ਸ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਕਰੋਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯੋਪਾਯਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍ ਮਹਾਰ੍ਥਾ ਯੇ ਹਿ ਨਿष੍ਕਮ੍ਪਾ ਮਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਦਾਵੇਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਨਿਯਤਂ ਸੁਜਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਫ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ ਦ੍ਵੇषਾਨੁਗਮਨਂ ਵਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਃ ਕ੍ਰੂਰਤਰਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਭੀषਣੇਰ੍ष੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਖੀਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵੈਰ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਲੱਗ ਕੇ, ਗੁੱਸਾ—ਜੋ ਕਠੋਰ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਈਰਖਾ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸਾਥਣ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਚਾਪਲ੍ਯਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਧੈਰ੍ਯਾਧਾਰਾਂ ਮਹਾਬਲਾਮ੍ ਤਾਮਸ੍ਯ ਵਿਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਟਕਾਵਟ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਰਤਾਂਗਾ ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਬੇਸਮਝੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।
ਪਿਧਾਯ ਧੈਰ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਂਤੋषਮਪਕृष੍ਯ ਚ ਅਵਗਨ੍ਤੁਂ ਹਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਹਿੰਮਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਿਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਾਨੇ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਮਨਸੋ ਭਵੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੂਲਕ੍ਰਿਯਾਰਮ੍ਭਗਮ੍ਭੀਰਾਵਰ੍ਤਦੁਸ੍ਤਰਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਅਸਲ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਭੰਵਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਸ੍ਯਾਹਂ ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਨਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਮਾਵृਤ੍ਯ ਰਮ੍ਯਸਾਧਨਸਂਵਿਧਿਃ
ਮੈਂ ਹਰਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਡਿੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤੇ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵੇਤਿ ਮਦਨੋ ਭੂਤਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਜਗਾਮ ਜਗਤੀਸਾਰਂ ਸਰਲਦ੍ਰੁਮਵੇਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਸੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮਾਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਅਚਲਪ੍ਰਾਣਿਸਂਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਲਤਾਜਾਲਂ ਗਗਨਸ੍ਥਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਿਲਦੇ-ਡੋਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਕਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਵृषਭਾਧ੍ਯੁष੍ਟਨੀਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਸਾਨੁਕਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਂ ਕਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਮ੍
ਉਥੇ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਹਰੇ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਬਲਦ ਚਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁਹਾਵਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਰਕਂ ਲੋਕਵੀਰੇਸ਼ਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਕੁਙ੍ਕੁਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਪੁਞ੍ਜਪਿਙ੍ਗਜਟਾਸਟਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਇਸ਼ਾਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਭੂਰੇ ਜਟਾਵਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ ਉਗ੍ਰਭੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਮੀਲਿਤੋਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਭਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠ ਸੀ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਕੌਂਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੰਦ ਸਨ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮृਜੁਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸੁਲੋਚਨੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਰਸਸਿਂਹੇਨ੍ਦ੍ਰਚਰ੍ਮਲਮ੍ਬੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੀ ਨੋਕ ਵੱਲ ਟਿਕ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਾਵਸਤੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਹਿਫਲਨ੍ਮੁਕ੍ਤਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਨਲਪਿਙ੍ਗਲਮ੍ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖਤ੍ਕਪਾਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਤੁਮ੍ਬਿਲਮ੍ਬਿਜਟਾਚਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕृਤਵਾਸੁਕਿਪਰ੍ਯਙ੍ਕਨਾਭਿਮੂਲਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਥਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰਨਿਬਦ੍ਧੋਰਗਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਲੰਗ ਬਣਾ ਕੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਭੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੱਪ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕਾਮਃ ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ਨੈਃ ਤਤੋ ਭ੍ਰਮਰਝਙ੍ਕਾਰਮਾਲਮ੍ਬਿਦ੍ਰੁਮਸਾਨੁਕਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀ ਢਲਾਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਕਰ੍ਣਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਭਵਸ੍ਯ ਮਦਨੋ ਮਨਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਧੁਰਂ ਮਦਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਭਵਾਨ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ; ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ—
ਸਸ੍ਮਾਰ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਾਰਂ ਦਯਿਤਾਂ ਰਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਤਤਃ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ ਤਿਰੋਭੂਯਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਾਧਿਭਾਵਨਾ ਤਸ੍ਥੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਿਣੀ ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਯਤਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਾਪਿਹਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰਚ ਗਿਆ।
ਵਸ਼ਿਤ੍ਵੇਨ ਬੁਬੋਧੇਸ਼ੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਮਦਨਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ ਈषਤ੍ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ
ਆਪਣੀ ਸਿਧੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਨਿਰਾਸੇ ਮਦਨਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਯੋਗਮਾਯਾਸਮਾਵ੍ਰਤਃ ਸ ਤਯਾ ਮਾਯਯਾਵਿष੍ਟੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਮਦਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਮੀਦ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਰੀਰੋ ਦੁਰ੍ਜੇਯੋ ਰੋषਦੋषਮਹਾਸ਼੍ਰਯਃ ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੋ ऽਥ ਵਾਸਨਾਵ੍ਯਸਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਫਿਰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਲਾਲਸਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਬਹਿਃਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੌ ਝषਧ੍ਵਜਃ ਅਨੁਯਾਤੋ ऽਥ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
ਬਾਹਰਲੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਮੱਛਧਵਜ ਨੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਸਹਕਾਰਤਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਦੁਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਮ੍ ਸ੍ਤਬਕਂ ਮਦਨੋ ਰਮ੍ਯਂ ਹਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਨਰਮ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਦਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਮੁਮੋਚ ਮੋਹਨਂ ਨਾਮ ਮਾਰ੍ਗਣਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਨਾਸ਼ਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਸ਼ਰਃ
ਮਕਰਧਵਜ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਦਾ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਛੱਡਿਆ।
ਪਪਾਤ ਪਰੁषਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੁष੍ਪਬਾਣੋ ਵਿਮੋਹਨਃ ਤਤਃ ਕਰਣਸਂਦੇਹੋ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭਵਃ
ਉਹ ਕਠੋਰ, ਲੰਮਾ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਡਿੱਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਣ ਤੇ, ਭਵ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਆ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਭੂਧਰੌਪਮ੍ਯਧੈਰ੍ਯੋ ऽਪਿ ਮਦਨੋਨ੍ਮੁਖਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭਾਵਾਨਾਂ ਨਾਵੇਸ਼ਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਢੀਲਤਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਾਹ੍ਯਂ ਬਹੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਪ੍ਰਸਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਤਤਃ ਕੋਪਾਨਲੋਦ੍ਭੂਤਘੋਰਹੁਙ੍ਕਾਰਭੀषਣੇ
ਬਾਹਰਲੇ ਵਧੇਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਵਾਧੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰ ਉਠੀ।
ਬਭੂਵ ਵਦਨੇ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤृਤੀਯਮਨਲਾਕੁਲਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਵਪੁषੋ ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਭੈਰਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਤੀਜਾ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦਨ੍ਤਿਕਸ੍ਥੇ ਮਦਨੇ ਵ੍ਯਸ੍ਫਾਰਯਤ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ ਤਨ੍ਨੇਤ੍ਰਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੇਨ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਮਦਨ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਉਹ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਚੀਖ ਪਏ।