ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸੇਨ ਤ੍ਰੀਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਹਾਰਿਣੇਨ ਤੁ ਔਰਭ੍ਰੇਣਾਥ ਚਤੁਰਃ ਸ਼ਾਕੁਨੇਨਾਥ ਪਞ੍ਚ ਵੈ
ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਬਕਰੀ ਜਾਂ ਭੇਡ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਂ ਛਾਗਮਾਂਸੇਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ ਸਪ੍ਤ ਪਾਰ੍षਤਮਾਂਸੇਨ ਤਥਾष੍ਟਾਵ੍ ਏਣਜੇਨ ਤੁ
ਬਕਰੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਪਾਰਸ਼ਤ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਤੇ ਏਨਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰਾਹਮਹਿषਾਮਿषੈਃ ਸ਼ਸ਼ਕੂਰ੍ਮਜਮਾਂਸੇਨ ਮਾਸਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਸੂਰ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲਈ, ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਕਛੂਆ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਤੁ ਗਵ੍ਯੇਨ ਪਯਸਾ ਪਾਯਸੇਨ ਚ ਰੌਰਵੇਣ ਚ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਸਾਨ੍ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਗਾਊ ਦੇ ਦੁੱਧ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਤੇ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰ੍ਧ੍ਰੀਣਸਸ੍ਯ ਮਾਂਸੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ ਕਾਲਸ਼ਾਕੇਨ ਚਾਨਨ੍ਤਾ ਖਡ੍ਗਮਾਂਸੇਨ ਚੈਵ ਹਿ
ਵਾਰਧਰੀਣਸ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਾਲਾ ਸ਼ਾਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਤ ਰਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਖਡਗ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਵੀ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਧੁਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਪਾਯਸਮ੍ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਪਿਤਰਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਗਾਊ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਾ ਇਸਨੂੰ ਅਖੂਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੋਮਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਵਨਾਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਬृਹਦ੍ਰਥਂਤਰਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸਾਮ ਸਰੌਹਿਣਮ੍
ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਵਿਤਰ ਸੂਕਤ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮ, ਜੇਠ ਸਾਮ ਤੇ ਸਰੌਹਿਨਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ।
ਤਥੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਧ੍ਯਾਯਂ ਮਧੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੇਵ ਚ ਮਣ੍ਡਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਕਾਰਿ ਤੁ ਯਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤਿਕ ਅਧਿਆਇ, ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਾਠ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦੀਰਯੇਤ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਭੋਜਨੋਪਾਨ੍ਤਿਕੇ ਨृਪ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਲੋਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ, ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਾਰ੍ਵਵਰ੍ਣਿਕਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਸਂਨੀਯਾਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਭੁਕ੍ਤਵਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤੋ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਯੇ ਜੀਵਾ ਯੇ ऽਪ੍ਯਦਗ੍ਧਾਃ ਕੁਲੇ ਮਮ ਭੂਮੌ ਦਤ੍ਤੇਨ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਕੁਲ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਸੜੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਯੇषਾਂ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਨ ਗੋਤ੍ਰਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤਥਾਨ੍ਨਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤृਪ੍ਤਯੇ ऽਨ੍ਨਂ ਭੁਵਿ ਦਤ੍ਤਮੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਖਾਯ ਤਦ੍ਵਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਕੁਲ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਨਾ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਵੇ।
ਅਸਂਸ੍ਕृਤਪ੍ਰਮੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕੁਲਯੋषਿਤਾਮ੍ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਭਾਗਧੇਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦਰ੍ਭੇ ਵਿਕਿਰਯੋਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਿਨਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤृਪ੍ਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੋਦਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਕृਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕਰੇ ਤਥਾ ਉਪਲਿਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਵਾਰਿਣਾ
ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਗੋ-ਛਕਰ, ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਧਾਯ ਦਰ੍ਭਾਨ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਵਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿੱਪ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਵਨੇਜਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਮਾਨਵਃ ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਦਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਮ੍
ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਦੱਸ ਕੇ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਫਿਰ ਸਾਫ਼ੀ ਕਰੇ।
ਜਾਨ੍ਵਾਚ੍ਯ ਸਵ੍ਯਂ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾਥ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਮਾਨੀਯ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕੰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਂ ਬੁਧਃ ਅਥਾਚਾਨ੍ਤੇषੁ ਚਾਚਮ੍ਯ ਵਾਰਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਕृਤ੍ਸਕृਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵਾ ਜਲਾਵੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਰਸਮ 'ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ।
ਅਥ ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਦਕਮ੍ ਏਵ ਚ ਸਤਿਲਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਫੁੱਲ, ਅਕਸ਼ਤ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਪਾਣੀ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਭਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਨ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇषੁ ਚੋਦਕਮ੍
ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਬੁਧਃ ਅਘੋਰਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸ ਲਵੇ; 'ਪਿਤਰਾਂ ਨਰਮ ਹੋਣ' ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਦੁਹਰਾਵਣ।
ਗੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਨਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਚੈਵਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿਣ, 'ਸਾਡਾ ਗੋਤ ਵਧੇ', ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ, 'ਦਾਨੀ ਵਧਦੇ ਰਹਣ', ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕਹੇ।
ਏਤਾਃ ਸਤ੍ਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿਣ, 'ਇਹ ਅਸੀਸਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹੋਣ', ਤਾਂ ਉਹ 'ਸਵਸਤਿ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾਏ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ ਤਤੋ ਗ੍ਰਹਬਲਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਤਲੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲੇ ਨਾ ਜਾਣ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾਏ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਭੂਮਿਗਤਮ੍ ਅਜਿਹ੍ਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਦਾਸਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਦਾਸ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸਦਾ ਅਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪਰਿਗृਹ੍ਯੋਦਪਾਤ੍ਰਕਮ੍ ਵਾਜੇ ਵਾਜ ਇਤਿ ਜਪਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਲੈ ਕੇ 'ਵਾਜੇ ਵਾਜਾ' ਜਪੇ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਦਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਕਰ ਲਗਾਏ।