ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਫਲਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਮਨੋਭਿਰਿਤਿ ਤੇ ਦਧੁਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।'
ਵਿਮਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੀਣਕੇਯੂਰਾ ਹਰਿਣਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਰੋਧਿਤਾਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਕਵਾਸਿਨਃ
ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖੀ ਉਥੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਤੇਨਾਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤੋ ऽਥ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚੌਹਾਂ-ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਦਾਤਾ ਮਹੀਭृਤਾਂ ਨਾਥੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਸ਼ਰਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨਾ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿਚ, ਅਟੁੱਟ; ਦਾਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਤੁਰਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਵਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰਣਿਸ੍ਤਥਾ ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਰਾਣਿ ਚ
ਵਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਆਪ ਸੀ, ਕਨਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਰਣੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇਤੇ ਨਿਯਮਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ ਮੁਮੋਚਾਭਿਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਸ੍ਯਸ਼ਾਲੀਨ੍ਰਸੌषਧੀਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵਮਨੋਰਮਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਤੁ ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਭਰਣੋ ਦੇਵੋ ਹਰ੍षਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਗਹਣੇ ਵੀ; ਦੇਵਤਾ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਧਨਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹੈਮਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ ਜਾਤਰੂਪਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨ-ਦੇਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣੇ, ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਸੁਸੁਰਭਿਃ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਃ ਛਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦੁਕਰੋਦ੍ਭਾਸਿ ਸੁਸਿਤਂ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਾਯੁ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਚਲਾਈ; ਇੰਦਰ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭੂषਣੈਃ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਦਯਨ੍ਤੋ ऽਤਿਮਧੁਰਂ ਜਗੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਮੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ऋਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਜਾ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਉਥੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਲੋਲਯਨ੍ਤੋ ਹਿਮਾਚਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸਮੂਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਠ ਕੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਕਾਰੌਦ੍ਵਾਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘੋ ਗਿਰਿਰਾਜੇਨ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ ਵਿਨੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਮੌਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਃ ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਪੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ,
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚੋਮਯਾ ਸਹ ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਉਮਾ ਨਾਲ, ਹੌਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਤਿਮਲਭਨ੍ਨ ਭੂਧਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੋ ਭਵਤਿ ਚ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਮਨੋ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਚ ਜਗਤਿ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਬੰਧੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਓ ਦਾ ਮਨ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ?
ਜ੍ਵਲਨ੍ਮਣਿਸ੍ਫਟਿਕਹਾਟਕੋਤ੍ਕਟਂ ਸ੍ਫੁਟਦ੍ਯੁਤਿ ਸ੍ਫਟਿਕਗੋਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ ਹਰੋ ਗਿਰੌ ਚਿਰਮਨੁਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਦਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਮਰਨਿਵਹੋ ऽਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ, ਜਲਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਸਫ਼ੇਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਫ਼ੇਦ ਗੋਪੁਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤਦੋਮਾਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਜਹਾਰ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਰਕ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਕਰਾਙ੍ਕਪੁਰਃਸਰਃ ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸੁਤਕਾਮਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੇਵੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਰਿਮਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਨ੍ਧਤੈਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰਮਭ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਕਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰੁਦ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਲਿਨਾਨ੍ਤਰਿਤਾਂ ਤਨੁਮ੍ ਤਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤਨਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਊਡਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਉਸ ਪਾਊਡਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਕਂ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਦੇਵੀ ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਪਯਦਮ੍ਭਸਿ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਾਸਖ੍ਯਾਸ੍ ਤਤਃ ਸੋ ऽਭੂਦ੍ਬृਹਦ੍ਵਪੁਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਯੇਨਾਤਿਵਿਸ਼ਾਲੇਨ ਜਗਦਾਪੂਰਯਤ੍ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤੇ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੂਚੇ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ, ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਇਤਿ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੋ ऽਭੂਦ੍ਗਜਾਨਨਃ ਵਿਨਾਯਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਿਆ। ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਮਨੋਜ੍ਞਮਙ੍ਕੁਰਂ ਰੂਢਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਮਹਾਨ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਖੇਡਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ।
ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਮਙ੍ਗਲਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਖੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ-ਕਰਮ ਕਰਕੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪੰਡਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ ਭਵਾਨਿ ਭਵਤੀ ਭਵ੍ਯਾ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਲੋਕਭੂਤਯੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਭਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਭਵਤੀ, ਭਾਗਵਤੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਯਃ ਸੁਤਫਲੋ ਲੋਕਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ ਅਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਾਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੈਵਹੇਤਵਃ
ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਫਲਂ ਕਿਂ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕਲ੍ਪਿਤੈਸ੍ਤਰੁਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਮਾ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਮ੍
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹੇ।