ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ ਨੈਤਦਲ੍ਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਮਧੁਨਾ ਸਹ ਰੁਦਤੀ ਸ਼ੋਕਜਨਨਂ ਸ਼੍ਵਸਤੀ ਦੈਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਮਿਸਰੀ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਤਿਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਮੈਨੂੰ ਰਤੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਰੁष੍ਟੇਨ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਲੋਚਨਮ੍ ਦਗ੍ਧੋ ऽਸੌ ਝषਕੇਤੁਸ੍ਤੁ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੋ ऽਤਿਵਲ੍ਲਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਛਲੀ-ਧੁਜਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੜ ਗਿਆ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ ਸ੍ਤੁਤਵਤ੍ਯਥ ਸਂਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਮਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਕਾਮਦਯਿਤੇ ਕਾਮੋ ऽਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮਰਣਾਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ; ਕਾਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਪੜ੍ਹੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ਾਵੇਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ਹ੍ਯਹਮ੍ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਉਹ ਬਚਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਆਸ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਾਂਗੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਮਭੀषਿਤਃ ਪਾਣਾਵਾਦਾਯ ਹਿ ਸੁਤਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਡਰਿਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰ ਵਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਭਾਵਿਨੋ ऽਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਭੂਤਭਾਵਿਨੀ ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਸਖਿਮੁਖੈਰ੍ ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਂ ਮਮਾਨੇਨ ਕਾਰਣਮ੍ ਕਥਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਖਂ ਮੇ ਸ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਮੰਦਭਾਗੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ, ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ?
ਤਪੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਭੀष੍ਟਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਯਤਃ ਦੁਰ੍ਭਗਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੋ ਵਹਤੇ ਸਤਿ ਸਾਧਨੇ
ਤਪ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਸਾਧਨ ਹੋਣ, ਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਮੰਦਭਾਗੀ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਿਤਾਦ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਮਰਣਂ ਹ੍ਯਤਪਸ੍ਯਤਃ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਯਮੈਃ ਸ਼ੋषਯੇ ਤਨੁਮ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਤਪਸਿ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਦੇਹ ਉਦ੍ਯਮੋ ऽਰ੍ਥਜਿਗੀषਯਾ ਸਾਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਤਪ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਸ੍ਤੁ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਃ ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਨੇਹਗਦ੍ਗਦਵਰ੍ਣਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਮੇਤਿ ਚਪਲੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਾਵਕਂ ਵਪੁਃ ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਉਮੇ, ਮੇਰੀ ਚੰਚਲ ਧੀ, ਤੇਰਾ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸਰੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਭਾਵੀਨ੍ਯਭਿਵਿਚਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤੁ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਹਠੇਨਾਨਿਚ੍ਛਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਪਸਾ ਤੇ ऽਸ੍ਤਿ ਬਾਲੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਭਵਨਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਇਸ ਲਈ, ਬੇਟੀ, ਤੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਆਓ ਘਰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਗੁਹਾਯਾਭ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟੋ ਦੁਹਿਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਵੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਾਗ੍ ਅਭੂਦ੍ਭੁਵਨਭੂਤਲੇ ਉਮੇਤਿ ਚਪਲੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਤਨਯਾ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਜ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜੀ: 'ਉਮੇ, ਚੰਚਲ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।'
ਉਮੇਤਿ ਨਾਮ ਤੇਨਾਸ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯੇषਾ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਮ੍
ਉਮੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਲਕੜੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਕਾਸ਼ਪਾਣ੍ਡੁਰਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਤੁਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਜਾਪਿ ਯਯੌ ਸ਼ੈਲਮ੍ ਅਗਮ੍ਯਮਪਿ ਦੈਵਤੈਃ ਸਖੀਭ੍ਯਾਮਨੁਯਾਤਾ ਤੁ ਨਿਯਤਾ ਨਗਰਾਜਜਾ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਤ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਪਾਦਪਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਦਿਵਿਆ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਜਲਜਸ੍ਥਲਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਜਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਚਿਤ੍ਰਕਨ੍ਦਰਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗੁਹਾਗृਹਮਨੋਹਰਮ੍ ਵਿਹਙ੍ਗਸਂਘਸਂਜੁष੍ਟਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਕਟਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵਿਧਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਭਿਰ੍ ਭਿਨ੍ਨਸਂਹृਤਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ ਸਂਵੀਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਦਰ੍ਭਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਖਲਾ
ਉਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਟਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬਣਾਈ।
ਤ੍ਰਿਃਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸ਼ਤਮੇਕੇਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣੇਨ ਪਰ੍ਣੇਨਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਜੀਵੀਂ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਕ ਹੀ ਝੜਿਆ ਪੱਤਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।