ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਜਾਜਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਾਗ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਦਧ੍ਰੇ ਸਰਭਸਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਦ੍ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਚੌੜਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾ ਲਈ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍ ਵृषਂ ਵਿਭੂषਯਾਮਾਸ ਹਰਯਾਨਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਵਾਯੂ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਿਮਾਲੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਵਿਤੇਨੁਰ੍ਨਯਨਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਨ੍ਦਵਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਲਈ।
ਚਿਤਾਭਸ੍ਮ ਸਮਾਧਾਯ ਕਪਾਲੇ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍ ਮਨੁਜਾਸ੍ਥਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਮ੍ ਆਬਬਨ੍ਧ ਚ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਤਾ ਭਸਮ ਆਪਣੇ ਕਪਾਲ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਃ ਪੁਰੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸਗਦਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਨਾਨਾਕਾਰਮਹਾਰਤ੍ਨਭੂषਣਂ ਧਨਦਾਹृਤਮ੍
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਹਾਯੋਦਗ੍ਰਸਰ੍ਪੇਨ੍ਦ੍ਰਕਟਕੇਨ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਤਂਸਂ ਚਕਾਰੇਸ਼ੋ ਵਾਸੁਕਿਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਦੀ ਕੜੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ।
ਜਲਾਧੀਸ਼ਾਹृਤਾਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਪ੍ਰਸੂਨਾਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਪृਥਕ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਣਾਧੀਸ਼ਾ ਵਿਨਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਿਰਕਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਕृਤੇ ਤ੍ਵਂ ਗਾਂ ਸਮਾਵੇਦਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸਪ੍ਤ ਵਾਰਿਧਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦਰ੍ਪਣਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਮ੍ਬੁਧਿਜਲੋਦਰੇ
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਧਰਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼ੋਭਸੇ ਦੇਵ ਰੂਪੇਣ ਜਗਦਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਥਾਣੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ ਕਾਮਵਧੂਂ ਵੈਧਵ੍ਯਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍ ਕਾਲੋ ऽਯਮਿਤਿ ਚਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਰੇਙ੍ਗਿਤਸਂਜ੍ਞਯਾ
ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ; ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਾ ਦੇਵਮ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਾਃ ਰਤਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਾਭਾਤਿ ਮਦਨੋਜ੍ਝਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਦਨ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ।'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਂਨਿਰ੍ਵਾਯਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਸਂਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਗਿਰਿਜਾਵਕ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਵਾਮ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ; ਉਸਦਾ ਮਨ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਰੋ ਹਿਮਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਾਕृਤਿਂ ਸਿਤਂ ਕਸ਼ਾਮृਦੁਹਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਤ੍ ਮਹਾਵृषਂ ਗਣਤੁਮੁਲਾਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ ਭੂਧਰਾਨਸ਼ਨਿਰਿਵ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਮਹਾ-ਬਲਦ ਨੂੰ, ਨਰਮ ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਪਦਪਦ੍ਧਤਿਃ ਪੁਰਃ ਪੁਰਃਸਰਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਨਿਕਰੇषੁ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ ਧਰਾਰਜਃਸ਼ਬਲਿਤਭੂषਣੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤ ਮਾ ਕੁਰੁਤ ਪਥੋ ऽਸ੍ਯ ਸਂਕਟਮ੍
ਫਿਰ ਹਰਿ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ.'
ਪ੍ਰਭੋਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਥਮਨਿਯੋਗਮੂਰ੍ਜਯਨ੍ ਸੁਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਮੁਖੋ ऽਪਿ ਵੀਰਕਃ ਵਿਯਚ੍ਚਰਾ ਵਿਯਤਿ ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਕਾਨ੍ਤਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤ ਨੋ ਧਰਣਿਧਰਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਟਾ ਹੈ? ਚੱਲੋ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ.'
ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ ਕੁਰੁਤ ਸ਼ਿਲੋਪਮਂ ਪਯਃ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਗਮਨਮਹਾਤਿਕਰ੍ਦਮਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚਪਲਤਯਾ ਨ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਥਿਰਮਤਿਭਿਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਗੰਦ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਓ, ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਨਾ ਚਲੋ; ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ.
ਨ ਭृਙ੍ਗਿਣਾ ਸ੍ਵਤਨੁਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੀਯਤੇ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪृਥੁਮੁਖਮਣ੍ਡਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਵृਥਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰਕਟਿਤਦਨ੍ਤਕੋਟਰਂ ਤ੍ਵਮਾਯੁਧਂ ਵਹਸਿ ਵਿਹਾਯ ਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਭੰਭੀਰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਚੌੜਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਰਥ, ਯਮ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਪਦਂ ਨ ਯਦ੍ਰਥਤੁਰਗੈਃ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਹੁਤਰਮਾਤृਸਂਕੁਲਮ੍ ਅਮੀ ਸੁਰਾਃ ਪृਥਗਨੁਯਾਯਿਭਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਪਦਾਤਯੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਪਥਾਨ੍ ਹਰਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਪੁਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਪੈਰ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪੈਦਲ ਹਨ; ਹਰਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੋਹਾਂ ਰਸਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ.
ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਃ ਪਵਨਵਿਧੂਤਚਾਮਰੈਸ਼੍ ਚਲਧ੍ਵਜੈਰ੍ਵ੍ਰਜਤ ਵਿਹਾਰਸ਼ਾਲਿਭਿਃ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਕਂ ਕਿਮਿਤਿ ਸਰਾਗਮੂਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ ਨਿਯਤਲਯਤ੍ਰਯਾਨੁਗਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਚਮਰ, ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ, ਭਰਪੂਰ ਰਾਗ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਨਿਯਤ ਆਵਾਸਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ?
