ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਜਨ੍ਮ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਕਮ੍ ਸਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣ ਏਵੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬੇਬਸ ਹੈ।
ਯਥੋਨ੍ਮਾਦਾਦਿਜੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਤਿਰੇਵ ਹਿ ਸਾ ਭਵੇਤ੍ ਇष੍ਟਾਨ੍ਯੇਵ ਯਥਾਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲਪਨ ਆਦਿ ਵਾਲੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਉਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਉਲਟ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਸृष੍ਟੇषੁ ਸਹਤੇ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਫਲਾਵਾਪ੍ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਨਿਬੋਧਿਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਵਹਾਰਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥਾਨਾਦਿਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਤਦਾਤ੍ਮਨਾ ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਹੇ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਆਰੰਭ ਰਹਿਤਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਦृष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਗ੍ਰਮਥਾਪਿ ਵਾ ਦੇਹਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮ ਏਵੈष ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਾਯੇਤ੍ਕਚਿਨ੍ਮ੍ਰਿਯੇਤ੍
ਇਹੀ ਕਾਇਦੇ ਹਨ ਜੀਵਾਂ ਲਈ: ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ ਜੀਵੇਜ੍ਜਰਾਮਯਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਮਾਃ ਸ਼ਤਂ ਜੀਵੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਕੋਈ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਯੁਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਜਨ੍ਮਨਃ ਜੀਵਿਤੋ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੋ ऽਮਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਜਨ੍ਮਨਿਧਨਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯੋ ਮਤਾਃ ਏਤਤ੍ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰੇ ਕੋ ਲਭੇਦਿਹ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਲਿਨਾਨ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਭੂਤਿਕਾਨ੍
ਉਥੇ ਨਾਸ ਆਦਿ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੋਬੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੈਲੇ ਹਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਭਦ੍ਰਾਃ ਕਿਲੇਚ੍ਛਾਮਿ ऋਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਤਾਰਤਮ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਸ਼ਰਵਾਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਜੋ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਧੀਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹਤ੍ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ ਏष ਮੇ ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘੋ ऽਤਿਵਿਪਰੀਤਕਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੱਕਾ।
ਯਾਤ ਵਾ ਤਿष੍ਠਤੈਵਾਥ ਮੁਨਯੋ ਮਦ੍ਵਿਧਾਯਕਾਃ ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਜਾਂ ਰਹੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—
ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਸ੍ਵਜੁਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੈਲਜਾਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਸ੍ਯਹੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਿਰਿਵਾਮਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਨੋ ਭਾਵਂ ਭਵਭਾਵਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਹੇ ਧੀ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਅਜੋਬੀ ਹੈਂ! ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਭਵ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਨਨੁ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਯ ਦृਢਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਵਯਮਿਹਾਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਨਿਸਚਯ ਦੀ ਪੱਕੀਅਤਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕਾਮਸ੍ਤੇ ऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾ ਯਾਤਿ ਰਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪृਥਕ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਕ ਕਿੱਥੇ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਕੋ ऽਰ੍ਥੋ ਵਰ੍ਣਾਲਿਕਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਵਿਨਾ ਯਾਮੋ ਨੈਕਾਭ੍ਯੁਪਾਯਨੇ ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਥਯਿਤੁਂ ਵਯਮ੍
ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਵੈ ਸੋ ऽਰ੍ਥਃ ਸੁਤਰਾਂ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਯਤੋ ਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਮਕਸਦ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈਂ।
ਅਤੋ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਕਾਯਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ऽਪਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਿਤਾ ਯਾਤਾ ਮੁਨਯੋ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਹਿਮਵਤੋ ਮਹਤ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਪ੍ਲਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਙ੍ਗਬਦ੍ਧਜਟਾਸਟਮ੍
ਉਹ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਠਾਰ ਤੇ ਗਏ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਭृਙ੍ਗਾਨੁਯਾਤਪਾਣਿਸ੍ਥਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਸ੍ਰਜਮ੍ ਗਿਰੇਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ ਸਜਾਏ, ਭੰਬੀਆਂ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਠਾਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼ੇषਸਤ੍ਤ੍ਵੌਘਂ ਨਵਸ੍ਤਿਮਿਤਕਾਨਨਮ੍ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾਕ੍ਸ਼ੋਭਸਲਿਲਪ੍ਰਪਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗਲ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਝਰਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਿਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਲਚਲ ਦੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਵੀਰਕਂ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਡੰਡਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਸੱਤ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਮਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਊਚੁਰ੍ਮਧੁਰਭਾषਿਣ੍ਯਾ ਵਾਚਾ ਤੇ ਵਾਗ੍ਮਿਨਾਂ ਵਰਾਃ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਮਿਹਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਗਣਨਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ ਕਿ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।'
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ ਤ੍ਵਮੇਵ ਨੋ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਕਾਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮਃ
'ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਓ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਨ ਤੇ ਸੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ।'
ਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੋ ऽਥ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਸਃ
'ਇਹ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।' ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਵਨਸ੍ਯਾਪਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਜਲੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍
'ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਉਣਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤੇ ਤਤ੍ਕਾਲਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਗਮ੍ਭੀਰਾਮ੍ਬੁਧਰਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਤृषਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤਕਾ ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਗੰਭੀਰ ਗਰਜਦੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਸਮਾਧਾਨਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ ਵੀਰਾਸਨਂ ਬਿਭੇਦੇਸ਼ੋ ਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਆਸਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।