ਤਪੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਭੀष੍ਟਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਯਤਃ ਦੁਰ੍ਭਗਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੋ ਵਹਤੇ ਸਤਿ ਸਾਧਨੇ
ਤਪ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਸਾਧਨ ਹੋਣ, ਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਮੰਦਭਾਗੀ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਿਤਾਦ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਮਰਣਂ ਹ੍ਯਤਪਸ੍ਯਤਃ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼ੋषਯੇ ਤਨੁਮ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਤਪਸਿ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਦੇਹ ਉਦ੍ਯਮੋ ऽਰ੍ਥਜਿਗੀषਯਾ ਸਾਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਤਪ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਃ ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨੇਹਗਦ੍ਗਦਵਰ੍ਣਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਮੇਤਿ ਚਪਲੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਾਵਕਂ ਵਪੁਃ ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਮੇ, ਮੇਰੀ ਚੰਚਲ ਧੀ, ਤੇਰਾ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸਰੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਭਾਵੀਨ੍ਯਭਿਵਿਚਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤੁ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਹਠੇਨਾਨਿਚ੍ਛਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਪਸਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਬਾਲੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਭਵਨਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਬੇਟੀ, ਤੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਆਓ ਘਰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਗੁਹਾਯਾਭ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਹਿਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਵੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਾਗ੍ ਅਭੂਦ੍ਭੁਵਨਭੂਤਲੇ ਉਮੇਤਿ ਚਪਲੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਤਨਯਾ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜੀ: 'ਉਮੇ, ਚੰਚਲ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।'
ਉਮੇਤਿ ਨਾਮ ਤੇਨਾਸ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯੇषਾ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਮ੍
ਉਮੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਲਕੜੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਕਾਸ਼ਪਾਣ੍ਡੁਰਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਜਾਪਿ ਯਯੌ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਗਮ੍ਯਮਪਿ ਦੈਵਤੈਃ ਸਖੀਭ੍ਯਾਮਨੁਯਾਤਾ ਤੁ ਨਿਯਤਾ ਨਗਰਾਜਜਾ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਪਾਦਪਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਜਲਜਸ੍ਥਲਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਚਿਤ੍ਰਕਨ੍ਦਰਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗੁਹਾਗृਹਮਨੋਹਰਮ੍ ਵਿਹਙ੍ਗਸਂਘਸਂਜੁष੍ਟਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਕਟਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵਿਧਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਭਿਰ੍ ਭਿਨ੍ਨਸਂਹृਤਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ਸਂਵੀਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਦਰ੍ਭਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਖਲਾ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਟਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਣਾਈ।
ਤ੍ਰਿਃਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸ਼ਤਮੇਕੇਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣੇਨ ਪਰ੍ਣੇਨਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਜੀਵੀਂ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਕ ਹੀ ਝੜਿਆ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ਤਂ ਸਾਭੂਤ੍ ਸਮਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ ਤਤ ਉਦ੍ਵੇਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਜਗਾ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਹਿਮਾਚਲੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ ਤਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭਿਮਤਂ ਕਾਮਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਸੁਣੋ! ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਸਮਾਪਤਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਤਸੇਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸਿੱਧ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਊਚੁਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਾਮਥੋ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਏ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, 'ਪੁੱਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ?'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਲਜ੍ਜਾ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਯਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੌਨੇ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਲਜਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'
ਵਨ੍ਦਨਾਯ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਧੀਃ ਪਾਵਯਤ੍ਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਨ੍ਮੁਖਤ੍ਵਾਦ੍ਭਵਤਾਂ ਯੁਕ੍ਤਮਾਸਨਮਾਦਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਣਯੋਗ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰਮੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮਾਮਤਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਉਵਾਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਤੀ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।