ਨ ਕਿਂਨਰੈਰ੍ ਅਭਿਭਵਿਤੁਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਿਭੂषਣਚਯਸਮੁਦ੍ਭਵੋ ਧ੍ਵਨਿਃ ਅਜਾਤਿਜਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਨ षਡ੍ਜਮਧ੍ਯਮ੍ ਅਪृਥੁਸ੍ਵਰਂ ਬਹੁਤਰਮਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਗਹਣਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਉਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਨਨਰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਸੱਜ ਤੇ ਮੱਧਮ ਸੁਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦੇ? ਇੱਥੇ, ਵਧੇਰੇ ਲੋਕ ਘੱਟ ਸਾਫ਼ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਣਗੇ.
ਨਤਾਨਤਾਨਤਨਤਤਾਨਤਾਂ ਗਤਾਃ ਪृਥਕ੍ਤਯਾ ਸਮਯਕृਤਾ ਵਿਭਿਨ੍ਨਤਾਮ੍ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਭਵਦਤਿਭੇਦਸ਼ੀਲਿਨਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਮੀ ਦ੍ਰੁਤਪਦਮੇਵ ਗੌਡਕਾਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਮਾਪ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਤਾਲਾਂ ਵਿਚ ਗਏ, ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਵੰਡ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੌੜਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ ਹਨ.
ਵਿਸਂਹਤਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਨ षਾਡ੍ਗਵਾਦਯਃ ਸ੍ਵਗੀਤਕੈਰ੍ ਲਲਿਤਪਦਪ੍ਰਯੋਗਜੈਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪੁਰੋ ਭਵਤਿ ਹਿ ਯਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਗਤਾਰ੍ਥਕਮਿਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਸਾਡਗ ਵਾਦਨ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੱਜਦੇ? ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਤਲਬ ਅਟੁੱਟ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਅਮੀ ਪृਥਗ੍ਵਿਰਚਿਤਰਮ੍ਯਰਾਸਕਂ ਵਿਲਾਸਿਨੋ ਬਹੁਗਮਕਸ੍ਵਭਾਵਕਮ੍ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਯਸ਼ੋਵਿਸਾਰਿਣਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕਂ ਬਹੁਤਰਨਾਗਜਾਤਯਃ
ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਨ੍ਰਿਤਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਾਥੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਵਰਤਦੇ ਹਨ.
ਅਮੀ ਕਥਂ ਕਕੁਭਿ ਕਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਵਨਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਿਵਿਧਵਧੂਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਨ ਜਾਤਯੋ ਧ੍ਵਨਿਮੁਰਜਾਸਮੀਰਿਤਾ ਨ ਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਚ ਮੂਰ੍ਛਨਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਰ ਦਿਸਾ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਾਤੀਆਂ ਡੋਲਕ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਹੀਂ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ—ਕਿਉਂ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ?
ਇਤੀਰਤੇ ਗਿਰਿਮਵਧਾਨਸ਼ਾਲਿਨਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਪਦਿ ਤੁ ਵੀਰਕਾਜ੍ਞਯਾ ਨਿਯਾਮਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰਤੀਵ ਹਰ੍षਿਤਾਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਂ ਜਗਦਖਿਲਂ ਹ੍ਯਪੂਰਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਤੁਰੰਤ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਲ ਪਏ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਭਰ ਦਿੱਤਾ.
ਇਤਿ ਸ੍ਤਨਤ੍ਕਕੁਭਿ ਰਸਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਸ੍ਤਨਦ੍ਘਨੇ ਵਿਦਲਿਤਸ਼ੈਲਕਂਦਰੇ ਜਗਤ੍ਯਭੂਤ੍ਤੁਮੁਲ ਇਵਾਕੁਲੀਕृਤਃ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਤ੍ਵਰਿਤਗਤੇਨ ਭੂਧਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਗੂੰਜਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜਗਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ.
ਪਰਿਜ੍ਵਲਤ੍ਕਨਕਸਹਸ੍ਰਤੋਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਿਲਨ੍ਮਰਕਤਵੇਸ਼੍ਮਵੇਦਿਕਮ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵਿਮਲਵਿਦੂਰਵੇਦਿਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਗਲਜ੍ਜਲਧਰਰਮ੍ਯਨਿਰ੍ਝਰਮ੍
ਕਿਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਕਿਤੇ ਪਨ੍ਹਾ ਰੰਗੀ ਮਹਿਲ ਦੀ ਚੌਕ, ਕਿਤੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਦੂਰ ਚੌਕ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਬਹਿ ਰਹੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਝਰਨੇ ਹਨ.
ਚਲਦ੍ਧ੍ਵਜਪ੍ਰਵਰਸਹਸ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤਂ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸ੍ਤਬਕਵਿਕੀਰ੍ਣਚਤ੍ਵਰਮ੍ ਸਿਤਾਸਿਤਾਰੁਣਰੁਚਿਧਾਤੁਵਰ੍ਣਿਕਂ ਸ਼੍ਰਿਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਪ੍ਰਵਿਤਤਮਾਰ੍ਗਗੋਪੁਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਵਦਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਚੌਕ 'ਤੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਲੰਬੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਗੋਪੁਰam.
ਤਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਮਗਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿਲੋਕ੍ਯ ਵ੍ਯਾਕੁਲਤਾਂ ਨਗਰਂ ਗਿਰਿਭਰ੍ਤੁਃ ਵ੍ਯਗ੍ਰਪੁਰਨ੍ਧ੍ਰਿਜਨਂ ਜਯਯੁਕ੍ਤਂ ਧਾਵਿਤਮਾਰ੍ਗਜਨਾਕੁਲਰਥ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ: ਬਾਘ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ.