ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਮੁਨਯੋ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾ ਗਿਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਖਿਲੌਣ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਆਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦਿਚ੍ਛਾਤਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਜਾਤੋ ਨਾਨਾਜਾਤਿਰ੍ਮਹਾਤਨੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਾਯਯਾ ਜਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਾਪਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਆਤ੍ਮਨੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤੇ ऽਪਿ ਭੂਧਰ
ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਸਂਸਾਰੇ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸਂਸਾਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਸ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਸ਼ਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਚਲਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ ਨ ਜਾਤੋ ਜਨਕੋ ऽਜਰਃ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਤਿਃ ਸੋ ऽਸ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਰਹੇਗਾ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਤਵ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਵੀ ਸੁਣ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਵਿਕੋ ਹ੍ਯਙ੍ਕਃ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਧਨਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਿਮਾਣਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਲੱਛਣ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਭਾਗ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੂਧਰ ਨੈਵਾਙ੍ਕੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਕਾਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਭਾਗ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਤੋ ऽਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ ਯਥਾਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਕਰਤਾਂ ਸਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਹਾੜ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰ੍ ਏष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ ਸੁਰਾਸੁਰਮੁਨਿਵ੍ਰਾਤਵਰਦੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਪਾਦੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਮਾਤ੍ਰਾਪਿ ਵਾਗ੍ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸਾਫ਼ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਚਰਣੌ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ਾਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨਮਤਾਂ ਕਿਰੀਟਮਣਿਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕਟਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਰ੍ਭਾਸਨ੍ਤੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਹ੍ਯੇषਾ ਵृषਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਮਹੀਧਰ
ਉਹ ਪੈਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਫ਼ ਪਰਛਾਂਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਜਨਨੀ ਲੋਕਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਭੂਤਭਾਵਨੀ ਸ਼ਿਵੇਯਂ ਪਾਵਨਾਯੈਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਵਕਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵੈषਾਂ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਤਥਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਮਭੂਧਰ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਰਸਮਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਮੇਨੇ ਮੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵृषਾਙ੍ਕਾਯ ਤਦਾ ਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਉਵਾਚ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦ੍ ਉਦ੍ਧृਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ ਪਾਤਾਲਾਦਹਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਚਲੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਧੁਨਾ ਹਿਮਾਚਲੇ ऽਚਲਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਮੁਨ੍ਨਤਿਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਣਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਆਨਨ੍ਦਦਿਵਸਾਹਾਰਿ ਹृਦਯਂ ਮੇ ऽਧੁਨਾ ਮੁਨੇ ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਵਿਚਾਰਣਮ੍ ਯਦਿ ਵਾਚਾਮਧੀਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਾਨਾਂ ਵਿਚਾਰਣੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਿਯਤਮ੍ ਅਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੁਨੇ ਤਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਪਲ੍ਯਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਮ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਪਿਆਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਕृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਨਿਵਾਸਾਯਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਾਮ੍ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਕਰ੍ਤਾਪਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਜ੍ਞਾ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ ਤਦਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ—ਇਹ ਗੱਲ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖੀ।
ਤਥਾ ਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯੇ ਯ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਕਸਦ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨਮ੍ ਅਮਰੇਸ਼ਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ऽਭਿਰੂਪੇ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਸਨੇ ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਹਿਮਜਾਸਂਸ਼੍ਰਯਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਸਮੂਹ੍ਯ ਯਤ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਕृਤਮੇਵ ਹਿ ਕਿਂ ਤੁ ਪਞ੍ਚਸ਼ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਮਯੋ ऽਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ ਚੂਤਾਙ੍ਕੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੰਬ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਰਤਿਯੁਤਃ ਸਵਿਲਾਸੋ ਝषਧ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਰਤੀ ਸਮੇਤ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੱਛੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।