ਗਮਿਤੋ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਕਾਮਿਦਰ੍ਪਕਃ ਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋ ऽਨਲਃ
ਕਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਜਗਦ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਜ੍ਵਾਲਾਹੁਙ੍ਕਾਰਘਸ੍ਮਰਃ ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ ਵ੍ਯਭਵਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਵਾਲਾ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ خاطر, ਭਵ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਹਕਾਰੇ ਮਧੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਮਨਃਸੁ ਪਰੇष੍ਵਪਿ ਭृਙ੍ਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇषੁ ਵਿਭਾਗੇਨ ਸ੍ਮਰਾਨਲਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬਸੰਤ, ਚੰਦ, ਫੁੱਲਾਂ, ਭੌਂਰਿਆਂ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ—
ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਦ੍ਧੇਨ ਹਰੇਣ ਸ੍ਮਰਮਾਰ੍ਗਣਃ ਰਾਗਸ੍ਨੇਹਸਮਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਵਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਤੀਰ, ਹਰੇ ਨੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਗ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਭਕ੍ਤਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰਜृਮ੍ਭਿਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਸਂਪृਕ੍ਤਂ ਕਾਮਿਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਕਿਲ
ਉਹ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯਮੁਖਾਤ੍ਮਕਃ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਹਰਹੁਙ੍ਕਾਰਜ੍ਵਾਲਾਭਸ੍ਮਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਇਲਾਜ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਹਰਾ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਭਸਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਬਨ੍ਧੁਨਾ ਮਧੁਨਾ ਸਹ ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਧੁਨਾ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ
ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਪਤੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਇਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਭृਙ੍ਗਾਨੁਯਾਤਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਸਹਕਾਰਜਾਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਆਮ ਦੀ ਬੇਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੌਂਰੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ।
ਲਤਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਸ੍ਥਾਨੇ ਪਾਣੌ ਪਰਭृਤਾਂ ਸਖੀਮ੍ ਨਿਰ੍ਬਧ੍ਯ ਤੁ ਜਟਾਜੂਟਂ ਕੁਟਿਲੈਰ੍ ਅਲਕੈ ਰਤਿਃ
ਰਤੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਜੋਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਬੇਲ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧ੍ਵਲ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮਰਭਸ੍ਮਨਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦੁਵਿਭੂषਣਮ੍
ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹ ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਈ, ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰਾਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਨੋਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਪਰਾਯ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਨੋਭਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗੂਢਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਾਯਾਗਹਨਾਸ਼੍ਰਯਾਯ
ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤਨਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਯ ਨਮਃ ਕਲਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵਰਪ੍ਰਦਾਯ
ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਲਕਲਾਤਿਗਾਯ ਨਮੋ ਨਿਸਰ੍ਗਾਮਲਭੂषਣਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਮੇਯਾਨ੍ਧਕਮਰ੍ਦਕਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ऽਗੁਣਾਯ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਣਗਣ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੀਮਗਣਾਨੁਗਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭੁਵਨਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਜਗਤਾਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਫਲਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤ੍ਰੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭੀਮ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਈ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸਾਨੇ ਹ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨੇਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਾਧ੍ਵਰਭਾਗਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੇ ਨਮਃ ਸਦਾ ਤੇ ਭਵਸਙ੍ਗਹਰ੍ਤ੍ਰੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਰੂਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਸਹ੍ਯਕੋਪਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਚਿਹ੍ਨਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਮੇਯਮਾਨਾਯ ਨਮਃ ਸ੍ਤੁਤਾਯ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਸਹਿਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਣਗਣ ਮਾਪ ਵਾਲੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਯਾਨਾਯ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਾਯ ਨਮਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਯ ਮਹੌषਧਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤਿਹਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਵੱਛ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾ-ਉਸ਼ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਭ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਰਾਚਰਾਚਾਰਵਿਚਾਰਵਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਭੂਤਸਰ੍ਗਮ੍ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਚਾਰਯ ਹੈਂ; ਮੈਂ, ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਅਣਗਣ ਪਿਆਰੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਮਯਸ਼ਃਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ ਜੀਵਤੁ ਕਾਮਦੇਵਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਜੀਵਿਤੇषੁ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਪਰਃ ਕੋ ਭੁਵਨੇष੍ਵਿਹਾਸ੍ਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ; ਕਾਮਦੇਵ ਮੁੜ ਜੀਵੇ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣੀਤਪਰ੍ਯਾਯਪਰਾਪਰਾਰ੍ਥਃ ਤ੍ਵਮੇਵਮੇਕੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਨਾਥੋ ਦਯਾਲੁਰੁਨ੍ਮੂਲਿਤਭਕ੍ਤਭੀਤਿਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ, ਸਭ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮਤਲਬਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦਇਆਲੂ ਹੈਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਉਖਾੜਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ਼ਂਕਰ ਈਡ੍ਯ ਈਸ਼ੋ ਵृषਾਕਪਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਕਾਨ੍ਤਯਾ ਤੁ ਤੁਤੋष ਦੋषਾਕਰਖਣ੍ਡਧਾਰੀ ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਮਥ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਛ-ਧੁੰਝ ਹੈ, ਚੰਦ-ਚਿਹਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਿਤੇਤਿ ਚ ਕਾਮੋ ऽਯਂ ਕਾਲਾਤ੍ਕਾਨ੍ਤੋ ऽਚਿਰਾਦਪਿ ਅਨਙ੍ਗ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਨੰਗ, ਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾਵਨ੍ਦ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਕਾਮਵਲ੍ਲਭਾ ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਤਿਸ੍ਤੁ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਤੇ ਰਤੀ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁਹਣੇ ਉਪਵਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਚਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੀਨਾ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਲੇ ਤੁ ਸਾ ਮਰਣਵ੍ਯਵਸਾਯਾਤ੍ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਹਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਰੋਈ, ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਸੀ; ਪਰ ਹਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਨ ਦੀ ਠਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਹਿਮਭੂਧਰਃ ਕृਤਾਭਰਣਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਾਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀਡਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਾਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਨੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇਨ ਤਦਾ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ ਸਕਾਨਨਾਨ੍ਯੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਦਤੀਂ ਨਾਰੀਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਹੌਜਸਮ੍ ਰੂਪੇਣਾਸਦृਸ਼ੀਂ ਲੋਕੇ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨਸਾਨੁषੁ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਕੌਤੁਕੇਨ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਗਿਰਿਃ ਉਪਸਰ੍ਪ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਕਟੇ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।