ਅਵਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਤਤ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਿਮਸ਼ੈਲਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਮਸ਼ੈਲ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਵੇਤ੍ਰਲਤਾਕੁਲੇ ਵਨ੍ਦਿਤੋ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤੇਨ ਪੁਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਸ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਿਮਸ਼ੈਲ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸਹ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਭੁਵੋ ਭੂषਣਤਾਂ ਗਤਮ੍ ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਹੈਮੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਨ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਿਮਸ਼ੈਲ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਹਾਸਨੇ ਮੁਨਿਵਰੋ ਨਿषਸਾਦਾਤੁਲਦ੍ਯੁਤਿਃ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਤਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮুনি ਵੱਡੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਮਰ੍ਘਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘਂ ਮੁਨਿਵਰਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਚ੍ਛ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਭੇਟ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੂਨੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਪਸਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾਮ੍ਬੁਜਃ ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਦ੍ਰਿਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ
ਪਹਾੜ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਅਹੋ ऽਵਤਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ੇ ਮਹਾਗਿਰੇ ਪृਥੁਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਨ੍ਦਰਾਣਾਂ ਤਥਾਚਲ
ਵਾਹ, ਸਭ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚੌੜਾਈ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਗੁਣੌਘਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ऽਪ੍ਯਧਿਕਾ ਚ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ।
ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਕਨ੍ਦਰੋਦਰਾਤ੍ ਨ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੁਤ੍ਰਾਧਿਕਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਸੀਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸੀ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨਾਨਾਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ ਪਾਵਨੈਃ ਪਾਵਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਅਨੇਕ ਤਪਸੀ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਮਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਵਿਰਾਗਿਣਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹ ਇਵਾਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਇਉਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਕਨ੍ਦਰਂ ਹਰਃ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥੋ ऽਪਿ ਸਮਾਧਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵਰ੍षੌ ਨਾਰਦੇ ਸਾਦਰਂ ਗਿਰਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਮੁਨਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਝ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ,
ਅਨੁਯਾਤਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲਿਪਰਿਚਾਰਿਕਾ ਲਜ੍ਜਾਪ੍ਰਣਯਨਮ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਹਰ੍षਿਰ੍ ਅਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ ਅਮृਤੋਦ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਯਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾ ਤੁ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਗਈ।
ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੀ ਮੁਨਿਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣਮ੍ ਏਹਿ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ऋषਿਣਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਆ ਵਤਸੇ।'
ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮ੍ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਉਵਾਚ ਮਾਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ; ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁਤ੍ਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਧਨ੍ਯਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਮਤਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਪਿਹਿਤਾਨਨਾ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਵੇਗੀ;' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਮੂਰ੍ਧਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ ਤਤਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ; ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਵਤ੍ਸੇ ਵਨ੍ਦਯ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਰਤ੍ਨਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਚ੍ਚਿਰਂ ਮਯਾ
'ਵਤਸੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਵੇਗਾਦ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਦਾ ਵਵਨ੍ਦੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਧਾਯ ਕਰਪਙ੍ਕਜਕੁਡ੍ਮਲਮ੍
ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਕਮਲ ਕਲੀ ਰੂਪ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਵਨ੍ਦਨੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਖੀਮੁਖੇਨ ਤੁ ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਤੁ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ਯਦ੍ਦੁਹਿਤੁਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਹृਦਿ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰੱਖੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਿਙ੍ਗਿਤਂ ਸ਼ੈਲੋ ਮਹਿष੍ਯਾ ਹृਦਯੇਨ ਤੁ ਅਨੁਦ੍ਗੀਰ੍ਣੋ ऽਕ੍ਸ਼ਤਿਰ੍ਮੇਨੇ ਰਮ੍ਯਮੇਤਦੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ।
ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ੈਲਮਹਿषੀਸਖ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਮਿਤਾਨਨੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ
ਰਾਣੀ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਨ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਚਰਣੈਰ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਭਿਃ ਸ੍ਵਛਾਯਯਾ ਭਵਿष੍ਯੇਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁ ਭਾष੍ਯਤੇ
'ਹੇ ਭਲੇ, ਇਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ; ਇਹ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਹਥ ਸਦਾ ਖੁੱਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੈਰ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵੇਗੀ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ?'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਧੈਰ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸਂਸਾਰਸ੍ਯਾਤਿਦੋषਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯਤਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਚਾਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨ੍ਯਾਂ ਕੇਨਾਪ੍ਯਤਿਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਾਮੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।