ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯਦੁਦੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਸਧਾਰਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ', ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਯੁਗ੍ਮੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇ ਚਾਰ੍ਕਸਂਕ੍ਰਮੇ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾष੍ਟਕਾਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀषੁ ਚ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਯੁਗਮ ਮਹੀਨੇ, ਆਮ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਅਮਾਵਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ—
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਮਘਾਰੋਹਿਣੀषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਗਮੇ ਗਜਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਵਿष੍ਟਿਵੈਧृਤਿਵਾਸਰੇ
ਆਰਦਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਵਯਤੀਪਾਤ, ਵਿਟੀ ਤੇ ਵਿਧ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਦਿਨ—
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਨਵਮੀ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਚ ਮਾਘਸ੍ਯ ਨਭਸ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨਵਮੀ, ਮਾਘ ਤੇ ਨਭਸ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ—
ਯੁਗਾਦਯਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਿਕਾਃ ਤਥਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦੌ ਚ ਦੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਛੁਕ੍ਲਨਵਮੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ ਤृਤੀਯਾ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਤੀਜ, ਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ—
ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਪੌषਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ਆषਾਢਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਮੀ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਅਮਾਵਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਦਸਵੀਂ, ਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਸਤਵੀਂ—
ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯਾष੍ਟਮੀ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾषਾਢੀ ਚ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀ ਫਾਲ੍ਗੁਨੀ ਚੈਤ੍ਰੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਸਿਤਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦਯਸ਼੍ ਚੈਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਿਕਾਃ
ਸ਼ਰਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਕਾਰਤਿਕ, ਫਾਲਗੁਨ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਜੇਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਭੇਟ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਦੌ ਰਥਮਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰਃ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸਾ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥਸਪ੍ਤਮੀ
ਜਿਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਨੂੰ 'ਰਥ ਸਤਵਮੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿਲੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਰਹਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਿਤਰੋ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਇੱਥੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਪਿਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਮੁਪਰਾਗੇषੁ ਤਥੋਤ੍ਸਵਮਹਾਲਯੇ ਤੀਰ੍ਥਾਯਤਨਗੋष੍ਠੇषੁ ਦੀਪੋਦ੍ਯਾਨਗृਹੇषੁ ਚ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਤਸਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਥ, ਮੰਦਰ, ਸੰਗਤਾਂ, ਘਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ—
ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੂਪਲਿਪ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਰੇ ਚਾਹ੍ਨਿ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨਾਂ 'ਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ; ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਗੁਣੋਪੇਤਾਨ੍ ਵਯੋਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵੌ ਦੈਵੇ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯ ਏਕੈਕਮੁਭਯਤ੍ਰ ਵਾ
ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਦੈਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨ।
ਭੋਜਯੇਤ੍ਸੁਸਮृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਨ ਪ੍ਰਸਜ੍ਜਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਸਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਖਰਚ ਨਾ ਕਰੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਪੂਰਯੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦਰ੍ਭਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍ ਸ਼ਂ ਨੋ ਦੇਵੀਤ੍ਯ੍ ਅਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਵੋ ऽਸੀਤਿ ਯਵਾਨਪਿ
ਦੋ ਪਾਤਰੇ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰੱਖੇ; 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਏ, ਤੇ 'ਯਵ' ਕਹਿ ਕੇ ਜੌ ਵੀ ਰੱਖੇ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ ਇਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵਾਹ੍ਯ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਯਵਾਨ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਰੱਖੇ; ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੌ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ; ਦੋਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ।
ਦਰ੍ਭਾਸਨਂ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਦੌ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਰਯੇਤ੍ ਖਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਦੌ ਸ਼ਂ ਨੋ ਦੇਵੀਤ੍ਯ੍ ਅਪਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਤਰੇ ਭਰ ਲਏ; ਪਾਤਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਏ।
ਤਿਲੋ ऽਸੀਤਿ ਤਿਲਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮਯਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਣਮਯਂ ਪੁਨਃ
ਤਿਲ ਰੱਖ ਕੇ 'ਤਿਲਾ' ਕਹੇ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਪਾਏ; ਪਾਤਰਾ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਲਜਂ ਵਾਥ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਥਾ ਸਾਗਰਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਤਂ ਵਾਪਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਲਜ ਪਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪਾਤਰਾ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਜਤਸ੍ਯ ਕਥਾ ਵਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਨਮੇਵ ਵਾ ਰਾਜਤੈਰ੍ ਭਾਜਨੈਰੇषਾਮ੍ ਅਥਵਾ ਰਜਤਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਦਾਨ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਪਾਤਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ।
ਵਾਰ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ ਤਥਾਰ੍ਘ੍ਯਪਿਣ੍ਡਭੋਜ੍ਯਾਦੌ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਾਜਤਂ ਮਤਮ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ 'ਚ ਭਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਪਾਣੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਰਘ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਿਤृਵਲ੍ਲਭਮ੍ ਅਮਙ੍ਗਲਂ ਤਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚਾਂਦੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖੋ।
ਏਵਂ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਲਾਭਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤਿ ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਮ ਗੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦਰ੍ਭਕਰੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਤਰੇ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਣ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚੁਣੋ; 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ ਪਾਤਰਾ ਰੱਖੋ।
ਪਿਤॄਨ੍ ਆਵਾਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ਪੁਨਃ ਉਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾਯਨ੍ਤੁ ऋਗ੍ਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
‘ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, 'ਉਸ਼ੰਤਸਤਵਾ' ਤੇ 'ਤਥਾਯੰਤੁ' ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ।
ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਨ੍ਧਾਦਿਕਾਂਸ੍ਤਤਃ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤਦੁਦਕਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਰਵਮਾਦਿਤਃ
'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥੋਂ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਲਿਬੇਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।
ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਧਾਯਾਥ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਮੁਤ੍ਤਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸੀਤਿ ਨਿਧਾਯ ਪਰਿषੇਚਯੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਤਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੇ; 'ਪਿਤ੍ਰਭਿਆਹ ਸਥਾਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਤਰੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਾਣੀ ਪਾਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਪਰਿਵੇषਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰੇ; ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ, ਪੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਰਸ਼ੇषਤਃ ਗੁਣਾਢ੍ਯੈਃ ਸੂਪਸ਼ਾਕੈਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜੇ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਾਟ ਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਪ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤਰਾਂ-ਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਤੁ ਸਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਗੋਘृਤਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਮਾਸਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਨਿਤ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਗਾਊ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਦੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।