ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਹਿਮਵਤੋ ਮਹਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਪ੍ਲਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਙ੍ਗਬਦ੍ਧਜਟਾਸਟਮ੍
ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਠਾਰ ਤੇ ਗਏ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਭृਙ੍ਗਾਨੁਯਾਤਪਾਣਿਸ੍ਥਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਸ੍ਰਜਮ੍ ਗਿਰੇਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ ਸਜਾਏ, ਭੰਬੀਆਂ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਠਾਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ੇषਸਤ੍ਤ੍ਵੌਘਂ ਨਵਸ੍ਤਿਮਿਤਕਾਨਨਮ੍ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ੋਭਸਲਿਲਪ੍ਰਪਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗਲ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਝਰਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਿਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲਚਲ ਦੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਵੀਰਕਂ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਡੰਡਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਸੱਤ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਮਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਊਚੁਰ੍ਮਧੁਰਭਾषਿਣ੍ਯਾ ਵਾਚਾ ਤੇ ਵਾਗ੍ਮਿਨਾਂ ਵਰਾਃ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਮਿਹਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ ਕਿ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।'
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ ਤ੍ਵਮੇਵ ਨੋ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਕਾਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮਃ
'ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਨ ਤੇ ਸੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।'
ਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੋ ऽਥ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਃ
'ਇਹ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।' ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਵਨਸ੍ਯਾਪਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਜਲੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
'ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤੇ ਤਤ੍ਕਾਲਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਗਮ੍ਭੀਰਾਮ੍ਬੁਧਰਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਤृषਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤਕਾ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਗੰਭੀਰ ਗਰਜਦੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਸਮਾਧਾਨਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ ਵੀਰਾਸਨਂ ਬਿਭੇਦੇਸ਼ੋ ਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਆਸਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਨੀਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਹੀਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਵਾਚ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਾਮੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਫਿਰ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਨਮਸਕਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ ਵਿਭੋ ਸਮਾਦਿਸ਼ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਵਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਹਾਰ੍ਹਸਿ ਤੇ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
'ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿਓ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਣ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧੂਰ੍ਜਟਿਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਭੂਭਙ੍ਗਸਂਜ੍ਞਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਧੂਰਜਟੀ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਃ ਕਮ੍ਪੇਨ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੀਰਕੋ ऽਪਿ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ ਆਜੁਹਾਵਾਵਿਦੂਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਸਿਰ ਨਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਰਾਬਦ੍ਧਾਰ੍ਧਚੂਡਾਸ੍ਤੇ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾਃ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵੇਦਿਕਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਭਿਃ
ਆਧੀ ਗੁੰਝੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ ਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ (ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧਪਾਣਿਪੁਟਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਨਾਕਪੁष੍ਪੋਤ੍ਕਰਾਸ੍ਤਤਃ ਪਿਨਾਕਿਪਾਦਯੁਗਲਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯਂ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ ਮਨ੍ਮਥਾਰਿਂ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਮਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਾਦृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨਮੁਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਕਾਰੇ।
ਅਹੋ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਵਯਮੇਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਮਲਵਾਰਿਸੇਕਤਃ ਫਲੇਨ ਕਾਚਿਤ੍ ਤਪਸਾ ਨਿਯੁਜ੍ਯਤੇ
'ਅਹੁ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ! ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਫਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਜਯਤ੍ਯਸੌ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਹਿਮਾਚਲਸ੍ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਪਸ੍ਯਤਿ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜੋ ऽਪਿ ਮਹਾਫਲੋਦਯੋ ਵਿਮੂਲਿਤਾਸ਼ੇषਸੁਰੋ ਹਿ ਤਾਰਕਃ
'ਵਾਹ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਅੰਤ ਵੇਖੇਗਾ।'
ਤ੍ਵਦੀਯਮਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕਲ੍ਮषਾਤ੍ ਸ੍ਵਕਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਹਿ ਯਃ ਸ ਧਨ੍ਯਧੀਰ੍ਲੋਕਪਿਤਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਵਹ੍ਨਿਦੀਪਿਤਃ
'ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਚੌਹਾਂ-ਮੁਹਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਤੇ ਹਰਿ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਯੁਗ੍ਮਂ ਹृਦਯੇਨ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਮਹਾਭਿਤਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮੈਕਹੇਤੁਕਮ੍ ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਕੋ ਵਿਵਿਧਾਕृਤਕ੍ਰਿਯਃ ਕਿਲੇਤਿ ਵਾਚਾ ਵਿਧੁਰੈਰ੍ ਵਿਭਾष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਇਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਥਾਦ੍ਯ ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਵਾਦਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਜਗਤ੍ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਘृਣਤਾਂ ਤਵ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਾ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਪ੍ਰਜਾਤ੍ਮਕਂ ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ ਤੇ ਖਲੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਹੀ ਬੋਲਿਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇਰੀ ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਸਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਚੇਜ੍ ਜਗਤਾਮੁਪਦ੍ਰਵਂ ਦਯਾਮਯਤ੍ਵਂ ਤਵ ਕੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯੋਗਮਾਯਾਮਹਿਮਾਗੁਹਾਸ਼੍ਰਯਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਭੂਤਿਗੌਰਵਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ? ਤੇਰੀ ਜੋਗ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ।
ਵਯਂ ਚ ਤੇ ਧਨ੍ਯਤਰਾਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਯਦੀਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕਯਾਮਹੇ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇਨ ਮਨੋਰਥੋ ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾਫਲ੍ਯਤਯਾ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਜਗਦ੍ਵਿਧਾਨੈਕਵਿਧੌ ਜਗਨ੍ਮੁਖੇ ਕਰਿष੍ਯਸੇ ऽਤੋ ਬਲਭਿਚ੍ਚਰਾ ਵਯਮ੍ ਵਿਨੇਮੁਰਿਤ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਂ ਗਿਰਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂਮਿਸਂਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਇਕ ਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟਕੇਦਾਰ ਇਵਾਵਨੀਤਲੇ ਸੁਬੀਜਮੁष੍ਟਿਂ ਸੁਫਲਾਯ ਕਰ੍षਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕਿਸਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਫਸਲ ਮਿਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੋਪਕ੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਵਾਚਂ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਧੀ-ਸਹਿਤ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨੇ ਲੋਕਵਿਧਾਨਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸਂਕੇਤਕਨਿਰੂਪਣਾਃ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਉੱਚਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ; ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਚੇਤਾਂਸਿ ਕਿਂਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਸਭ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ?
ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਨੁਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਤੇ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਾਤ੍ਪਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।