ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਸਾਦਰਮ੍ ਊਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਥੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਿਨਾਕੀ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਹੁਤ੍ਯੇਵਾਨਲਾਰ੍ਪਣਾਤ੍
ਪਿਨਾਕੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਜਗਦੁਦ੍ਧਰਣਾਯੈष ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੈ ਸਮੁਦ੍ਯਮਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੋ ऽਵਦਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ ਅਸਮਰ੍ਥੋ ऽਭਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਞ੍ਛਿਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਤਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮੁਨੀਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਅਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਮੇਨਾ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਮਹਾਫਲਮ੍ ਤਦੇਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਲਜਨ੍ਮਵਯੋਰੂਪਵਿਭੂਤ੍ਯृਦ੍ਧਿਯੁਤੋ ऽਪਿ ਯਃ ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਹੂਯ ਸੁਤਾ ਦੇਯਾ ਹ੍ਯਯਾਚਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰ ਕੁਲ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ।
ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਤਪੋਘੋਰਂ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰੀਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਦਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਧੇਯਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ ਊਚੁਃ ਪੁਨਰੁਦਾਰਾਰ੍ਥਂ ਨਾਰੀਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨਪਾਦਾਬ੍ਜਯੁਗਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤੈਃ
ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੋਪਯੋਗਿ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਚਿਰਮ੍ ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਸਮਾਪਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਾਵਹਿਤਾ ਤਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਮਈ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਚੌਕਸ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੈਲਜਾ ਜਿਤਾਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਜ੍ਵਾਲਾ ਤਪਸ੍ਤੇਜੋਮਯੀ ਹ੍ਯੁਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਮਾ ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਾਂ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਂਮਾਨ੍ਯ ਪਥਮਾਗਤਮ੍ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਨੋਹਾਰਿ ਮਾ ਰੂਪਂ ਤਪਸਾ ਦਹ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਹ ਤੇ ਆਈ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬਚਨ ਆਖਿਆ: 'ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਨਾ ਸਾੜ।'
ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਾਣਿਮ੍ ਏष ਪੁਤ੍ਰਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਵਯਮਰ੍ਥਿਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਗਾ, ਧੀਏ; ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਯਂ ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸਃ ਸਤ੍ਯਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਿਤੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਰ੍ਥਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਜਨੀਂ ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਂ ਸਤੀ ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਜਾਤਮਹੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ
ਉਥੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਮੰਨਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਨਾਨਾਮਙ੍ਗਲਸਂਦੋਹਾਨ੍ ਯਥਾਵਤ੍ਕ੍ਰਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦਿਵ੍ਯਮਣ੍ਡਨਮਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਬਹੁਮਙ੍ਗਲੇ ਉਪਾਸਤ ਗਿਰਿਂ ਮੂਰ੍ਤਾ ऋਤਵਃ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਰੁਤਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਾਯਵੋ ਵਾਰਿਦਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਗਿਰੇਃ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਕृਤਨਾਨਾਪ੍ਰਸਾਧਨਾ
ਹਵਾ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਾਵੇषੁ ऋਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਾਭਵਦਾਕੁਲਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਤ੍ਨਾਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਵਰਗੇ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕਾਮਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ ਓषਧ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਨਾਗ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਧਾਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਜ੍ਞਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਸਭ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਿਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਵਰ੍ਧਯਤ੍
ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਅਭਵਨ੍ਮੁਨਯੋ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਣ੍ਡਨਸਂਭਾਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲਮੂਰ੍ਤਯਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ; ਪਿਤਾਮਹ, ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰੀ ਕਿਰਣ ਵੀ ਸਜਾਈ ਗਈ।
ਬਬਨ੍ਧ ਪ੍ਰਣਯੋਦਾਰਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਵਿਲੋਚਨਃ ਕਪਾਲਮਾਲਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਬਨ੍ਧਯਤ੍
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਵਚਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸ਼ਂਕਰ ਯੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੰਕਰ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ।'
ਸੌਰਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਚ੍ਛਿਰੋਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਂ ਚਾਨਲੋਲ੍ਬਣਮ੍ ਭੁਜਗਾਭਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਜ੍ਜਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਸੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।