ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ਤਂ ਸਾਭੂਤ੍ ਸਮਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ ਤਤ ਉਦ੍ਵੇਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਜਗਾ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਹਿਮਾਚਲੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ ਤਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭਿਮਤਂ ਕਾਮਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਸੁਣੋ! ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਸਮਾਪਤਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਤਸੇਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸਿੱਧ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਊਚੁਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਾਮਥੋ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, 'ਪੁੱਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ?'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਲਜ੍ਜਾ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਯਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੌਨੇ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਲਜਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਵਨ੍ਦਨਾਯ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਧੀਃ ਪਾਵਯਤ੍ਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਨ੍ਮੁਖਤ੍ਵਾਦ੍ਭਵਤਾਂ ਯੁਕ੍ਤਮਾਸਨਮਾਦਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਣਯੋਗ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰਮੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮਾਮਤਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਉਵਾਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਤੀ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਾਤ੍ਮਕਂ ਮੌਨਂ ਮੌਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹ੍ਰੀਮਯਮ੍ ਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੌਨਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਚੁੱਪੀ ਅਪਣਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਗੌਰਵਾਧੀਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ ਸਾਪਿ ਗੌਰਵਗਰ੍ਭੇਣ ਮਨਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨੀਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਕਥਾਲਾਪਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਗ੍ਯਮਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਾਨਸਂ ਹਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।'
ਮਨੋਗਤੀਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਦਰ੍ਥਨ੍ਤੇ ਹਿ ਦੇਹਿਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤੁ ਨਿਪੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘਟਨ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੋਦ੍ਯਮੈਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਮਨ ਦੇ ਵਲਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੁਝ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਾਈ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਅਪਰੇ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਕਾਰਾਭ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ
ਜੋ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਲਭ ਹਾਲਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਸੀਮਤ ਲੋਕ, ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ ਮਮ ਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਪੁष੍ਪਦਾਮਾ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਕਈ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਲਾਭ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ—
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਮੁਹੁਃ ਅਹਂ ਕਿਲ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜੋ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਚਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਹੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਮ ਕੰਮ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਮਦਨਂ ਵੀਤਰਾਗਿਣਮ੍ ਕਥਮਾਰਾਧਯੇਦੀਸ਼ਂ ਮਾਦृਸ਼ੀ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਮਨਸਸ੍ਤਤਃ ਜ੍ਞਾਤੁਮਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੀਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਤਾਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਿ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਵ੍ਯਤੇ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਂਭੋਗੈਸ਼੍ ਚੇਤਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਪੁੱਤ੍ਰੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ, ਦੂਜੀ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਸ ਤੁ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਭੀਮਃ ਪਿਤृਵਣੇਸ਼ਯਃ ਕਪਾਲੀ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੋ ਨਗ੍ਨੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਰਕ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖਪਰੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ, ਵਿਅੰਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਅਡੋਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕਾਕਾਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸਕृਤਸਂਗ੍ਰਹਃ ਯਤਿਨਾ ਤੇਨ ਕਸ੍ਤੇ ऽਰ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਤਾਨਰ੍ਥੇਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਯਤੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਸਬੰਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭੋਗਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤਤ੍ਕਥਂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ ਭਯਭਾਜੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਨਫਰਤਯੋਗ ਹੈ, ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਸ੍ਰਵਦ੍ਰਕ੍ਤਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਕਪਾਲਕृਤਭੂषਣਾਤ੍ ਸ਼੍ਵਸਦੁਗ੍ਰਭੁਜਂਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਭੂषਣਭੀषਣਾਤ੍
ਉਹ ਲੁਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਕਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਜਗਰ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਪ੍ਰਮਥਾਨੁਗਤਾਤ੍ ਸਤਿ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕੁਟਵ੍ਰਾਤਨਿਘृष੍ਟਚਰਣੋ ऽਰਿਹਾ
ਉਹ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਰੌਦ੍ਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਹਰਿਰਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤੋ ऽਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਥੋ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਮਸ੍ਤਿ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਹਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ; ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨਿਧਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਜ੍ਵਲਨਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕृਤ੍ ਵਾਯੁਰਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ; ਹਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮਤਿਮਾਨ੍ਵਿਭੁਃ ਏਭ੍ਯ ਏਕਤਮਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਉਤਾਨ੍ਯਦੇਹਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਖਂ ਤੇ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਏਵਮੇਤਤ੍ਤਵਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਭਵੋ ਨਾਕਸਂਪਦਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਲ੍ਯਾਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਸ੍ਤਵ
ਜਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਜਨਮ ਤੇਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖ ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇਵੇਗਾ।