ਯਸ੍ਯੋਪਯੋਗਿ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਚਿਰਮ੍ ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਸਮਾਪਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਵਹਿਤਾ ਤਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਮਈ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਚੌਕਸ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਜਾ ਜਿਤਾਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਜ੍ਵਾਲਾ ਤਪਸ੍ਤੇਜੋਮਯੀ ਹ੍ਯੁਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਮਾ ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਂਮਾਨ੍ਯ ਪਥਮਾਗਤਮ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਮਾ ਰੂਪਂ ਤਪਸਾ ਦਹ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਹ ਤੇ ਆਈ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਨਾ ਸਾੜ।'
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਾਣਿਮ੍ ਏष ਪੁਤ੍ਰਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਵਯਮਰ੍ਥਿਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਗਾ, ਧੀਏ; ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਯਂ ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸਃ ਸਤ੍ਯਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਿਤੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਰ੍ਥਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਜਨੀਂ ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਂ ਸਤੀ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਜਾਤਮਹੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ
ਉਥੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਨਾਨਾਮਙ੍ਗਲਸਂਦੋਹਾਨ੍ ਯਥਾਵਤ੍ਕ੍ਰਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦਿਵ੍ਯਮਣ੍ਡਨਮਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਬਹੁਮਙ੍ਗਲੇ ਉਪਾਸਤ ਗਿਰਿਂ ਮੂਰ੍ਤਾ ऋਤਵਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰੁਤਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਾਯਵੋ ਵਾਰਿਦਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਗਿਰੇਃ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਕृਤਨਾਨਾਪ੍ਰਸਾਧਨਾ
ਹਵਾ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਾਵੇषੁ ऋਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਭਵਦਾਕੁਲਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਤ੍ਨਾਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਵਰਗੇ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕਾਮਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ ਓषਧ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਨਾਗ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਧਾਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਜ੍ਞਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਸਭ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਿਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਵਰ੍ਧਯਤ੍
ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭਵਨ੍ਮੁਨਯੋ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਣ੍ਡਨਸਂਭਾਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ; ਪਿਤਾਮਹ, ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰੀ ਕਿਰਣ ਵੀ ਸਜਾਈ ਗਈ।
ਬਬਨ੍ਧ ਪ੍ਰਣਯੋਦਾਰਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ਕਪਾਲਮਾਲਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਬਨ੍ਧਯਤ੍
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਵਚਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸ਼ਂਕਰ ਯੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੰਕਰ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ।'
ਸੌਰਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਚ੍ਛਿਰੋਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਂ ਚਾਨਲੋਲ੍ਬਣਮ੍ ਭੁਜਗਾਭਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਜ੍ਜਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਸੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਜਾਜਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਾਗ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਦਧ੍ਰੇ ਸਰਭਸਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਦ੍ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਚੌੜਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾ ਲਈ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍ ਵृषਂ ਵਿਭੂषਯਾਮਾਸ ਹਰਯਾਨਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਵਾਯੂ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਿਮਾਲੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਵਿਤੇਨੁਰ੍ਨਯਨਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਨ੍ਦਵਃ ਸ੍ਵਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਫੈਲਾਈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਲਈ।
ਚਿਤਾਭਸ੍ਮ ਸਮਾਧਾਯ ਕਪਾਲੇ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍ ਮਨੁਜਾਸ੍ਥਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਮ੍ ਆਬਬਨ੍ਧ ਚ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਤਾ ਭਸਮ ਆਪਣੇ ਕਪਾਲ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਃ ਪੁਰੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸਗਦਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਨਾਨਾਕਾਰਮਹਾਰਤ੍ਨਭੂषਣਂ ਧਨਦਾਹृਤਮ੍
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਹਾਯੋਦਗ੍ਰਸਰ੍ਪੇਨ੍ਦ੍ਰਕਟਕੇਨ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਤਂਸਂ ਚਕਾਰੇਸ਼ੋ ਵਾਸੁਕਿਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਦੀ ਕੜੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ।
ਜਲਾਧੀਸ਼ਾਹृਤਾਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੁਪ੍ਰਸੂਨਾਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਪृਥਕ੍ ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਣਾਧੀਸ਼ਾ ਵਿਨਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੀਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵਿਰਕਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਕृਤੇ ਤ੍ਵਂ ਗਾਂ ਸਮਾਵੇਦਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸਪ੍ਤ ਵਾਰਿਧਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦਰ੍ਪਣਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ ਤਤੋ ਵਿਲੋਕਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਮ੍ਬੁਧਿਜਲੋਦਰੇ
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਧਰਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ਼ੋਭਸੇ ਦੇਵ ਰੂਪੇਣ ਜਗਦਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਥਾਣੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'