ਨਿਰਾਸੇ ਮਦਨਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਯੋਗਮਾਯਾਸਮਾਵ੍ਰਤਃ ਸ ਤਯਾ ਮਾਯਯਾਵਿष੍ਟੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਮਦਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਮੀਦ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਰੀਰੋ ਦੁਰ੍ਜੇਯੋ ਰੋषਦੋषਮਹਾਸ਼੍ਰਯਃ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੋ ऽਥ ਵਾਸਨਾਵ੍ਯਸਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਫਿਰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਲਾਲਸਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਬਹਿਃਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੌ ਝषਧ੍ਵਜਃ ਅਨੁਯਾਤੋ ऽਥ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
ਬਾਹਰਲੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਮੱਛਧਵਜ ਨੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਸਹਕਾਰਤਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਦੁਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਮ੍ ਸ੍ਤਬਕਂ ਮਦਨੋ ਰਮ੍ਯਂ ਹਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਨਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਦਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਮੁਮੋਚ ਮੋਹਨਂ ਨਾਮ ਮਾਰ੍ਗਣਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ਼ਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਸ਼ਰਃ
ਮਕਰਧਵਜ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਰੁषਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੁष੍ਪਬਾਣੋ ਵਿਮੋਹਨਃ ਤਤਃ ਕਰਣਸਂਦੇਹੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭਵਃ
ਉਹ ਕਠੋਰ, ਲੰਮਾ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਡਿੱਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਤੇ, ਭਵ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਭੂਧਰੌਪਮ੍ਯਧੈਰ੍ਯੋ ऽਪਿ ਮਦਨੋਨ੍ਮੁਖਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭਾਵਾਨਾਂ ਨਾਵੇਸ਼ਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਢੀਲਤਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਹ੍ਯਂ ਬਹੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਪ੍ਰਸਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਤਤਃ ਕੋਪਾਨਲੋਦ੍ਭੂਤਘੋਰਹੁਙ੍ਕਾਰਭੀषਣੇ
ਬਾਹਰਲੇ ਵਧੇਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰ ਉਠੀ।
ਬਭੂਵ ਵਦਨੇ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤृਤੀਯਮਨਲਾਕੁਲਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਵਪੁषੋ ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਭੈਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤੀਜਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥੇ ਮਦਨੇ ਵ੍ਯਸ੍ਫਾਰਯਤ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਤਨ੍ਨੇਤ੍ਰਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਮਦਨ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਉਹ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਚੀਖ ਪਏ।
ਗਮਿਤੋ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਕਾਮਿਦਰ੍ਪਕਃ ਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋ ऽਨਲਃ
ਕਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਜਗਦ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਜ੍ਵਾਲਾਹੁਙ੍ਕਾਰਘਸ੍ਮਰਃ ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ ਵ੍ਯਭਵਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਵਾਲਾ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ خاطر, ਭਵ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਹਕਾਰੇ ਮਧੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਮਨਃਸੁ ਪਰੇष੍ਵਪਿ ਭृਙ੍ਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇषੁ ਵਿਭਾਗੇਨ ਸ੍ਮਰਾਨਲਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬਸੰਤ, ਚੰਦ, ਫੁੱਲਾਂ, ਭੌਂਰਿਆਂ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ—
ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਦ੍ਧੇਨ ਹਰੇਣ ਸ੍ਮਰਮਾਰ੍ਗਣਃ ਰਾਗਸ੍ਨੇਹਸਮਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਵਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਤੀਰ, ਹਰੇ ਨੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਗ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਭਕ੍ਤਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰਜृਮ੍ਭਿਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਸਂਪृਕ੍ਤਂ ਕਾਮਿਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਕਿਲ
ਉਹ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯਮੁਖਾਤ੍ਮਕਃ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਹਰਹੁਙ੍ਕਾਰਜ੍ਵਾਲਾਭਸ੍ਮਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਇਲਾਜ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਹਰਾ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਭਸਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਬਨ੍ਧੁਨਾ ਮਧੁਨਾ ਸਹ ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਧੁਨਾ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ
ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਪਤੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਇਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਭृਙ੍ਗਾਨੁਯਾਤਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਸਹਕਾਰਜਾਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਆਮ ਦੀ ਬੇਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੌਂਰੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ।
ਲਤਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਸ੍ਥਾਨੇ ਪਾਣੌ ਪਰਭृਤਾਂ ਸਖੀਮ੍ ਨਿਰ੍ਬਧ੍ਯ ਤੁ ਜਟਾਜੂਟਂ ਕੁਟਿਲੈਰ੍ ਅਲਕੈ ਰਤਿਃ
ਰਤੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਜੋਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਬੇਲ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧ੍ਵਲ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮਰਭਸ੍ਮਨਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦੁਵਿਭੂषਣਮ੍
ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹ ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਈ, ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰਾਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਨੋਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਪਰਾਯ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਨੋਭਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗੂਢਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮਾਯਾਗਹਨਾਸ਼੍ਰਯਾਯ
ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤਨਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਯ ਨਮਃ ਕਲਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵਰਪ੍ਰਦਾਯ
ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਲਕਲਾਤਿਗਾਯ ਨਮੋ ਨਿਸਰ੍ਗਾਮਲਭੂषਣਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਮੇਯਾਨ੍ਧਕਮਰ੍ਦਕਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ऽਗੁਣਾਯ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਣਗਣ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੀਮਗਣਾਨੁਗਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭੁਵਨਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਜਗਤਾਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਫਲਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤ੍ਰੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭੀਮ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਈ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਤਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸਾਨੇ ਹ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨੇਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਾਧ੍ਵਰਭਾਗਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੇ ਨਮਃ ਸਦਾ ਤੇ ਭਵਸਙ੍ਗਹਰ੍ਤ੍ਰੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਦਰਸ਼ਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਰੂਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਸਹ੍ਯਕੋਪਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਚਿਹ੍ਨਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਮੇਯਮਾਨਾਯ ਨਮਃ ਸ੍ਤੁਤਾਯ
ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਸਹਿਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚੰਦ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਣਗਣ ਮਾਪ ਵਾਲੇ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਯਾਨਾਯ ਪੁਰਾਨ੍ਤਕਾਯ ਨਮਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਯ ਮਹੌषਧਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤਿਹਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਵੱਛ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾ-ਉਸ਼ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਭ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਰਾਚਰਾਚਾਰਵਿਚਾਰਵਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਭੂਤਸਰ੍ਗਮ੍ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਚਾਰਯ ਹੈਂ; ਮੈਂ, ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਅਣਗਣ ਪਿਆਰੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਮਯਸ਼ਃਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ ਜੀਵਤੁ ਕਾਮਦੇਵਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਜੀਵਿਤੇषੁ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਪਰਃ ਕੋ ਭੁਵਨੇष੍ਵਿਹਾਸ੍ਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ; ਕਾਮਦੇਵ ਮੁੜ ਜੀਵੇ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ?