ਵਾਯਵੋ ਵਾਰਿਦਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਗਿਰੇਃ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਕृਤਨਾਨਾਪ੍ਰਸਾਧਨਾ
ਹਵਾ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਾਵੇषੁ ऋਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਭਵਦਾਕੁਲਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਤ੍ਨਾਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਵਰਗੇ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕਾਮਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ ਓषਧ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਨਾਗ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਧਾਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਜ੍ਞਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਸਭ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਿਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਵਰ੍ਧਯਤ੍
ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭਵਨ੍ਮੁਨਯੋ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਣ੍ਡਨਸਂਭਾਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ; ਪਿਤਾਮਹ, ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰੀ ਕਿਰਣ ਵੀ ਸਜਾਈ ਗਈ।
ਬਬਨ੍ਧ ਪ੍ਰਣਯੋਦਾਰਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ਕਪਾਲਮਾਲਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਬਨ੍ਧਯਤ੍
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਵਚਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸ਼ਂਕਰ ਯੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੰਕਰ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ।'
ਸੌਰਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਚ੍ਛਿਰੋਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਂ ਚਾਨਲੋਲ੍ਬਣਮ੍ ਭੁਜਗਾਭਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਜ੍ਜਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਸੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਜਾਜਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਾਗ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਦਧ੍ਰੇ ਸਰਭਸਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਦ੍ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਚੌੜਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾ ਲਈ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍ ਵृषਂ ਵਿਭੂषਯਾਮਾਸ ਹਰਯਾਨਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਵਾਯੂ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਿਮਾਲੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਵਿਤੇਨੁਰ੍ਨਯਨਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਨ੍ਦਵਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਲਈ।
ਚਿਤਾਭਸ੍ਮ ਸਮਾਧਾਯ ਕਪਾਲੇ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍ ਮਨੁਜਾਸ੍ਥਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਮ੍ ਆਬਬਨ੍ਧ ਚ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਤਾ ਭਸਮ ਆਪਣੇ ਕਪਾਲ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਃ ਪੁਰੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸਗਦਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਨਾਨਾਕਾਰਮਹਾਰਤ੍ਨਭੂषਣਂ ਧਨਦਾਹृਤਮ੍
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਹਾਯੋਦਗ੍ਰਸਰ੍ਪੇਨ੍ਦ੍ਰਕਟਕੇਨ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਤਂਸਂ ਚਕਾਰੇਸ਼ੋ ਵਾਸੁਕਿਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਦੀ ਕੜੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ।
ਜਲਾਧੀਸ਼ਾਹृਤਾਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਪ੍ਰਸੂਨਾਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਪृਥਕ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਣਾਧੀਸ਼ਾ ਵਿਨਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਿਰਕਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਕृਤੇ ਤ੍ਵਂ ਗਾਂ ਸਮਾਵੇਦਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸਪ੍ਤ ਵਾਰਿਧਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦਰ੍ਪਣਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਮ੍ਬੁਧਿਜਲੋਦਰੇ
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਧਰਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼ੋਭਸੇ ਦੇਵ ਰੂਪੇਣ ਜਗਦਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਥਾਣੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ ਕਾਮਵਧੂਂ ਵੈਧਵ੍ਯਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍ ਕਾਲੋ ऽਯਮਿਤਿ ਚਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਰੇਙ੍ਗਿਤਸਂਜ੍ਞਯਾ
ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ; ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੋਦਿਤਾ ਦੇਵਮ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਾਃ ਰਤਿਃ ਪੁਰਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਾਭਾਤਿ ਮਦਨੋਜ੍ਝਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਦਨ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ।'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਂਨਿਰ੍ਵਾਯਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਸਂਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਗਿਰਿਜਾਵਕ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ, ਵਾਮ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ; ਉਸਦਾ ਮਨ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਰੋ ਹਿਮਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰਾਕृਤਿਂ ਸਿਤਂ ਕਸ਼ਾਮृਦੁਹਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਤ੍ ਮਹਾਵृषਂ ਗਣਤੁਮੁਲਾਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ ਭੂਧਰਾਨਸ਼ਨਿਰਿਵ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਹਿਮਾਲੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਮਹਾ-ਬਲਦ ਨੂੰ, ਨਰਮ ਚਾਬੁਕ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਪਦਪਦ੍ਧਤਿਃ ਪੁਰਃ ਪੁਰਃਸਰਾਨ੍ਦ੍ਰੁਮਨਿਕਰੇषੁ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ ਧਰਾਰਜਃਸ਼ਬਲਿਤਭੂषਣੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤ ਮਾ ਕੁਰੁਤ ਪਥੋ ऽਸ੍ਯ ਸਂਕਟਮ੍
ਫਿਰ ਹਰਿ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ.'
ਪ੍ਰਭੋਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਥਮਨਿਯੋਗਮੂਰ੍ਜਯਨ੍ ਸੁਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਮੁਖੋ ऽਪਿ ਵੀਰਕਃ ਵਿਯਚ੍ਚਰਾ ਵਿਯਤਿ ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਕਾਨ੍ਤਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤ ਨੋ ਧਰਣਿਧਰਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਟਾ ਹੈ? ਚੱਲੋ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ.'
ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਃ ਕੁਰੁਤ ਸ਼ਿਲੋਪਮਂ ਪਯਃ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਗਮਨਮਹਾਤਿਕਰ੍ਦਮਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚਪਲਤਯਾ ਨ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਥਿਰਮਤਿਭਿਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਗੰਦ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਓ, ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਨਾ ਚਲੋ; ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ.
ਨ ਭृਙ੍ਗਿਣਾ ਸ੍ਵਤਨੁਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੀਯਤੇ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪृਥੁਮੁਖਮਣ੍ਡਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਵृਥਾ ਯਮਃ ਪ੍ਰਕਟਿਤਦਨ੍ਤਕੋਟਰਂ ਤ੍ਵਮਾਯੁਧਂ ਵਹਸਿ ਵਿਹਾਯ ਸਂਭ੍ਰਮਮ੍
ਭੰਭੀਰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਚੌੜਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਰਥ, ਯਮ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ, ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਪਦਂ ਨ ਯਦ੍ਰਥਤੁਰਗੈਃ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਹੁਤਰਮਾਤृਸਂਕੁਲਮ੍ ਅਮੀ ਸੁਰਾਃ ਪृਥਗਨੁਯਾਯਿਭਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਪਦਾਤਯੋ ਦ੍ਵਿਗੁਣਪਥਾਨ੍ ਹਰਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਪੁਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਪੈਰ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪੈਦਲ ਹਨ; ਹਰਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੋਹਾਂ ਰਸਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ.
ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਃ ਪਵਨਵਿਧੂਤਚਾਮਰੈਸ਼੍ ਚਲਧ੍ਵਜੈਰ੍ਵ੍ਰਜਤ ਵਿਹਾਰਸ਼ਾਲਿਭਿਃ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਕਂ ਕਿਮਿਤਿ ਸਰਾਗਮੂਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ ਨਿਯਤਲਯਤ੍ਰਯਾਨੁਗਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਚਮਰ, ਲਹਿਰਦੇ ਝੰਡੇ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ, ਭਰਪੂਰ ਰਾਗ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਨਿਯਤ ਆਵਾਸਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ?