ਹਰ੍ਮ੍ਯਗਵਾਕ੍ਸ਼ਗਤਾਮਰਨਾਰੀਲੋਚਨਨੀਲਸਰੋਰੁਹਮਾਲਮ੍ ਸੁਪ੍ਰਕਟਾ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਾਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਭਰਣਾਂਸ਼ੁਵਿਤਾਨਵਿਗੂਢਾ
ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਮਹਲ ਦੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਕਾਪ੍ਯਖਿਲੀਕृਤਮਣ੍ਡਨਭੂषਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਖੀਪ੍ਰਣਯਾ ਹਰਮ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਤ੍ ਕਾਚਿਦੁਵਾਚ ਕਲਂ ਗਤਮਾਨਾ ਕਾਤਰਤਾਂ ਸਖਿ ਮਾ ਕੁਰੁ ਮੂਢੇ
ਕੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਜੀ, ਹੌਲੀ ਬੋਲਦੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ: 'ਸਖੀ, ਮੂਰਖੀ ਨਾ ਕਰ.'
ਦਗ੍ਧਮਨੋਭਵ ਏਵ ਪਿਨਾਕੀ ਕਾਮਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਕਾਚਿਦਪਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਤਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਾਂ ਵਿਰਹਸ੍ਖਲਿਤਾਙ੍ਗੀਮ੍
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਨਾਕੀ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਮਾ ਚਪਲੇ ਮਦਨਵ੍ਯਤਿषਙ੍ਗਂ ਸ਼ਂਕਰਜਂ ਸ੍ਖਲਨੇਨ ਵਦ ਤ੍ਵਮ੍ ਕਾਪਿ ਕृਤਵ੍ਯਵਧਾਨਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਿਵਸ਼ਾਦ੍ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਹ੍ਯਯਮੂਚੇ
ਓ ਚੰਚਲ, ਮਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਨਾ ਲਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਠੀਕ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਏष ਸ ਯਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਮਖਾਦ੍ਯਾ ਨਾਕਸਦਾਮਧਿਪਾਃ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤੈਃ ਨਾਮਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦੁਜਟਂ ਨਿਜਸੇਵਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਫਲਾਯ ਨਤਾਸ੍ਤੁ ਘਟਨ੍ਤੇ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ।
ਏष ਨ ਚੈष ਸ ਏष ਯਦਗ੍ਰੇ ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਤਨੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲੀ ਧਾਵਤਿ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ऽਮਰਰਾਜੋ ਮਾਰ੍ਗਮਮੁਂ ਵਿਵृਤੀਕਰਣਾਯ
ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਿਰ ਤੇ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ ਪਦ੍ਮਭਵੋ ऽਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਜਟਾਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਗੂਢਃ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਕਰਘਟ੍ਟਿਤਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚ ਮਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੂਲੇ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਪਦਮ-ਜਨਮ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਜਟਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢਕ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਛੂਹ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮਭੂਤ੍ਸੁਰਨਾਰਿਕੁਲਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਵਿਸਂष੍ਠੁਲਤਾ ਗੁਰੁਰਾਗਾਤ੍ ਸ਼ਂਕਰਸਂਸ਼੍ਰਯਣਾਦ੍ ਗਿਰਿਜਾਯਾਜਨ੍ਮਫਲਂ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਚੋਚੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਮਨਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਇਹ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਹਿਮਗਿਰੇਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਮਹਾਨੀਲਮਯਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਥੰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤੌषਧਿਦੀਪਿਤਮ੍ ਕ੍ਰੀਡੋਦ੍ਯਾਨਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਬੁਜਦੀਰ੍ਘਿਕਮ੍
ਮੁਕਤਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੇਡ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਲੰਮਾ ਸਰੋਵਰ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਫਲਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਮਨੋਭਿਰਿਤਿ ਤੇ ਦਧੁਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।'
ਵਿਮਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੀਣਕੇਯੂਰਾ ਹਰਿਣਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਰੋਧਿਤਾਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਕਵਾਸਿਨਃ
ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖੀ ਉਥੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਤੇਨਾਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤੋ ऽਥ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚੌਹਾਂ-ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਦਾਤਾ ਮਹੀਭृਤਾਂ ਨਾਥੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਸ਼ਰਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨਾ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿਚ, ਅਟੁੱਟ; ਦਾਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਤੁਰਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਵਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰਣਿਸ੍ਤਥਾ ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਰਾਣਿ ਚ
ਵਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਆਪ ਸੀ, ਕਨਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਰਣੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇਤੇ ਨਿਯਮਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ ਮੁਮੋਚਾਭਿਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਸ੍ਯਸ਼ਾਲੀਨ੍ਰਸੌषਧੀਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵਮਨੋਰਮਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਤੁ ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਭਰਣੋ ਦੇਵੋ ਹਰ੍षਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਗਹਣੇ ਵੀ; ਦੇਵਤਾ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਧਨਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹੈਮਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ ਜਾਤਰੂਪਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨ-ਦੇਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣੇ, ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਸੁਸੁਰਭਿਃ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਃ ਛਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦੁਕਰੋਦ੍ਭਾਸਿ ਸੁਸਿਤਂ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਾਯੁ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਚਲਾਈ; ਇੰਦਰ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭੂषਣੈਃ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਦਯਨ੍ਤੋ ऽਤਿਮਧੁਰਂ ਜਗੁਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਮੂਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ऋਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਜਾ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਉਥੇ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਲੋਲਯਨ੍ਤੋ ਹਿਮਾਚਲਮ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਗ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸਮੂਹ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉੱਠ ਕੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਕਾਰੌਦ੍ਵਾਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘੋ ਗਿਰਿਰਾਜੇਨ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੈਰ੍ ਵਿਨੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਮੌਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਃ ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਪੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ,
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚੋਮਯਾ ਸਹ ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਗਿਰਿਂ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਉਮਾ ਨਾਲ, ਹੌਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਤਿਮਲਭਨ੍ਨ ਭੂਧਰਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੋ ਭਵਤਿ ਚ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਮਨੋ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਚ ਜਗਤਿ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਬੰਧੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਓ ਦਾ ਮਨ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ?
ਜ੍ਵਲਨ੍ਮਣਿਸ੍ਫਟਿਕਹਾਟਕੋਤ੍ਕਟਂ ਸ੍ਫੁਟਦ੍ਯੁਤਿ ਸ੍ਫਟਿਕਗੋਪੁਰਂ ਪੁਰਮ੍ ਹਰੋ ਗਿਰੌ ਚਿਰਮਨੁਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਦਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਮਰਨਿਵਹੋ ऽਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ, ਜਲਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਸਫ਼ੇਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਫ਼ੇਦ ਗੋਪੁਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਥੋਂ ਚਲਿਆ ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਤਦੋਮਾਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਜਹਾਰ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਰਕ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਕਰਾਙ੍ਕਪੁਰਃਸਰਃ ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸੁਤਕਾਮਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੇਵੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।