ਮਨੁष੍ਯਦੇਵਜਾਤੀਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਨਿਵੇਦਕਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦੌ ਵਿਹਿਤੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਕਿਲ
ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਨਤੀਜੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੇਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯਾਚਤਾਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਇਸਨੂੰ 'ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ' ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੀ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭੋਦਯਾਨਾਂ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਾਮ੍ ਸ੍ਵਛਾਯਯਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਚੰਗੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਹ੍ਯਾਸ਼ਾ ਮੁਨੇ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਕ੍ਫਲਨਿਵੇਦਿਨਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਹੋਰ ਸਰੀਰਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਤੀਜੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਧਨਪੁਤ੍ਰਾਯੁਃ ਪਤਿਲਾਭਾਨੁਸ਼ਂਸਨਮ੍ ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਹੀਨੇਯਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਚੰਗੇ ਭਾਗ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਉਮਰ ਤੇ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਸਤ੍ਯਵਾਗਸਿ ਚਾਪ੍ਯਤਃ ਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਯਤੀਵ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਚਾਰਣਾਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛੈਲਰਾਜਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਾਤ੍ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਚੋਦਿਤਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨੇ ऽਪਿ ਮਹਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯਤੇ ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮੋਹਂ ਯਾਸਿ ਮਹਾਗਿਰੇ
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ।
ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਗਿਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਰਹਸ੍ਯਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਮ੍ ਸਮਾਹਿਤੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਮਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਾਰਣੇ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭੇਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ।
ਨ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿਮਾਚਲ ਨ ਸ ਜਾਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵੋਦ੍ਭਵਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਹਿਮਾਚਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵੀ ਲਈ ਪਤੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਆਸਰਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ—ਉਹ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਮੁਨਯੋ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾ ਗਿਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਖਿਲੌਣ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਆਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦਿਚ੍ਛਾਤਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਜਾਤੋ ਨਾਨਾਜਾਤਿਰ੍ਮਹਾਤਨੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਾਯਯਾ ਜਾਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਾਪਿ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਆਤ੍ਮਨੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤੇ ऽਪਿ ਭੂਧਰ
ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਸਂਸਾਰੇ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਵਰਾਨ੍ਤੋ ऽਯਂ ਸਂਸਾਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਸ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਸ਼ਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਜਗਤ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਚਲਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ ਨ ਜਾਤੋ ਜਨਕੋ ऽਜਰਃ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਤਿਃ ਸੋ ऽਸ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਰਹੇਗਾ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਤਵ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਵੀ ਸੁਣ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਵਿਕੋ ਹ੍ਯਙ੍ਕਃ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਧਨਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਿਮਾਣਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਦੇਵੀ ਦਾ ਲੱਛਣ, ਜੋ ਦੈਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਭਾਗ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭੂਧਰ ਨੈਵਾਙ੍ਕੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਕਾਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਭਾਗ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਤੋ ऽਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ ਯਥਾਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਕਰਤਾਂ ਸਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਹਾੜ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੱਥ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰ੍ ਏष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ ਸੁਰਾਸੁਰਮੁਨਿਵ੍ਰਾਤਵਰਦੇਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਪਾਦੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਮਾਤ੍ਰਾਪਿ ਵਾਗ੍ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸਾਫ਼ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਚਰਣੌ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ਾਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲੌ ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨਮਤਾਂ ਕਿਰੀਟਮਣਿਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕਟਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਰ੍ਭਾਸਨ੍ਤੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਹ੍ਯੇषਾ ਵृषਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਮਹੀਧਰ
ਉਹ ਪੈਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਫ਼ ਪਰਛਾਂਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਜਨਨੀ ਲੋਕਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਭੂਤਭਾਵਨੀ ਸ਼ਿਵੇਯਂ ਪਾਵਨਾਯੈਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਵਕਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵੈषਾਂ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਤਥਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਹਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਮਭੂਧਰ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਰਸਮਾਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਮੇਨੇ ਮੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵृषਾਙ੍ਕਾਯ ਤਦਾ ਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਉਵਾਚ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦ੍ ਉਦ੍ਧृਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ ਪਾਤਾਲਾਦਹਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਚਲੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਧੁਨਾ ਹਿਮਾਚਲੇ ऽਚਲਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਮੁਨ੍ਨਤਿਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਣਤਾ ਦਿੱਤੀ।