ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈਂ, ਸਭ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰਗ ਹੈਂ; ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ।
ਰਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹृष੍ਟਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਾਨ੍ਤਿਃ ਕृਤਭੂषਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਦੁਃਖਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਸ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈਂ; ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਲਈ ਤੂੰ ਸੋਭਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਬੋਧਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਕ੍ਰਤੁਯਾਜਿਨਾਮ੍ ਜਲਧੀਨਾਂ ਮਹਾਵੇਲਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਲੀਲਾ ਵਿਲਾਸਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿਚ ਭ੍ਰਮ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈਂ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਢਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਖੇਡ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਲੀਲਾ ਹੈਂ।
ਸਂਭੂਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਲਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਃਸ਼ੇषਭੁਵਨਾਵਲਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਤੂੰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ ਵਾਲੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਕਣ੍ਠਗ੍ਰਹਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵਿਭਾਵਰੀ ਇਤ੍ਯਨੇਕਵਿਧੈਰ੍ਦੇਵਿ ਰੂਪੈਰ੍ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਮਰ੍ਚਿਤਾ
ਤੂੰ ਰਾਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਗਲ ਲਗਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰਦੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਪਿ ਯੇ ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਯਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰਦੇ ਜਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਨਿਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹਂ ਹਿਮਗਿਰੇਃ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਚਲਦੀ-ਚਲਦੀ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਾਂ ਮਹਾਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੇਨਾਮਾਪਾਣ੍ਡੁਚ੍ਛਵਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਰੁਹਾਮ੍
ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹਵेली ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ ਛ੍ਯਾਮਮੁਖੋਦਗ੍ਰਸ੍ਤਨਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤਾਮ੍ ਮਹੌषਧਿਗਣਾਬਦ੍ਧਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਿਆਹ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਸਤਨ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਵੱਡੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਦ੍ਵਹਤ੍ਕਨਕੋਨ੍ਨਦ੍ਧਜੀਵਰਕ੍ਸ਼ਾਮਹੋਰਗਾਮ੍ ਮਣਿਦੀਪਗਣਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਮਹਾਲੋਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਈ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਬਹੁਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੇ ਮਨੋਜਪਰਿਵਾਰਕੇ ਸ਼ੁਚਿਨ੍ਯਂਸ਼ੁਕਸਂਛਨ੍ਨਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ
ਕਈ ਕਾਬਲ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸੀ।
ਧੂਪਾਮੋਦਮਨੋਰਮ੍ਯੇ ਸਰ੍ਜਗਨ੍ਧੋਪਯੋਗਿਕੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਦਿਵਸੇ ਗਤੇ ਦੂਰਂ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਨੋਹਰ ਥਾਂ, ਰਾਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਦਿਨ ਲੰਘਣ ਤੇ ਰਾਤ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਈ।
ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕੇ ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮਹਾਗृਹੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਪ੍ਰਾਯਪੁਰੁषੇ ਨਿਦ੍ਰਾਭੂਤੋਪਚਾਰਿਕੇ
ਜਦ ਆਰਾਮ ਵਧਿਆ, ਮੇਨਾ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਾਗਣ ਲੱਗੀ।
ਸ੍ਫੁਟਾਲੋਕੇ ਸ਼ਸ਼ਭृਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰਾਤ੍ਰਿਵਿਹਂਗਮੇ ਰਜਨੀਚਰਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਘੈਰਾਵृਤਚਤ੍ਵਰੇ
ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ, ਜਦ ਚੰਦ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਭ੍ਰਮ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸਨ।
ਗਾਢਕਣ੍ਠਗ੍ਰਹਾਲਗ੍ਨਸੁਭਗੇष੍ਟਜਨੇ ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਦਾਕੁਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੇਨਾਨੇਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜਦ੍ਵਯੇ
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਰੁਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨਾ ਦੇ ਦੋ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਖੇ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸੁਚਿਰਸ੍ਫੁਟਸਂਗਮਾ ਜਨ੍ਮਦਾਯਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਨ੍ਤਰੇ
ਰਾਤ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਆਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਜਨ੍ਮ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਤੁ ਵੈ ਅਰਞ੍ਜਯਚ੍ਛਵਿਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗੁਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਰੀ
ਰਾਤ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮਝ ਕੇ; ਅਤੇ ਗੁਫਾ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਚਮਕ ਰਾਤ ਨਾਲ ਸੁਭਾਅ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਹੇਤੁਰ੍ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਭਗੇ ਵ੍ਯਸੂਯਤ ਗੁਹਾਰਣਿਮ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੇ ਗੁਫਾ-ਜਨਮੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਨ੍ਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਙ੍ਗਮਾਃ ਅਭਵਨ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਕਾਣਾਮਪਿ ਤਦਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਂ ਮਹਤ੍ ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਪਿ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਸੁਰਤੋਨ੍ਨਤਾ ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦੁਵਨ੍ਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੌਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ।
ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਲਂ ਚ ਨਭੋ ऽਭਵਤ੍ ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਆਸਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਚੌਂਕਾਂ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇਨ ਚੋਦ੍ਭੂਤਫਲਿਤਪਰਿਪਾਕਗੁਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਅਭਵਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਲਿਮਾਲਾਕੁਲਾਪਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਉਤਪਾਦਨ, ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਫਲਦਾਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਦੀਰ੍ਘਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਾਨਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਨਿਰ੍ਮਲਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮੋ ऽਭਵਤ੍
ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਯੁਵਹ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਦੇ ਆਗੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਹਿਮਭੂਧਰੇ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਚਲ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ।
ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਪਾਣਯਃ
ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਮੂਰਤੀਧਾਰੀ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਹਿਮਸ਼ੈਲੋ ऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸ਼੍ਚਾਚਲੋਤ੍ਤਮਃ ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਲਯਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਸੀ; ਉਤਸਵ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।