ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਲਿਙ੍ਗਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਾ ਵਿਧੀਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਕਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ 'ਇਸ਼ਵਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਭਵਂ ਚੈष ਤੇषਾਮਪਿ ਨ ਵੇਤ੍ਥ ਕਿਮ੍ ਅਦਿਤਿਃ ਕਸ੍ਯ ਮਾਤੇਯਂ ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ? ਅਦਿਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ? ਜਨਾਰਦਨ ਕਿਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ?
ਅਦਿਤੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਜ੍ਜਾਤਾ ਦੇਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਦਯਃ ਮਰੀਚੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਦਿਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਰਾਯਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਮ ਲਏ। ਕਸ਼ਯਪ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਮਰੀਚਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਿਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਤ੍ਤ੍ਵਣ੍ਡਾਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਵਿਭੂਤਿਕਮ੍
ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਦਕਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧੀਆਂ ਸਨ।
ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂਸ਼ਕਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਤੁ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਮਧੁਦ੍ਵਿਡ੍ਜਨਨਕ੍ਰਿਯਾ
ਕਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਆਦਿ ਤੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ? ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਦੇ ਵਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
ਜਾਤਾ ਸਸਰ੍ਜ षਡ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜਾਨ੍ ਅਜਾਤਕੋ ऽਭਵਦ੍ਵੇਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਛੇ ਵਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਿਆ। ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਅਵਯਕਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਬਣਿਆ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯੋਗੇਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਕृਤਵਾਨਿਦਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਿਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪਾਈ।
ਵਿਦੁਰ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯੋ ਯਚ੍ਚ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਾ ਸਦੈਵ ਹਿ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਂ ਦੇਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਦृਕ੍ ਤਾਦृਕ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਹਰਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ: ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕੁਰੁਤੇ ਜਗਤਃ ਕृਤ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਧਮਮਧ੍ਯਮਮ੍ ਏਵਮੇਵ ਹਿ ਸਂਸਾਰੋ ਯੋ ਜਨ੍ਮਮਰਣਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮ—ਚੰਗੇ, ਮੰਦੇ ਤੇ ਮੱਧਮ—ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਫਲਂ ਹ੍ਯੇਤਨ੍ ਨਾਨਾਰੂਪਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਅਥ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਕਾਂ ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਜਨ੍ਮ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਕਮ੍ ਸਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣ ਏਵੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬੇਬਸ ਹੈ।
ਯਥੋਨ੍ਮਾਦਾਦਿਜੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਤਿਰੇਵ ਹਿ ਸਾ ਭਵੇਤ੍ ਇष੍ਟਾਨ੍ਯੇਵ ਯਥਾਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲਪਨ ਆਦਿ ਵਾਲੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਉਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਉਲਟ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਜਾਂ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਸृष੍ਟੇषੁ ਸਹਤੇ ਸਦਾ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਫਲਾਵਾਪ੍ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਨਿਬੋਧਿਤਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਵਹਾਰਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥਾਨਾਦਿਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਤਦਾਤ੍ਮਨਾ ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਹੇ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਆਰੰਭ ਰਹਿਤਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਦृष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਗ੍ਰਮਥਾਪਿ ਵਾ ਦੇਹਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮ ਏਵੈष ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਾਯੇਤ੍ਕਚਿਨ੍ਮ੍ਰਿਯੇਤ੍
ਇਹੀ ਕਾਇਦੇ ਹਨ ਜੀਵਾਂ ਲਈ: ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ ਜੀਵੇਜ੍ਜਰਾਮਯਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਮਾਃ ਸ਼ਤਂ ਜੀਵੇਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਕੋਈ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਯੁਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਜਨ੍ਮਨਃ ਜੀਵਿਤੋ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੋ ऽਮਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਜਨ੍ਮਨਿਧਨਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯੋ ਮਤਾਃ ਏਤਤ੍ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰੇ ਕੋ ਲਭੇਦਿਹ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਯੋਗਾਤ੍ਤੁ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਲਿਨਾਨ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਭੂਤਿਕਾਨ੍
ਉਥੇ ਨਾਸ ਆਦਿ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੋਬੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੈਲੇ ਹਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਾਹਂ ਭਦ੍ਰਾਃ ਕਿਲੇਚ੍ਛਾਮਿ ऋਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਤਾਰਤਮ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਸ਼ਰਵਾਂ ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਦੇ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਜੋ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਧੀਬਲੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹਤ੍ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪੱਧਰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਥੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ ਏष ਮੇ ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘੋ ऽਤਿਵਿਪਰੀਤਕਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੱਕਾ।
ਯਾਤ ਵਾ ਤਿष੍ਠਤੈਵਾਥ ਮੁਨਯੋ ਮਦ੍ਵਿਧਾਯਕਾਃ ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਜਾਂ ਰਹੋ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ; ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—
ਆਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਸ੍ਵਜੁਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੈਲਜਾਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਸ੍ਯਹੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਿਰਿਵਾਮਲਾ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤਿ ਨੋ ਭਾਵਂ ਭਵਭਾਵਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਹੇ ਧੀ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਅਜੋਬੀ ਹੈਂ! ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਭਵ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਨਨੁ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਯ ਦृਢਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਵਯਮਿਹਾਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਨਿਸਚਯ ਦੀ ਪੱਕੀਅਤਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕਾਮਸ੍ਤੇ ऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾ ਯਾਤਿ ਰਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪृਥਕ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਕ ਕਿੱਥੇ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਕੋ ऽਰ੍ਥੋ ਵਰ੍ਣਾਲਿਕਾਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਵਿਨਾ ਯਾਮੋ ਨੈਕਾਭ੍ਯੁਪਾਯਨੇ ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਥਯਿਤੁਂ ਵਯਮ੍
ਅਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਵੈ ਸੋ ऽਰ੍ਥਃ ਸੁਤਰਾਂ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਯਤੋ ਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਮਕਸਦ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈਂ।
ਅਤੋ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਕਾਯਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ऽਪਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਿਤਾ ਯਾਤਾ ਮੁਨਯੋ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕਰੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।