ਅਵਮਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਵਿਰਾਗਿਣਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹ ਇਵਾਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਇਉਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਕਨ੍ਦਰਂ ਹਰਃ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥੋ ऽਪਿ ਸਮਾਧਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵਰ੍षੌ ਨਾਰਦੇ ਸਾਦਰਂ ਗਿਰਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਮੁਨਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਝ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ,
ਅਨੁਯਾਤਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲਿਪਰਿਚਾਰਿਕਾ ਲਜ੍ਜਾਪ੍ਰਣਯਨਮ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਹਰ੍षਿਰ੍ ਅਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ ਅਮृਤੋਦ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਯਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾ ਤੁ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਗਈ।
ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੀ ਮੁਨਿਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣਮ੍ ਏਹਿ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ऋषਿਣਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਆ ਵਤਸੇ।'
ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮ੍ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਉਵਾਚ ਮਾਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ; ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁਤ੍ਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਧਨ੍ਯਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਮਤਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਪਿਹਿਤਾਨਨਾ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਵੇਗੀ;' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਮੂਰ੍ਧਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ ਤਤਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ; ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਵਤ੍ਸੇ ਵਨ੍ਦਯ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਰਤ੍ਨਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਚ੍ਚਿਰਂ ਮਯਾ
'ਵਤਸੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਵੇਗਾਦ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਦਾ ਵਵਨ੍ਦੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਧਾਯ ਕਰਪਙ੍ਕਜਕੁਡ੍ਮਲਮ੍
ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਕਮਲ ਕਲੀ ਰੂਪ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਵਨ੍ਦਨੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਖੀਮੁਖੇਨ ਤੁ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਤੁ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ਯਦ੍ਦੁਹਿਤੁਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਹृਦਿ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰੱਖੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਿਙ੍ਗਿਤਂ ਸ਼ੈਲੋ ਮਹਿष੍ਯਾ ਹृਦਯੇਨ ਤੁ ਅਨੁਦ੍ਗੀਰ੍ਣੋ ऽਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ਮੇਨੇ ਰਮ੍ਯਮੇਤਦੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ।
ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ੈਲਮਹਿषੀਸਖ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ
ਰਾਣੀ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਨ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਚਰਣੈਰ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਭਿਃ ਸ੍ਵਛਾਯਯਾ ਭਵਿष੍ਯੇਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁ ਭਾष੍ਯਤੇ
'ਹੇ ਭਲੇ, ਇਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ; ਇਹ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਹਥ ਸਦਾ ਖੁੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੈਰ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵੇਗੀ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ?'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਧੈਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਸਾਰਸ੍ਯਾਤਿਦੋषਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯਤਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਚਾਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨ੍ਯਾਂ ਕੇਨਾਪ੍ਯਤਿਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਾਮੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਂਸਾਰਿਣਾਮਿਯਮ੍ ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਹਿ ਯਦ੍ਬੀਜੋ ਜਨਿਤੁਃ ਸ ਹ੍ਯਸਾਰ੍ਥਕਃ
ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੱਦ ਰਚੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ।
ਜਨਿਤਾ ਚਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਯ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣੈਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ
ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅਸਲ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਣ੍ਡਜੋ ਹ੍ਯਣ੍ਡਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ ਮਾਨੁषਾਚ੍ਚ ਸਰੀਸृਪ੍ਯਾਂ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਜਾਯਤੇ
ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਅੰਡੇ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਨਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਜਾਤੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੋਤ੍ਕਰ੍षਣੇਨ ਤੁ ਅਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਿਨਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਧਰਮ ਦੀ ਉੱਚਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਜੀਵ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਯਤੋ ਨ ਗृਹਧਰ੍ਮਿਣਃ ਕ੍ਰਮੇਣਾਸ਼੍ਰਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵ੍ਰਤਾਦਨੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ। ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਸਂਸਾਰੋ ਯੇਨ ਵਰ੍ਧਿਤਃ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਯਦਤਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਿਸ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਕ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਵਧ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਤਃ ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸੁਤਲਾਭਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨਰਕਤ੍ਰਾਣਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਕृਪਣਾ ਦੈਨ੍ਯਭਾषਿਣੀ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਲੋਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਂ ਤਾਸੁ ਵੇਧਸਾ
ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਸਤ੍ਰੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਹੀ ਦਇਆਣੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੂਕ੍ਤਮਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਬਹੁਵਾਰਂ ਮਹਾਫਲਮ੍ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯਾ ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਲਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੁੜੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ਫਲਭ੍ਰष੍ਟਂ ਪੁਂਸਿ ਗ੍ਲਾਨਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਹਿ ਕृਪਣਾ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੜੀ ਦਇਆਣੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।