ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰ੍ ਏष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ ਸੁਰਾਸੁਰਮੁਨਿਵ੍ਰਾਤਵਰਦੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਪਾਦੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਮਾਤ੍ਰਾਪਿ ਵਾਗ੍ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸਾਫ਼ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਚਰਣੌ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ਾਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨਮਤਾਂ ਕਿਰੀਟਮਣਿਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕਟਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਰ੍ਭਾਸਨ੍ਤੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਹ੍ਯੇषਾ ਵृषਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਮਹੀਧਰ
ਉਹ ਪੈਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਫ਼ ਪਰਛਾਂਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਜਨਨੀ ਲੋਕਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਭੂਤਭਾਵਨੀ ਸ਼ਿਵੇਯਂ ਪਾਵਨਾਯੈਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਵਕਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵੈषਾਂ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਤਥਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਮਭੂਧਰ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਰਸਮਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਮੇਨੇ ਮੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵृषਾਙ੍ਕਾਯ ਤਦਾ ਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਉਵਾਚ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦ੍ ਉਦ੍ਧृਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ ਪਾਤਾਲਾਦਹਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਚਲੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਧੁਨਾ ਹਿਮਾਚਲੇ ऽਚਲਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਮੁਨ੍ਨਤਿਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਣਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਆਨਨ੍ਦਦਿਵਸਾਹਾਰਿ ਹृਦਯਂ ਮੇ ऽਧੁਨਾ ਮੁਨੇ ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਵਿਚਾਰਣਮ੍ ਯਦਿ ਵਾਚਾਮਧੀਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਾਨਾਂ ਵਿਚਾਰਣੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਿਯਤਮ੍ ਅਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੁਨੇ ਤਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਪਲ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਮ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਪਿਆਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਕृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਨਿਵਾਸਾਯਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਾਮ੍ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਕਰ੍ਤਾਪਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਜ੍ਞਾ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ ਤਦਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ—ਇਹ ਗੱਲ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖੀ।
ਤਥਾ ਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯੇ ਯ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨਮ੍ ਅਮਰੇਸ਼ਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ऽਭਿਰੂਪੇ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਸਨੇ ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹਿਮਜਾਸਂਸ਼੍ਰਯਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਸਮੂਹ੍ਯ ਯਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਕृਤਮੇਵ ਹਿ ਕਿਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚਸ਼ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਮਯੋ ऽਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ ਚੂਤਾਙ੍ਕੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੰਬ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਰਤਿਯੁਤਃ ਸਵਿਲਾਸੋ ਝषਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਰਤੀ ਸਮੇਤ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੱਛੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਪਦੇਸ਼ੇਨ ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਦੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਮਨੋਭਵੋ ऽਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭੂਤਮਨੋਗਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆਂ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੀ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾਰ੍ਥਕਮੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਨਾਕਸਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯੋਜਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਨੋਭਵ ਸਂਯੁਤੋ ਮਧੁਨਾ ਚੈਵ ऋਤੁਰਾਜੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ—ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ, ਹੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠਾਸ ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਦਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਞ੍ਚਬਾਣੋ ऽਥ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਨਯਾ ਦੇਵਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਾ ਮੁਨਿਦਾਨਵਭੀਮਯਾ ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵਃ ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਤੁ ਯਦਵ੍ਯਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕੋਪੋ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵੋ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਮਹਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਸਾਰਾ ਹਿ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਭਵਾਃ ਅਧ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਨष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਜਨਮੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਸੁਖ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਾਦਾਦਥ ਵਿਭ੍ਰਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਈਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਚੇਹ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਂਭਵਾਃ
ਜੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਕਰ ਬੈਠੋ, ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੋ; ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਕਸਦਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਇੱਥੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਨਂ ਫਲਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤਮੁਵਾਚਾਮਰੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਰਤਿਕਾਨ੍ਤ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਂਦੇਸ਼ੇਨ ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਪਕਾਰਸ੍ਯ ਨੇष੍ਯਤੇ ਕਸ੍ਯਚਿਚ੍ ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਰੀ ਫੈਸਲਾ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਬਿਨਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਕਦੇ ਕਦੇ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਾਮਃ ਸਖਾਯਂ ਮਧੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਰਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤੁ ਹਿਮਭੂਭृਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਮਧੁ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਰਬਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ।