ਤਤੋ ਵਿਨੀਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਹੀਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਵਾਚ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਾਮੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਫਿਰ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਮਸਕਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ ਵਿਭੋ ਸਮਾਦਿਸ਼ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਵਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ ਤੇ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
'ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਣ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧੂਰ੍ਜਟਿਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਭੂਭਙ੍ਗਸਂਜ੍ਞਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਧੂਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਃ ਕਮ੍ਪੇਨ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੀਰਕੋ ऽਪਿ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ ਆਜੁਹਾਵਾਵਿਦੂਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਸਿਰ ਨਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਰਾਬਦ੍ਧਾਰ੍ਧਚੂਡਾਸ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾਃ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵੇਦਿਕਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਭਿਃ
ਆਧੀ ਗੁੰਝੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ (ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧਪਾਣਿਪੁਟਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਨਾਕਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰਾਸ੍ਤਤਃ ਪਿਨਾਕਿਪਾਦਯੁਗਲਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯਂ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ ਮਨ੍ਮਥਾਰਿਂ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਾਦृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨਮੁਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਕਾਰੇ।
ਅਹੋ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਵਯਮੇਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਮਲਵਾਰਿਸੇਕਤਃ ਫਲੇਨ ਕਾਚਿਤ੍ ਤਪਸਾ ਨਿਯੁਜ੍ਯਤੇ
'ਅਹੁ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ! ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਫਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਜਯਤ੍ਯਸੌ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਹਿਮਾਚਲਸ੍ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਪਸ੍ਯਤਿ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ऽਪਿ ਮਹਾਫਲੋਦਯੋ ਵਿਮੂਲਿਤਾਸ਼ੇषਸੁਰੋ ਹਿ ਤਾਰਕਃ
'ਵਾਹ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਦੀਯਮਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕਲ੍ਮषਾਤ੍ ਸ੍ਵਕਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿ ਯਃ ਸ ਧਨ੍ਯਧੀਰ੍ਲੋਕਪਿਤਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਵਹ੍ਨਿਦੀਪਿਤਃ
'ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਚੌਹਾਂ-ਮੁਹਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਤੇ ਹਰਿ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮਂ ਹृਦਯੇਨ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਮਹਾਭਿਤਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮੈਕਹੇਤੁਕਮ੍ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਕੋ ਵਿਵਿਧਾਕृਤਕ੍ਰਿਯਃ ਕਿਲੇਤਿ ਵਾਚਾ ਵਿਧੁਰੈਰ੍ ਵਿਭਾष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਇਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਦ੍ਯ ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਵਾਦਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਜਗਤ੍ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਘृਣਤਾਂ ਤਵ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਾ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਪ੍ਰਜਾਤ੍ਮਕਂ ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ ਤੇ ਖਲੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਹੀ ਬੋਲਿਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇਰੀ ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਸਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਚੇਜ੍ ਜਗਤਾਮੁਪਦ੍ਰਵਂ ਦਯਾਮਯਤ੍ਵਂ ਤਵ ਕੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯੋਗਮਾਯਾਮਹਿਮਾਗੁਹਾਸ਼੍ਰਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਭੂਤਿਗੌਰਵਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ? ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ।
ਵਯਂ ਚ ਤੇ ਧਨ੍ਯਤਰਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਯਦੀਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕਯਾਮਹੇ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇਨ ਮਨੋਰਥੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾਫਲ੍ਯਤਯਾ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਜਗਦ੍ਵਿਧਾਨੈਕਵਿਧੌ ਜਗਨ੍ਮੁਖੇ ਕਰਿष੍ਯਸੇ ऽਤੋ ਬਲਭਿਚ੍ਚਰਾ ਵਯਮ੍ ਵਿਨੇਮੁਰਿਤ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਂ ਗਿਰਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂਮਿਸਂਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਇਕ ਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟਕੇਦਾਰ ਇਵਾਵਨੀਤਲੇ ਸੁਬੀਜਮੁष੍ਟਿਂ ਸੁਫਲਾਯ ਕਰ੍षਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕਿਸਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਫਸਲ ਮਿਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੋਪਕ੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਵਾਚਂ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਧੀ-ਸਹਿਤ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੇ ਲੋਕਵਿਧਾਨਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸਂਕੇਤਕਨਿਰੂਪਣਾਃ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ; ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਚੇਤਾਂਸਿ ਕਿਂਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਸਭ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ?
ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਨੁਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਤੇ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਾਤ੍ਪਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਸਾਦਰਮ੍ ਊਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਥੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਿਨਾਕੀ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਹੁਤ੍ਯੇਵਾਨਲਾਰ੍ਪਣਾਤ੍
ਪਿਨਾਕੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਜਗਦੁਦ੍ਧਰਣਾਯੈष ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੈ ਸਮੁਦ੍ਯਮਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੋ ऽਵਦਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ ਅਸਮਰ੍ਥੋ ऽਭਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਞ੍ਛਿਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਉਤਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮੁਨੀਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਅਰ੍ਥਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਮੇਨਾ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਦੇਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਮਹਾਫਲਮ੍ ਤਦੇਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਲਜਨ੍ਮਵਯੋਰੂਪਵਿਭੂਤ੍ਯृਦ੍ਧਿਯੁਤੋ ऽਪਿ ਯਃ ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਹੂਯ ਸੁਤਾ ਦੇਯਾ ਹ੍ਯਯਾਚਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰ ਕੁਲ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਮੰਗੇ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ।
ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਤਪੋਘੋਰਂ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰੀਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਦਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਧੇਯਂ ਤਦ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ ਊਚੁਃ ਪੁਨਰੁਦਾਰਾਰ੍ਥਂ ਨਾਰੀਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨਪਾਦਾਬ੍ਜਯੁਗਲਤ੍ਵਾਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤੈਃ
ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।