ਵੀਰਕਂ ਲੋਕਵੀਰੇਸ਼ਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਕੁਙ੍ਕੁਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਪੁਞ੍ਜਪਿਙ੍ਗਜਟਾਸਟਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਇਸ਼ਾਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਭੂਰੇ ਜਟਾਵਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ ਉਗ੍ਰਭੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਮੀਲਿਤੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਭਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠ ਸੀ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਕੌਂਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੰਦ ਸਨ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮृਜੁਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸੁਲੋਚਨੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਰਸਸਿਂਹੇਨ੍ਦ੍ਰਚਰ੍ਮਲਮ੍ਬੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਵੱਲ ਟਿਕ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਾਵਸਤੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਹਿਫਲਨ੍ਮੁਕ੍ਤਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਨਲਪਿਙ੍ਗਲਮ੍ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖਤ੍ਕਪਾਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਤੁਮ੍ਬਿਲਮ੍ਬਿਜਟਾਚਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕृਤਵਾਸੁਕਿਪਰ੍ਯਙ੍ਕਨਾਭਿਮੂਲਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਥਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰਨਿਬਦ੍ਧੋਰਗਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਲੰਗ ਬਣਾ ਕੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਭੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੱਪ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕਾਮਃ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ਨੈਃ ਤਤੋ ਭ੍ਰਮਰਝਙ੍ਕਾਰਮਾਲਮ੍ਬਿਦ੍ਰੁਮਸਾਨੁਕਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀ ਢਲਾਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕਰ੍ਣਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਭਵਸ੍ਯ ਮਦਨੋ ਮਨਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਧੁਰਂ ਮਦਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਭਵਾਨ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ—
ਸਸ੍ਮਾਰ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਾਰਂ ਦਯਿਤਾਂ ਰਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਤਤਃ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ ਤਿਰੋਭੂਯਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਾਧਿਭਾਵਨਾ ਤਸ੍ਥੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਿਣੀ ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਯਤਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਾਪਿਹਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰਚ ਗਿਆ।
ਵਸ਼ਿਤ੍ਵੇਨ ਬੁਬੋਧੇਸ਼ੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਮਦਨਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ ਈषਤ੍ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ
ਆਪਣੀ ਸਿਧੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਨਿਰਾਸੇ ਮਦਨਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਯੋਗਮਾਯਾਸਮਾਵ੍ਰਤਃ ਸ ਤਯਾ ਮਾਯਯਾਵਿष੍ਟੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਮਦਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਮੀਦ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਰੀਰੋ ਦੁਰ੍ਜੇਯੋ ਰੋषਦੋषਮਹਾਸ਼੍ਰਯਃ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੋ ऽਥ ਵਾਸਨਾਵ੍ਯਸਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਫਿਰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਲਾਲਸਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਬਹਿਃਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੌ ਝषਧ੍ਵਜਃ ਅਨੁਯਾਤੋ ऽਥ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
ਬਾਹਰਲੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਮੱਛਧਵਜ ਨੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਸਹਕਾਰਤਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਦੁਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਮ੍ ਸ੍ਤਬਕਂ ਮਦਨੋ ਰਮ੍ਯਂ ਹਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਨਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਦਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਮੁਮੋਚ ਮੋਹਨਂ ਨਾਮ ਮਾਰ੍ਗਣਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ਼ਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਸ਼ਰਃ
ਮਕਰਧਵਜ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਰੁषਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੁष੍ਪਬਾਣੋ ਵਿਮੋਹਨਃ ਤਤਃ ਕਰਣਸਂਦੇਹੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭਵਃ
ਉਹ ਕਠੋਰ, ਲੰਮਾ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਡਿੱਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਤੇ, ਭਵ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਭੂਧਰੌਪਮ੍ਯਧੈਰ੍ਯੋ ऽਪਿ ਮਦਨੋਨ੍ਮੁਖਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭਾਵਾਨਾਂ ਨਾਵੇਸ਼ਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਢੀਲਤਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਹ੍ਯਂ ਬਹੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਪ੍ਰਸਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਤਤਃ ਕੋਪਾਨਲੋਦ੍ਭੂਤਘੋਰਹੁਙ੍ਕਾਰਭੀषਣੇ
ਬਾਹਰਲੇ ਵਧੇਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰ ਉਠੀ।
ਬਭੂਵ ਵਦਨੇ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤृਤੀਯਮਨਲਾਕੁਲਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਵਪੁषੋ ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਭੈਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤੀਜਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥੇ ਮਦਨੇ ਵ੍ਯਸ੍ਫਾਰਯਤ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਤਨ੍ਨੇਤ੍ਰਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਮਦਨ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਉਹ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਚੀਖ ਪਏ।
ਗਮਿਤੋ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਕਾਮਿਦਰ੍ਪਕਃ ਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋ ऽਨਲਃ
ਕਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰਾ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਜਗਦ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਜ੍ਵਾਲਾਹੁਙ੍ਕਾਰਘਸ੍ਮਰਃ ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ ਵ੍ਯਭਵਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਵਾਲਾ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ; ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ خاطر, ਭਵ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸਹਕਾਰੇ ਮਧੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਮਨਃਸੁ ਪਰੇष੍ਵਪਿ ਭृਙ੍ਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇषੁ ਵਿਭਾਗੇਨ ਸ੍ਮਰਾਨਲਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬਸੰਤ, ਚੰਦ, ਫੁੱਲਾਂ, ਭੌਂਰਿਆਂ, ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ—
ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਤਰਵਿਦ੍ਧੇਨ ਹਰੇਣ ਸ੍ਮਰਮਾਰ੍ਗਣਃ ਰਾਗਸ੍ਨੇਹਸਮਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਵਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਤੀਰ, ਹਰੇ ਨੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਗ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ।
ਵਿਭਕ੍ਤਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰੋ ਦੁਰ੍ਵਾਰਜृਮ੍ਭਿਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਸਂਪृਕ੍ਤਂ ਕਾਮਿਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਕਿਲ
ਉਹ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਦੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸ੍ਯਮੁਖਾਤ੍ਮਕਃ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਹਰਹੁਙ੍ਕਾਰਜ੍ਵਾਲਾਭਸ੍ਮਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ, ਇਲਾਜ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ; ਹਰਾ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਭਸਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ।
ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਬਨ੍ਧੁਨਾ ਮਧੁਨਾ ਸਹ ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਧੁਨਾ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ
ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਪਤੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਇਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਭृਙ੍ਗਾਨੁਯਾਤਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਸਹਕਾਰਜਾਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਆਮ ਦੀ ਬੇਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੌਂਰੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ।
ਲਤਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਸ੍ਥਾਨੇ ਪਾਣੌ ਪਰਭृਤਾਂ ਸਖੀਮ੍ ਨਿਰ੍ਬਧ੍ਯ ਤੁ ਜਟਾਜੂਟਂ ਕੁਟਿਲੈਰ੍ ਅਲਕੈ ਰਤਿਃ
ਰਤੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਵਜੋਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਬੇਲ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧ੍ਵਲ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮਰਭਸ੍ਮਨਾ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦੁਵਿਭੂषਣਮ੍
ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਹ ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਈ, ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।