ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਬਹੁਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੇ ਮਨੋਜਪਰਿਵਾਰਕੇ ਸ਼ੁਚਿਨ੍ਯਂਸ਼ੁਕਸਂਛਨ੍ਨਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ
ਕਈ ਕਾਬਲ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ।
ਧੂਪਾਮੋਦਮਨੋਰਮ੍ਯੇ ਸਰ੍ਜਗਨ੍ਧੋਪਯੋਗਿਕੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਦਿਵਸੇ ਗਤੇ ਦੂਰਂ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਨੋਹਰ ਥਾਂ, ਰਾਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਦਿਨ ਲੰਘਣ ਤੇ ਰਾਤ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਈ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕੇ ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮਹਾਗृਹੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਪ੍ਰਾਯਪੁਰੁषੇ ਨਿਦ੍ਰਾਭੂਤੋਪਚਾਰਿਕੇ
ਜਦ ਆਰਾਮ ਵਧਿਆ, ਮੇਨਾ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਾਗਣ ਲੱਗੀ।
ਸ੍ਫੁਟਾਲੋਕੇ ਸ਼ਸ਼ਭृਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਾਤ੍ਰਿਵਿਹਂਗਮੇ ਰਜਨੀਚਰਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਘੈਰਾਵृਤਚਤ੍ਵਰੇ
ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ, ਜਦ ਚੰਦ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਭ੍ਰਮ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸਨ।
ਗਾਢਕਣ੍ਠਗ੍ਰਹਾਲਗ੍ਨਸੁਭਗੇष੍ਟਜਨੇ ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਦਾਕੁਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੇਨਾਨੇਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜਦ੍ਵਯੇ
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਰੁਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨਾ ਦੇ ਦੋ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਖੇ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸੁਚਿਰਸ੍ਫੁਟਸਂਗਮਾ ਜਨ੍ਮਦਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਨ੍ਤਰੇ
ਰਾਤ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਜਨ੍ਮ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਤੁ ਵੈ ਅਰਞ੍ਜਯਚ੍ਛਵਿਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗੁਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਰਾਤ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮਝ ਕੇ; ਅਤੇ ਗੁਫਾ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਚਮਕ ਰਾਤ ਨਾਲ ਸੁਭਾਅ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਹੇਤੁਰ੍ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਭਗੇ ਵ੍ਯਸੂਯਤ ਗੁਹਾਰਣਿਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੇ ਗੁਫਾ-ਜਨਮੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਙ੍ਗਮਾਃ ਅਭਵਨ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਕਾਣਾਮਪਿ ਤਦਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਂ ਮਹਤ੍ ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਪਿ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਸੁਰਤੋਨ੍ਨਤਾ ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦੁਵਨ੍ਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੌਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ।
ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਲਂ ਚ ਨਭੋ ऽਭਵਤ੍ ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਚੌਂਕਾਂ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇਨ ਚੋਦ੍ਭੂਤਫਲਿਤਪਰਿਪਾਕਗੁਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਅਭਵਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਲਿਮਾਲਾਕੁਲਾਪਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਉਤਪਾਦਨ, ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਫਲਦਾਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਦੀਰ੍ਘਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਾਨਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਨਿਰ੍ਮਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮੋ ऽਭਵਤ੍
ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਯੁਵਹ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਦੇ ਆਗੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਹਿਮਭੂਧਰੇ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ।
ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਪਾਣਯਃ
ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਮੂਰਤੀਧਾਰੀ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਹਿਮਸ਼ੈਲੋ ऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸ਼੍ਚਾਚਲੋਤ੍ਤਮਃ ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਲਯਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਸੀ; ਉਤਸਵ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੈਲਸ਼ੀਲਾਵਨੀਗੁਣੈਃ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਨੀਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨਲਸੈਰ੍ਬੁਧੈਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਪ੍ਰਬੋਧੈਰ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ; ਅਤੇ ਰੂਪ, ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਜਯਦ੍ਭੂषਯਚ੍ਚਾਪਿ ਨਿਃਸਾਧਾਰੈਰ੍ਨਗਾਤ੍ਮਜਾ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਣਿਆ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਮਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜਾਤਾਂ ਤੁ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਤਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਸਨਾਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹੇਣ ਤੁ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਣੀਤਾਂ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਵਾਸਵ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਨਾਰਦਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਪृष੍ਟੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਯਾਙ੍ਕੁਰੇ ਤਾਵਤ੍ ਸਮ੍ਭੂਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ਤਤ੍ਫਲੋਦ੍ਭਵਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਭਵਾਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਮুনি, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ繁ਦੀ ਲਈ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਸਿ ਚੈਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਚੋਦਕਃ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੋਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਦੁਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜਲਦੀ ਕਰਣ।