ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੈਲਸ਼ੀਲਾਵਨੀਗੁਣੈਃ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਨੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨਲਸੈਰ੍ਬੁਧੈਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਪ੍ਰਬੋਧੈਰ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ; ਅਤੇ ਰੂਪ, ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਜਯਦ੍ਭੂषਯਚ੍ਚਾਪਿ ਨਿਃਸਾਧਾਰੈਰ੍ਨਗਾਤ੍ਮਜਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਮਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜਾਤਾਂ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਤਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਸਨਾਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹੇਣ ਤੁ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਣੀਤਾਂ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਵਾਸਵ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਨਾਰਦਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਪृष੍ਟੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਯਾਙ੍ਕੁਰੇ ਤਾਵਤ੍ ਸਮ੍ਭੂਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ਤਤ੍ਫਲੋਦ੍ਭਵਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਭਵਾਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਮুনি, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ繁ਦੀ ਲਈ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਸਿ ਚੈਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਚੋਦਕਃ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੋਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਦੁਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜਲਦੀ ਕਰਣ।
ਅਵਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਤਤ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਿਮਸ਼ੈਲਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਮਸ਼ੈਲ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਵੇਤ੍ਰਲਤਾਕੁਲੇ ਵਨ੍ਦਿਤੋ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤੇਨ ਪੁਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਸ ਅਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਿਮਸ਼ੈਲ ਨੇ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸਹ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਭੁਵੋ ਭੂषਣਤਾਂ ਗਤਮ੍ ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਹੈਮੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਨ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਿਮਸ਼ੈਲ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਹਾਸਨੇ ਮੁਨਿਵਰੋ ਨਿषਸਾਦਾਤੁਲਦ੍ਯੁਤਿਃ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਤਮ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮুনি ਵੱਡੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਮਰ੍ਘਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘਂ ਮੁਨਿਵਰਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਚ੍ਛ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਭੇਟ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੂਨੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਪਸਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾਮ੍ਬੁਜਃ ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਦ੍ਰਿਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ
ਪਹਾੜ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਅਹੋ ऽਵਤਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ੇ ਮਹਾਗਿਰੇ ਪृਥੁਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਨ੍ਦਰਾਣਾਂ ਤਥਾਚਲ
ਵਾਹ, ਸਭ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚੌੜਾਈ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਗੁਣੌਘਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ऽਪ੍ਯਧਿਕਾ ਚ ਤੇ
ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸਾਫ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ।
ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਕਨ੍ਦਰੋਦਰਾਤ੍ ਨ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕੁਤ੍ਰਾਧਿਕਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਅਸੀਂ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਫਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਬਚੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸੀ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨਾਨਾਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ ਪਾਵਨੈਃ ਪਾਵਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਅਨੇਕ ਤਪਸੀ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਮਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਵਿਰਾਗਿਣਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹ ਇਵਾਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਇਉਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਕਨ੍ਦਰਂ ਹਰਃ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥੋ ऽਪਿ ਸਮਾਧਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵਰ੍षੌ ਨਾਰਦੇ ਸਾਦਰਂ ਗਿਰਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਮੁਨਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਝ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ,
ਅਨੁਯਾਤਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲਿਪਰਿਚਾਰਿਕਾ ਲਜ੍ਜਾਪ੍ਰਣਯਨਮ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ ਤੇ ਕੁਝ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਤੇ ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਹਰ੍षਿਰ੍ ਅਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ ਅਮृਤੋਦ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਯਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾ ਤੁ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਗਈ।
ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੀ ਮੁਨਿਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣਮ੍ ਏਹਿ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ऋषਿਣਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਆ ਵਤਸੇ।'
ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮ੍ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਉਵਾਚ ਮਾਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ; ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪੁਤ੍ਰੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਧਨ੍ਯਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਮਤਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਪਿਹਿਤਾਨਨਾ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਵੇਗੀ;' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।