ਨਾਰੀ ਯਾਭਰ੍ਤृਕਾਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਨੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭੂषਣਾ ਨ ਰਾਜਤੇ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮ੍ਲਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾ
ਜੋ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੁਰਝਾਏ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਧੂਮੇਨ ਵਿਰਾਜਸੇ ਭਸ੍ਮਨੇਵ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦਗ੍ਧਦਾਵਸ਼੍ਚਿਰੋषਿਤਃ
ਅੱਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਸੜਿਆ ਜੰਗਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਮਯਮਯੇ ਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਾਜਸੇ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯਾਲਮ੍ਬਨੇਨੇਵ ਹ੍ਯ੍ ਅਕृਚ੍ਛ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਰੋਗ ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਡੰਡਾ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਬਿਨਾ ਔਖੇ ਹੋਏ।
ਰਜਨੀਚਰਨਾਥੋ ऽਪਿ ਕਿਂ ਭੀਤ ਇਵ ਭਾषਸੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤਾਰਾਤੇ ਤ੍ਵਮਰਾਤਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਨੁਸ੍ਤੇ ਵਰੁਣੋਚ੍ਛੁष੍ਕਾ ਪਰੀਤਸ੍ਯੇਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਰੁਧਿਰਂ ਪਾਸ਼ਂ ਫਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵਰੁਣਾ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਖੂਨ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਫਾਂਸੀ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵਾਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਚੇਤਸ੍ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰਿਵ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਬਿਭੇषਿ ਧਨਦ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਕੁਬੇਰਤਾਮ੍
ਹਵਾ, ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਕੁਬੇਰਾ-ਪਦਵੀ ਛੱਡ ਕੇ?
ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ ਸਨ੍ਤੋ ਵਦਧ੍ਵਂ ਬਹੁਸ਼ੂਲਤਾਮ੍ ਭਵਨ੍ਤਃ ਕੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੇਜਸ੍ਤੁ ਭਵਤਾਮਪਿ
ਰੁਦ੍ਰੋ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੂਲਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਖੋਹ ਲਈ?
ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਯਾਤਃ ਕਰਸ੍ਤੇ ਨ ਵਿਭਾਸਤੇ ਅਲਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਭੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਕ੍ਰ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਨੁਦਰਾਲੀਨਭੁਵਨਪ੍ਰਵਿਲੋਕਨਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸ੍ਤਿਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਭਵਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖ
ਹੇ ਸਭ-ਮੁਖੀ, ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਵਾਚਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਂ ਤਮਚੋਦਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਵਚਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਵਸਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਦ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹਵਾ ਨੇ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤ ਕਰੋषਿ ਜਗਦ੍ਭਵਤਾਂ ਸਚਰਾਚਰਗਰ੍ਭਵਿਭਿਨ੍ਨਗੁਣਾਮ੍ ਅਮਰਾਸੁਰਮੇਤਦਸ਼ੇषਮਪਿ ਤ੍ਵਯਿ ਤੁਲ੍ਯਮਹੋ ਜਨਕੋ ऽਸਿ ਯਤਃ
ਹੇ ਅਨੰਤ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਹੈਂ।
ਪਿਤੁਰਸ੍ਤਿ ਤਥਾਪਿ ਮਨੋਵਿਕृਤਿਃ ਸਗੁਣੋ ਵਿਗੁਣੋ ਬਲਵਾਨਬਲਃ ਭਵਤੋ ਵਰਲਾਭਨਿਵृਤ੍ਤਭਯਃ ਕੁਲਿਸ਼ਾਙ੍ਗਸੁਤੋ ਦਿਤਿਜੋ ऽਤਿਬਲਃ
ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਗੁਣ, ਤਾਕਤਵਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਕਲੀਸ਼ ਦੀ ਉਲਾਦ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਚਰਾਚਰਨਿਰ੍ਮਥਨੇ ਕਿਮਿਤਿ ਕਿਤਵਸ੍ਤੁ ਕृਤੋ ਵਿਹਿਤੋ ਭਵਤਾ ਕਿਲ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਿਤਯੇ ਜਗਤਾਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਗੁਣਾਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਧੋਖਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਟਿਕਾਊਤਾ ਲਈ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਤੁष੍ਟਿਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕਾਮਫਲਾ ਵਿਹਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਨਾਯਕ ਦੇਵਗਣਾਃ ਅਪਿ ਨਾਕਮਭੂਤ੍ਕਿਲ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਂ ਭਵਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਵਸ਼ਾਤ੍ਸਤਤਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਫਲ ਮਿਲੇ, ਪਰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸੁਰਗ ਤੇਰੇ ਵੰਡ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਅਪਹृਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਗਣਂ ਸ ਕृਤੋ ਦਿਤਿਜੇਨ ਮਹਾਮਰੁਭੂਮਿਸਮਃ ਕृਤਵਾਨਸਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯਂ ਯਮਸ਼ੇषਮਹੀਧਰਰਾਜਤਯਾ
ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ।
ਸਮਮਿਙ੍ਗਿਤਭਾਵਵਿਧਿਃ ਸ ਗਿਰਿਰ੍ ਗਗਨੇਨ ਸਦੋਚ੍ਛ੍ਰਯਤਾਂ ਹਿ ਗਤਃ ਅਧਿਵਾਸਵਿਹਾਰਵਿਧਾਵੁਚਿਤੋ ਦਿਤਿਜਨੇ ਪਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਤਟਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਆਦਤ, ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦਿਤੀ ਦੀ ਉਲਾਦ ਨੇ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰਿਲੁਣ੍ਠਿਤਰਤ੍ਨਗੁਹਾਨਿਵਹੋ ਬਹੁਦੈਤ੍ਯਸਭਾਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਗਮਿਤਃ ਸੁਰਰਾਜ ਸ ਤਸ੍ਯ ਭਯੇਨ ਗਤਂ ਵ੍ਯਦਧਾਦਸ਼ਰੀਰ ਇਤੋ ऽਪਿ ਵृਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਤਨ ਭਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਲੁੱਟ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋਰ ਜਗਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਪਯੋਗ੍ਯਤਯਾ ਵਿਵृਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਮਲਦ੍ਯੁਤਿਪੂਰਿਤਦਿਗ੍ਵਦਨਮ੍ ਭਵਤੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮਾਦਿਯੁਗੇ ਸੁਰਹੇਤਿਸਮੂਹਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਥਮਿਦਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਆਂ; ਪਰ ਆਦਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਠਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ।
ਦਿਤਿਜਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਮਵਾਪ੍ਯ ਗਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਮਤਿਭੇਦਮਿਵਾਲ੍ਪਮਨਾਃ ਆਸਾਰਧੂਲਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮਃ ਕਦਰ੍ਥਿਨਃ ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਵਾਰ ਮਨ ਵੰਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਔਖਾ ਪਾ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜੇ, ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਸ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਸਭਾਯਾਮਮਰਾ ਦੇਵ ਨਿਕृष੍ਟੇ ऽਪ੍ਯੁਪਵੇਸ਼ਿਤਾਃ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰ੍ ਅਜਲ੍ਪਨ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ऽਪਹਸਿਤਾਸ੍ਤੁ ਤੈਃ
ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਰ੍ਥਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਭਾषਿਣਃ ਚਾਟੁਯੁਕ੍ਤਮਥੋ ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਰਾ ਬਹੁ ਭਾषਤ
ਤੁਸੀਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਤੇ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕਰਦੇ ਘੱਟ ਹਨ।
ਸਮਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਵਦਤੇਤਿ ਚ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰ੍ਵਿਹਸਿਤਾ ਬਹੁ
ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ।
ऋਤਵੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਕृਤਾਪਰਾਧਸਂਤ੍ਰਾਸਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਰਯਲਯੋਪੇਤਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ ਸੁਰਾਗਮ੍ ਉਪਧਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ
ਉਸ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਮਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਨ੍ਤਾਕृਤੋਪਕਰਣੈਰ੍ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗੁਰੁਲਾਘਵੈਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਸਂਤ੍ਯਾਗੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਤ੍ਯਪਰਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਃਸ਼ੇषਮਥਵਾ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਵੈ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾਵਿਨਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੱਸਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਭੂਰ੍ਦੇਵਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਸੁਰਾਨੁਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਯਸ੍ਯ ਵਧ੍ਯਃ ਸ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਤਾਰਕਾ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਅਜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਸ ਵਰਦਾਨੇਨ ਛਨ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ਤਪਸਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਾਤ੍ਮਕਾਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।