ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਕਾਸ਼ਪਾਣ੍ਡੁਰਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਜਾਪਿ ਯਯੌ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਗਮ੍ਯਮਪਿ ਦੈਵਤੈਃ ਸਖੀਭ੍ਯਾਮਨੁਯਾਤਾ ਤੁ ਨਿਯਤਾ ਨਗਰਾਜਜਾ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਪਾਦਪਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਜਲਜਸ੍ਥਲਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਚਿਤ੍ਰਕਨ੍ਦਰਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗੁਹਾਗृਹਮਨੋਹਰਮ੍ ਵਿਹਙ੍ਗਸਂਘਸਂਜੁष੍ਟਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਕਟਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵਿਧਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਭਿਰ੍ ਭਿਨ੍ਨਸਂਹृਤਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ਸਂਵੀਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਦਰ੍ਭਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਖਲਾ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਟਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਣਾਈ।
ਤ੍ਰਿਃਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸ਼ਤਮੇਕੇਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣੇਨ ਪਰ੍ਣੇਨਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਜੀਵੀਂ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਕ ਹੀ ਝੜਿਆ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ਤਂ ਸਾਭੂਤ੍ ਸਮਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ ਤਤ ਉਦ੍ਵੇਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਜਗਾ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਹਿਮਾਚਲੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ ਤਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭਿਮਤਂ ਕਾਮਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਸੁਣੋ! ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਸਮਾਪਤਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਤਸੇਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸਿੱਧ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਊਚੁਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਾਮਥੋ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, 'ਪੁੱਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ?'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਲਜ੍ਜਾ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਯਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੌਨੇ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਲਜਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਵਨ੍ਦਨਾਯ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਧੀਃ ਪਾਵਯਤ੍ਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਨ੍ਮੁਖਤ੍ਵਾਦ੍ਭਵਤਾਂ ਯੁਕ੍ਤਮਾਸਨਮਾਦਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਣਯੋਗ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰਮੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮਾਮਤਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਉਵਾਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਤੀ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਾਤ੍ਮਕਂ ਮੌਨਂ ਮੌਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹ੍ਰੀਮਯਮ੍ ਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੌਨਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਚੁੱਪੀ ਅਪਣਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਗੌਰਵਾਧੀਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ ਸਾਪਿ ਗੌਰਵਗਰ੍ਭੇਣ ਮਨਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨੀਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਕਥਾਲਾਪਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਗ੍ਯਮਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਾਨਸਂ ਹਿਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।'
ਮਨੋਗਤੀਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਦਰ੍ਥਨ੍ਤੇ ਹਿ ਦੇਹਿਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤੁ ਨਿਪੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘਟਨ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੋਦ੍ਯਮੈਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਮਨ ਦੇ ਵਲਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੁਝ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਾਈ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਅਪਰੇ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਨਾਨਾਕਾਰਾਭ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ
ਜੋ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਲਭ ਹਾਲਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਸੀਮਤ ਲੋਕ, ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਹਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ ਮਮ ਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਪੁष੍ਪਦਾਮਾ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਕਈ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਲਾਭ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ—
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਮਨਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਮੁਹੁਃ ਅਹਂ ਕਿਲ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜੋ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਚਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਹੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਮ ਕੰਮ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਮਦਨਂ ਵੀਤਰਾਗਿਣਮ੍ ਕਥਮਾਰਾਧਯੇਦੀਸ਼ਂ ਮਾਦृਸ਼ੀ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਮਨਸਸ੍ਤਤਃ ਜ੍ਞਾਤੁਮਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੀਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।