ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਾਤ੍ਮਕਂ ਮੌਨਂ ਮੌਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹ੍ਰੀਮਯਮ੍ ਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੌਨਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਚੁੱਪੀ ਅਪਣਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਗੌਰਵਾਧੀਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ ਸਾਪਿ ਗੌਰਵਗਰ੍ਭੇਣ ਮਨਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨੀਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਕਥਾਲਾਪਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਗ੍ਯਮਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਾਨਸਂ ਹਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।'
ਮਨੋਗਤੀਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਦਰ੍ਥਨ੍ਤੇ ਹਿ ਦੇਹਿਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤੁ ਨਿਪੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘਟਨ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੋਦ੍ਯਮੈਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਮਨ ਦੇ ਵਲਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੁਝ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਾਈ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਅਪਰੇ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਕਾਰਾਭ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ
ਜੋ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਲਭ ਹਾਲਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਸੀਮਤ ਲੋਕ, ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ ਮਮ ਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਪੁष੍ਪਦਾਮਾ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਕਈ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਲਾਭ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ—
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਮੁਹੁਃ ਅਹਂ ਕਿਲ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜੋ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਚਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਹੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਮ ਕੰਮ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਮਦਨਂ ਵੀਤਰਾਗਿਣਮ੍ ਕਥਮਾਰਾਧਯੇਦੀਸ਼ਂ ਮਾਦृਸ਼ੀ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਮਨਸਸ੍ਤਤਃ ਜ੍ਞਾਤੁਮਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੀਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਤਾਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਿ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਂਭੋਗੈਸ਼੍ ਚੇਤਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ, ਦੂਜੀ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਸ ਤੁ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਭੀਮਃ ਪਿਤृਵਣੇਸ਼ਯਃ ਕਪਾਲੀ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੋ ਨਗ੍ਨੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਰਕ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖਪਰੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ, ਵਿਅੰਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਅਡੋਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕਾਕਾਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸਕृਤਸਂਗ੍ਰਹਃ ਯਤਿਨਾ ਤੇਨ ਕਸ੍ਤੇ ऽਰ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਤਾਨਰ੍ਥੇਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਯਤੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਸਬੰਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭੋਗਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤਤ੍ਕਥਂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ ਭਯਭਾਜੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਨਫਰਤਯੋਗ ਹੈ, ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਕਪਾਲਕृਤਭੂषਣਾਤ੍ ਸ਼੍ਵਸਦੁਗ੍ਰਭੁਜਂਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਭੂषਣਭੀषਣਾਤ੍
ਉਹ ਲੁਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਕਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਜਗਰ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਪ੍ਰਮਥਾਨੁਗਤਾਤ੍ ਸਤਿ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕੁਟਵ੍ਰਾਤਨਿਘृष੍ਟਚਰਣੋ ऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਰੌਦ੍ਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਹਰਿਰਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤੋ ऽਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਥੋ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਮਸ੍ਤਿ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਹਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨਿਧਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਜ੍ਵਲਨਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕृਤ੍ ਵਾਯੁਰਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ; ਹਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮਤਿਮਾਨ੍ਵਿਭੁਃ ਏਭ੍ਯ ਏਕਤਮਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਉਤਾਨ੍ਯਦੇਹਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਖਂ ਤੇ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਏਵਮੇਤਤ੍ਤਵਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਵੋ ਨਾਕਸਂਪਦਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਸ੍ਤਵ
ਜਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਜਨਮ ਤੇਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖ ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪਿਤੁਰੇਵਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਅਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਸ ਵਾਪ੍ਯਤ੍ਰਾਫਲਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਲਭਃ ਅਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਧਿਯੋਗਸ੍ਯ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾਤ੍ਰ ਚੈਵ ਹਿ
ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਤੇ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਜੋੜ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕੇਵਲ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤੁ ਕੁਪਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੈਲਜਾ ਉਵਾਚ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਭੀੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਦ੍ਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯ ਕ੍ਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਣਾ ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਬੋਦ੍ਧਾਰਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਕੇਨ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਝੂਠੇ ਲਗਾਵਟ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ? ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਕ ਹੈ? ਜੋ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਲਾਇਆ?
ਏਵਂ ਮਾਂ ਵੇਤ੍ਥ ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਥਾਨਾਸਦ੍ਗ੍ਰਹਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਚਾਰੋ ऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰੇਹਾਸਦ੍ਗ੍ਰਹਾਵਿਤੌ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਕਲਹੀਨ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਥਾਂ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਝੂਠੇ ਲਗਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਝੂਠੇ ਲਗਾਵਟਾਂ 'ਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਨੂਨਂ ਨ ਵੇਤ੍ਥ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ; ਪਰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਜਮੀਸ਼ਾਨਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਮੇਯਮਹਿਮੋਦਯਮ੍
ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਸਦ੍ਭਾਵਸਂਬੋਧਸ੍ਤਾਵਦਦ੍ਭੁਤਃ ਵਿਦੁਰ੍ਯਂ ਨ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸਮਝ ਬਣੀ ਰਹੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਭਵਾਤ੍ਸ੍ਵੋਤ੍ਥਂ ਭੁਵਨੇषੁ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਵੇਤ੍ਥ ਕਿਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—even ਉਹ ਵੀ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?
ਕਸ੍ਯੈਤਦ੍ਗਗਨਂ ਭੂਰਿਤਃ ਕਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਃ ਕਸ੍ਯ ਮਾਰੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਭੂਃ ਕਸ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਕਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਵਿਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਹਵਾ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਧਰਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਵਰੁਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ? ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਿਸ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰ ਹਨ?