ਨ ਕਿਂਨਰੈਰ੍ ਅਭਿਭਵਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਿਭੂषਣਚਯਸਮੁਦ੍ਭਵੋ ਧ੍ਵਨਿਃ ਅਜਾਤਿਜਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਨ षਡ੍ਜਮਧ੍ਯਮ੍ ਅਪृਥੁਸ੍ਵਰਂ ਬਹੁਤਰਮਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਉਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਨਨਰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਸੱਜ ਤੇ ਮੱਧਮ ਸੁਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦੇ? ਇੱਥੇ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਸਾਫ਼ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਣਗੇ.
ਨਤਾਨਤਾਨਤਨਤਤਾਨਤਾਂ ਗਤਾਃ ਪृਥਕ੍ਤਯਾ ਸਮਯਕृਤਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਤਾਮ੍ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਭਵਦਤਿਭੇਦਸ਼ੀਲਿਨਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਮੀ ਦ੍ਰੁਤਪਦਮੇਵ ਗੌਡਕਾਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਮਾਪ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਤਾਲਾਂ ਵਿਚ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਵੰਡ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੌੜਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ ਹਨ.
ਵਿਸਂਹਤਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਨ षਾਡ੍ਗਵਾਦਯਃ ਸ੍ਵਗੀਤਕੈਰ੍ ਲਲਿਤਪਦਪ੍ਰਯੋਗਜੈਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪੁਰੋ ਭਵਤਿ ਹਿ ਯਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਗਤਾਰ੍ਥਕਮਿਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਸਾਡਗ ਵਾਦਨ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ? ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਤਲਬ ਅਟੁੱਟ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਅਮੀ ਪृਥਗ੍ਵਿਰਚਿਤਰਮ੍ਯਰਾਸਕਂ ਵਿਲਾਸਿਨੋ ਬਹੁਗਮਕਸ੍ਵਭਾਵਕਮ੍ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਯਸ਼ੋਵਿਸਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕਂ ਬਹੁਤਰਨਾਗਜਾਤਯਃ
ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਨ੍ਰਿਤਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਾਥੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਵਰਤਦੇ ਹਨ.
ਅਮੀ ਕਥਂ ਕਕੁਭਿ ਕਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਿਵਿਧਵਧੂਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਨ ਜਾਤਯੋ ਧ੍ਵਨਿਮੁਰਜਾਸਮੀਰਿਤਾ ਨ ਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਚ ਮੂਰ੍ਛਨਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਰ ਦਿਸਾ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਾਤੀਆਂ ਡੋਲਕ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ—ਕਿਉਂ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ?
ਇਤੀਰਤੇ ਗਿਰਿਮਵਧਾਨਸ਼ਾਲਿਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਪਦਿ ਤੁ ਵੀਰਕਾਜ੍ਞਯਾ ਨਿਯਾਮਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰਤੀਵ ਹਰ੍षਿਤਾਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਂ ਜਗਦਖਿਲਂ ਹ੍ਯਪੂਰਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਤੁਰੰਤ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਲ ਪਏ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਭਰ ਦਿੱਤਾ.
ਇਤਿ ਸ੍ਤਨਤ੍ਕਕੁਭਿ ਰਸਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਸ੍ਤਨਦ੍ਘਨੇ ਵਿਦਲਿਤਸ਼ੈਲਕਂਦਰੇ ਜਗਤ੍ਯਭੂਤ੍ਤੁਮੁਲ ਇਵਾਕੁਲੀਕृਤਃ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਤ੍ਵਰਿਤਗਤੇਨ ਭੂਧਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਗੂੰਜਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜਗਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ.
ਪਰਿਜ੍ਵਲਤ੍ਕਨਕਸਹਸ੍ਰਤੋਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਿਲਨ੍ਮਰਕਤਵੇਸ਼੍ਮਵੇਦਿਕਮ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਮਲਵਿਦੂਰਵੇਦਿਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਲਜ੍ਜਲਧਰਰਮ੍ਯਨਿਰ੍ਝਰਮ੍
ਕਿਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਕਿਤੇ ਪਨ੍ਹਾ ਰੰਗੀ ਮਹਿਲ ਦੀ ਚੌਕ, ਕਿਤੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਦੂਰ ਚੌਕ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਬਹਿ ਰਹੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਝਰਨੇ ਹਨ.
ਚਲਦ੍ਧ੍ਵਜਪ੍ਰਵਰਸਹਸ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤਂ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸ੍ਤਬਕਵਿਕੀਰ੍ਣਚਤ੍ਵਰਮ੍ ਸਿਤਾਸਿਤਾਰੁਣਰੁਚਿਧਾਤੁਵਰ੍ਣਿਕਂ ਸ਼੍ਰਿਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਪ੍ਰਵਿਤਤਮਾਰ੍ਗਗੋਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਵਦਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਚੌਕ 'ਤੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਗੋਪੁਰam.
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਮਗਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵ੍ਯਾਕੁਲਤਾਂ ਨਗਰਂ ਗਿਰਿਭਰ੍ਤੁਃ ਵ੍ਯਗ੍ਰਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰਿਜਨਂ ਜਯਯੁਕ੍ਤਂ ਧਾਵਿਤਮਾਰ੍ਗਜਨਾਕੁਲਰਥ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ: ਬਾਘ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ.
