ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰਾਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਨੋਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਪਰਾਯ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਨੋਭਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗੂਢਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਾਯਾਗਹਨਾਸ਼੍ਰਯਾਯ
ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤਨਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਯ ਨਮਃ ਕਲਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵਰਪ੍ਰਦਾਯ
ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਲਕਲਾਤਿਗਾਯ ਨਮੋ ਨਿਸਰ੍ਗਾਮਲਭੂषਣਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਮੇਯਾਨ੍ਧਕਮਰ੍ਦਕਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ऽਗੁਣਾਯ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਣਗਣ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੀਮਗਣਾਨੁਗਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭੁਵਨਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਜਗਤਾਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਫਲਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤ੍ਰੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭੀਮ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਈ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸਾਨੇ ਹ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨੇਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਾਧ੍ਵਰਭਾਗਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੇ ਨਮਃ ਸਦਾ ਤੇ ਭਵਸਙ੍ਗਹਰ੍ਤ੍ਰੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਰੂਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਸਹ੍ਯਕੋਪਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਚਿਹ੍ਨਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਮੇਯਮਾਨਾਯ ਨਮਃ ਸ੍ਤੁਤਾਯ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਸਹਿਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਣਗਣ ਮਾਪ ਵਾਲੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਯਾਨਾਯ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਾਯ ਨਮਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਯ ਮਹੌषਧਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤਿਹਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਵੱਛ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾ-ਉਸ਼ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਭ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਰਾਚਰਾਚਾਰਵਿਚਾਰਵਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਭੂਤਸਰ੍ਗਮ੍ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਚਾਰਯ ਹੈਂ; ਮੈਂ, ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਅਣਗਣ ਪਿਆਰੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਮਯਸ਼ਃਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ ਜੀਵਤੁ ਕਾਮਦੇਵਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਜੀਵਿਤੇषੁ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਪਰਃ ਕੋ ਭੁਵਨੇष੍ਵਿਹਾਸ੍ਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ; ਕਾਮਦੇਵ ਮੁੜ ਜੀਵੇ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣੀਤਪਰ੍ਯਾਯਪਰਾਪਰਾਰ੍ਥਃ ਤ੍ਵਮੇਵਮੇਕੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਨਾਥੋ ਦਯਾਲੁਰੁਨ੍ਮੂਲਿਤਭਕ੍ਤਭੀਤਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ, ਸਭ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮਤਲਬਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦਇਆਲੂ ਹੈਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ਼ਂਕਰ ਈਡ੍ਯ ਈਸ਼ੋ ਵृषਾਕਪਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਕਾਨ੍ਤਯਾ ਤੁ ਤੁਤੋष ਦੋषਾਕਰਖਣ੍ਡਧਾਰੀ ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਮਥ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਛ-ਧੁੰਝ ਹੈ, ਚੰਦ-ਚਿਹਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿਤੇਤਿ ਚ ਕਾਮੋ ऽਯਂ ਕਾਲਾਤ੍ਕਾਨ੍ਤੋ ऽਚਿਰਾਦਪਿ ਅਨਙ੍ਗ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਨੰਗ, ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾਵਨ੍ਦ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਕਾਮਵਲ੍ਲਭਾ ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਤਿਸ੍ਤੁ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਤੇ ਰਤੀ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁਹਣੇ ਉਪਵਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਚਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੀਨਾ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਲੇ ਤੁ ਸਾ ਮਰਣਵ੍ਯਵਸਾਯਾਤ੍ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਹਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਰੋਈ, ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਪਰ ਹਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਨ ਦੀ ਠਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਹਿਮਭੂਧਰਃ ਕृਤਾਭਰਣਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀਡਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਾਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਨੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇਨ ਤਦਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ ਸਕਾਨਨਾਨ੍ਯੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਦਤੀਂ ਨਾਰੀਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਹੌਜਸਮ੍ ਰੂਪੇਣਾਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨਸਾਨੁषੁ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਕੌਤੁਕੇਨ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਗਿਰਿਃ ਉਪਸਰ੍ਪ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਕਟੇ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ ਨੈਤਦਲ੍ਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਮਧੁਨਾ ਸਹ ਰੁਦਤੀ ਸ਼ੋਕਜਨਨਂ ਸ਼੍ਵਸਤੀ ਦੈਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਮਿਸਰੀ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਤਿਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਮੈਨੂੰ ਰਤੀ ਜਾਣ, ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਰੁष੍ਟੇਨ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਲੋਚਨਮ੍ ਦਗ੍ਧੋ ऽਸੌ ਝषਕੇਤੁਸ੍ਤੁ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੋ ऽਤਿਵਲ੍ਲਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਛਲੀ-ਧੁਜਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੜ ਗਿਆ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ ਸ੍ਤੁਤਵਤ੍ਯਥ ਸਂਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਮਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਂ ਕਾਮਦਯਿਤੇ ਕਾਮੋ ऽਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮਰਣਾਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ; ਕਾਮ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਪੜ੍ਹੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ, ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ਾਵੇਸ਼ਾਦਿਭਿਰ੍ਹ੍ਯਹਮ੍ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਉਹ ਬਚਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਆਸ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਾਂਗੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਮਭੀषਿਤਃ ਪਾਣਾਵਾਦਾਯ ਹਿ ਸੁਤਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਡਰਿਆ ਤੇ ਘਬਰਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰ ਵਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਭਾਵਿਨੋ ऽਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਭੂਤਭਾਵਿਨੀ ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਸਖਿਮੁਖੈਰ੍ ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਂ ਮਮਾਨੇਨ ਕਾਰਣਮ੍ ਕਥਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਖਂ ਮੇ ਸ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਮੰਦਭਾਗੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਐਸਾ ਸੁਖ ਪਾਇਆ, ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ?