ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਵਸਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਦ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹਵਾ ਨੇ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤ ਕਰੋषਿ ਜਗਦ੍ਭਵਤਾਂ ਸਚਰਾਚਰਗਰ੍ਭਵਿਭਿਨ੍ਨਗੁਣਾਮ੍ ਅਮਰਾਸੁਰਮੇਤਦਸ਼ੇषਮਪਿ ਤ੍ਵਯਿ ਤੁਲ੍ਯਮਹੋ ਜਨਕੋ ऽਸਿ ਯਤਃ
ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਹੈਂ।
ਪਿਤੁਰਸ੍ਤਿ ਤਥਾਪਿ ਮਨੋਵਿਕृਤਿਃ ਸਗੁਣੋ ਵਿਗੁਣੋ ਬਲਵਾਨਬਲਃ ਭਵਤੋ ਵਰਲਾਭਨਿਵृਤ੍ਤਭਯਃ ਕੁਲਿਸ਼ਾਙ੍ਗਸੁਤੋ ਦਿਤਿਜੋ ऽਤਿਬਲਃ
ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਗੁਣ, ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਕਲੀਸ਼ ਦੀ ਉਲਾਦ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਚਰਾਚਰਨਿਰ੍ਮਥਨੇ ਕਿਮਿਤਿ ਕਿਤਵਸ੍ਤੁ ਕृਤੋ ਵਿਹਿਤੋ ਭਵਤਾ ਕਿਲ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਿਤਯੇ ਜਗਤਾਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਗੁਣਾਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਧੋਖਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਟਿਕਾਊਤਾ ਲਈ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਤੁष੍ਟਿਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕਾਮਫਲਾ ਵਿਹਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨਾਯਕ ਦੇਵਗਣਾਃ ਅਪਿ ਨਾਕਮਭੂਤ੍ਕਿਲ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਂ ਭਵਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਵਸ਼ਾਤ੍ਸਤਤਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਫਲ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸੁਰਗ ਤੇਰੇ ਵੰਡ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਗਣਂ ਸ ਕृਤੋ ਦਿਤਿਜੇਨ ਮਹਾਮਰੁਭੂਮਿਸਮਃ ਕृਤਵਾਨਸਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯਂ ਯਮਸ਼ੇषਮਹੀਧਰਰਾਜਤਯਾ
ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ।
ਸਮਮਿਙ੍ਗਿਤਭਾਵਵਿਧਿਃ ਸ ਗਿਰਿਰ੍ ਗਗਨੇਨ ਸਦੋਚ੍ਛ੍ਰਯਤਾਂ ਹਿ ਗਤਃ ਅਧਿਵਾਸਵਿਹਾਰਵਿਧਾਵੁਚਿਤੋ ਦਿਤਿਜਨੇ ਪਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਤਟਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਆਦਤ, ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਉਲਾਦ ਨੇ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰਿਲੁਣ੍ਠਿਤਰਤ੍ਨਗੁਹਾਨਿਵਹੋ ਬਹੁਦੈਤ੍ਯਸਭਾਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਗਮਿਤਃ ਸੁਰਰਾਜ ਸ ਤਸ੍ਯ ਭਯੇਨ ਗਤਂ ਵ੍ਯਦਧਾਦਸ਼ਰੀਰ ਇਤੋ ऽਪਿ ਵृਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਤਨ ਭਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਲੁੱਟ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋਰ ਜਗਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਪਯੋਗ੍ਯਤਯਾ ਵਿਵृਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਮਲਦ੍ਯੁਤਿਪੂਰਿਤਦਿਗ੍ਵਦਨਮ੍ ਭਵਤੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮਾਦਿਯੁਗੇ ਸੁਰਹੇਤਿਸਮੂਹਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਥਮਿਦਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਆਂ; ਪਰ ਆਦਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਠਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ।
ਦਿਤਿਜਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਮਵਾਪ੍ਯ ਗਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਮਤਿਭੇਦਮਿਵਾਲ੍ਪਮਨਾਃ ਆਸਾਰਧੂਲਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮਃ ਕਦਰ੍ਥਿਨਃ ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਵਾਰ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਔਖਾ ਪਾ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੇ, ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਸ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਭਾਯਾਮਮਰਾ ਦੇਵ ਨਿਕृष੍ਟੇ ऽਪ੍ਯੁਪਵੇਸ਼ਿਤਾਃ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰ੍ ਅਜਲ੍ਪਨ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ऽਪਹਸਿਤਾਸ੍ਤੁ ਤੈਃ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰ੍ਥਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਭਾषਿਣਃ ਚਾਟੁਯੁਕ੍ਤਮਥੋ ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਰਾ ਬਹੁ ਭਾषਤ
ਤੁਸੀਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਤੇ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਰਦੇ ਘੱਟ ਹਨ।
ਸਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਵਦਤੇਤਿ ਚ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰ੍ਵਿਹਸਿਤਾ ਬਹੁ
ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ।
ऋਤਵੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਕृਤਾਪਰਾਧਸਂਤ੍ਰਾਸਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਰਯਲਯੋਪੇਤਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ ਸੁਰਾਗਮ੍ ਉਪਧਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ
ਉਸ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਮਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਨ੍ਤਾਕृਤੋਪਕਰਣੈਰ੍ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਰੁਲਾਘਵੈਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਸਂਤ੍ਯਾਗੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਤ੍ਯਪਰਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਃਸ਼ੇषਮਥਵਾ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਵੈ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾਵਿਨਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੱਸਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਭੂਰ੍ਦੇਵਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸੁਰਾਨੁਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਯਸ੍ਯ ਵਧ੍ਯਃ ਸ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਤਾਰਕਾ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਅਜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਸ ਵਰਦਾਨੇਨ ਛਨ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ਤਪਸਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਾਤ੍ਮਕਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਚ ਵਵ੍ਰੇ ਵਧਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਤਃ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰਾਤ੍ ਸ ਸਪ੍ਤਦਿਵਸੋ ਬਾਲਃ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਨਿਹਨ੍ਤਾ ਸ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪ੍ਯਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਕਰਤਾ ਸਦਾ ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰ੍ ਏष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉਠਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੱਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਰਣ੍ਯਾਂ ਪਾਵਕੋ ਯਥਾ
ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਬਣੇਗੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ਰਵਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ऽਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਾਪ੍ਯੁਪਾਯਃ ਸ ਕृਤੋ ਯਥੈਵਂ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗੀ; ਜਦ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਰਕਾ ਹਾਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਉਪਾਏ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਭਵੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਸ੍ਤੋਕਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤੇਨ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਮਲਜਨ੍ਮਨਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਯਥਾਯੋਗਂ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਨਿਸ਼ਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤਨੋਃ ਪੂਰ੍ਵਸਂਭਵਾਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਤਾਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਿਭਾਵਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਭਾਵਰਿ ਮਹਤ੍ਕਾਯਂ ਵਿਬੁਧਾਨਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਨਿਸਚੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।