ਹਰ੍ਮ੍ਯਗਵਾਕ੍ਸ਼ਗਤਾਮਰਨਾਰੀਲੋਚਨਨੀਲਸਰੋਰੁਹਮਾਲਮ੍ ਸੁਪ੍ਰਕਟਾ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਕਾਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਭਰਣਾਂਸ਼ੁਵਿਤਾਨਵਿਗੂਢਾ
ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਮਹਲ ਦੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ.
ਕਾਪ੍ਯਖਿਲੀਕृਤਮਣ੍ਡਨਭੂषਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਖੀਪ੍ਰਣਯਾ ਹਰਮ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਤ੍ ਕਾਚਿਦੁਵਾਚ ਕਲਂ ਗਤਮਾਨਾ ਕਾਤਰਤਾਂ ਸਖਿ ਮਾ ਕੁਰੁ ਮੂਢੇ
ਕੋਈ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਜੀ, ਹੌਲੀ ਬੋਲਦੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ: 'ਸਖੀ, ਮੂਰਖੀ ਨਾ ਕਰ.'
ਦਗ੍ਧਮਨੋਭਵ ਏਵ ਪਿਨਾਕੀ ਕਾਮਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਕਾਚਿਦਪਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਤਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਪਰਾਂ ਵਿਰਹਸ੍ਖਲਿਤਾਙ੍ਗੀਮ੍
ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਨਾਕੀ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਮਾ ਚਪਲੇ ਮਦਨਵ੍ਯਤਿषਙ੍ਗਂ ਸ਼ਂਕਰਜਂ ਸ੍ਖਲਨੇਨ ਵਦ ਤ੍ਵਮ੍ ਕਾਪਿ ਕृਤਵ੍ਯਵਧਾਨਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਿਵਸ਼ਾਦ੍ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਹ੍ਯਯਮੂਚੇ
ਓ ਚੰਚਲ, ਮਦਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਨਾ ਲਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਠੀਕ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਏष ਸ ਯਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਮਖਾਦ੍ਯਾ ਨਾਕਸਦਾਮਧਿਪਾਃ ਸ੍ਵਯਮੁਕ੍ਤੈਃ ਨਾਮਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦੁਜਟਂ ਨਿਜਸੇਵਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਫਲਾਯ ਨਤਾਸ੍ਤੁ ਘਟਨ੍ਤੇ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ।
ਏष ਨ ਚੈष ਸ ਏष ਯਦਗ੍ਰੇ ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਤਨੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲੀ ਧਾਵਤਿ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ऽਮਰਰਾਜੋ ਮਾਰ੍ਗਮਮੁਂ ਵਿਵृਤੀਕਰਣਾਯ
ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਿਰ ਤੇ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ ਪਦ੍ਮਭਵੋ ऽਯਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਜਟਾਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਗੂਢਃ ਸਪ੍ਰਣਯਂ ਕਰਘਟ੍ਟਿਤਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚ ਮਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੂਲੇ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਪਦਮ-ਜਨਮ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਜਟਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢਕ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਛੂਹ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮਭੂਤ੍ਸੁਰਨਾਰਿਕੁਲਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਵਿਸਂष੍ਠੁਲਤਾ ਗੁਰੁਰਾਗਾਤ੍ ਸ਼ਂਕਰਸਂਸ਼੍ਰਯਣਾਦ੍ ਗਿਰਿਜਾਯਾਜਨ੍ਮਫਲਂ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਿਤਿ ਚੋਚੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਮਨਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਤੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਇਹ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਹਿਮਗਿਰੇਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਮਹਾਨੀਲਮਯਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਥੰਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤੌषਧਿਦੀਪਿਤਮ੍ ਕ੍ਰੀਡੋਦ੍ਯਾਨਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਬੁਜਦੀਰ੍ਘਿਕਮ੍
ਮੁਕਤਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੇਡ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਲੰਮਾ ਸਰੋਵਰ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਫਲਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਮਨੋਭਿਰਿਤਿ ਤੇ ਦਧੁਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।'
ਵਿਮਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੀਣਕੇਯੂਰਾ ਹਰਿਣਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਰੋਧਿਤਾਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਾਕਵਾਸਿਨਃ
ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖੀ ਉਥੇ ਅੰਦਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਤੇਨਾਚਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤੋ ऽਥ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚੌਹਾਂ-ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਦਾਤਾ ਮਹੀਭृਤਾਂ ਨਾਥੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਸ਼ਰਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨਾ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿਚ, ਅਟੁੱਟ; ਦਾਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਤੁਰਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਵਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰਣਿਸ੍ਤਥਾ ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਰਾਣਿ ਚ
ਵਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਆਪ ਸੀ, ਕਨਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਰਣੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਤੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇਤੇ ਨਿਯਮਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ ਮੁਮੋਚਾਭਿਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਸ੍ਯਸ਼ਾਲੀਨ੍ਰਸੌषਧੀਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵਮਨੋਰਮਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇਵੀ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਣੇ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਤੁ ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਭਰਣੋ ਦੇਵੋ ਹਰ੍षਦਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਗਹਣੇ ਵੀ; ਦੇਵਤਾ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਧਨਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹੈਮਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ ਜਾਤਰੂਪਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਧਨ-ਦੇਤਾ ਨੇ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣੇ, ਦਿਵਯ ਗਹਣੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਸੁਸੁਰਭਿਃ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਃ ਛਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦੁਕਰੋਦ੍ਭਾਸਿ ਸੁਸਿਤਂ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਾਯੁ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਚਲਾਈ; ਇੰਦਰ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।