ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਯਾਚੇਤ ਮਾਨਵਃ ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਵੇਦਾਃ ਸਂਤਤਿਰੇਵ ਚ
ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ: 'ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਿਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।'
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਨੋ ਮਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਬਹੁ ਦੇਯਂ ਚ ਨੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਅਨ੍ਨਂ ਚ ਨੋ ਬਹੁ ਭਵੇਦ੍ ਅਤਿਥੀਂਸ਼੍ਚ ਲਭੇਮਹਿ
'ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦੇਣ ਲਈ ਮਿਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਮਿਲਣ।'
ਯਾਚਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚ ਯਾਚਿष੍ਮ ਕਂਚਨ ਏਤਦਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗੀਏ; ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰਵਨ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਨ੍ਦੁਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੁ ਗੋਜਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਘਟਣ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ ਵਯੋਭਿਰ੍ ਅਭਿਵਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਦ੍ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਖਾਏ।
ਆਧਤ੍ਤ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਤਾਨਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਾਵਦੁਚ੍ਛੇषਣਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਚੇਸ਼ਣ (ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ) ਤਾਂਕ ਰਹਿਣ ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪਿਤृਕਰ੍ਮਣਿ ਇष੍ਟੈਃ ਸਹ ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪਿਤृਸੇਵਿਤਮ੍
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਖਾਓ।
ਪੁਨਰ੍ ਭੋਜਨਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯਾਨਮਾਯਾਸਮੈਥੁਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਕ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਖਾਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਜਾਂ ਸੰਗਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਕਲਹਂ ਚੈਵ ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਿਰੁਦ੍ਵਾਸ੍ਯੇਹ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ, ਝਗੜਾ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ ਤਿਆਗੋ; ਇਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰੋ।
ਕਨ੍ਯਾਕੁਮ੍ਭਵृषਸ੍ਥੇ ऽਰ੍ਕੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਤ੍ ਪਰਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਨੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਤਾ ਸਦਾ
ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ, ਵ੍ਰਿਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਪੀੰਡਿਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯਦੁਦੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਸਧਾਰਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ', ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਯੁਗ੍ਮੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇ ਚਾਰ੍ਕਸਂਕ੍ਰਮੇ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾष੍ਟਕਾਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀषੁ ਚ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਯੁਗਮ ਮਹੀਨੇ, ਆਮ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਅਮਾਵਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ—
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਮਘਾਰੋਹਿਣੀषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਗਮੇ ਗਜਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਵਿष੍ਟਿਵੈਧृਤਿਵਾਸਰੇ
ਆਰਦਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਵਯਤੀਪਾਤ, ਵਿਟੀ ਤੇ ਵਿਧ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਦਿਨ—
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਨਵਮੀ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਚ ਮਾਘਸ੍ਯ ਨਭਸ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨਵਮੀ, ਮਾਘ ਤੇ ਨਭਸ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ—
ਯੁਗਾਦਯਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਿਕਾਃ ਤਥਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦੌ ਚ ਦੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਛੁਕ੍ਲਨਵਮੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ ਤृਤੀਯਾ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਤੀਜ, ਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ—
ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਪੌषਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ਆषਾਢਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਮੀ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਅਮਾਵਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਦਸਵੀਂ, ਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਸਤਵੀਂ—
ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯਾष੍ਟਮੀ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾषਾਢੀ ਚ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀ ਫਾਲ੍ਗੁਨੀ ਚੈਤ੍ਰੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਸਿਤਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦਯਸ਼੍ ਚੈਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਿਕਾਃ
ਸ਼ਰਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਕਾਰਤਿਕ, ਫਾਲਗੁਨ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਜੇਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਭੇਟ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਦੌ ਰਥਮਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰਃ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸਾ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥਸਪ੍ਤਮੀ
ਜਿਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਨੂੰ 'ਰਥ ਸਤਵਮੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿਲੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਰਹਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਿਤਰੋ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਇੱਥੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਪਿਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਮੁਪਰਾਗੇषੁ ਤਥੋਤ੍ਸਵਮਹਾਲਯੇ ਤੀਰ੍ਥਾਯਤਨਗੋष੍ਠੇषੁ ਦੀਪੋਦ੍ਯਾਨਗृਹੇषੁ ਚ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਉਤਸਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਥ, ਮੰਦਰ, ਸੰਗਤਾਂ, ਘਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ—
ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੂਪਲਿਪ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਰੇ ਚਾਹ੍ਨਿ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨਾਂ 'ਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ; ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਗੁਣੋਪੇਤਾਨ੍ ਵਯੋਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵੌ ਦੈਵੇ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯ ਏਕੈਕਮੁਭਯਤ੍ਰ ਵਾ
ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਦੈਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨ।
ਭੋਜਯੇਤ੍ਸੁਸਮृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਨ ਪ੍ਰਸਜ੍ਜਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਸਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਖਰਚ ਨਾ ਕਰੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਪੂਰਯੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦਰ੍ਭਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍ ਸ਼ਂ ਨੋ ਦੇਵੀਤ੍ਯ੍ ਅਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਵੋ ऽਸੀਤਿ ਯਵਾਨਪਿ
ਦੋ ਪਾਤਰੇ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰੱਖੇ; 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਏ, ਤੇ 'ਯਵ' ਕਹਿ ਕੇ ਜੌ ਵੀ ਰੱਖੇ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ ਇਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵਾਹ੍ਯ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਯਵਾਨ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਰੱਖੇ; ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੌ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ; ਦੋਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ।
ਦਰ੍ਭਾਸਨਂ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਦੌ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਰਯੇਤ੍ ਖਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਦੌ ਸ਼ਂ ਨੋ ਦੇਵੀਤ੍ਯ੍ ਅਪਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਤਰੇ ਭਰ ਲਏ; ਪਾਤਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਏ।
ਤਿਲੋ ऽਸੀਤਿ ਤਿਲਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮਯਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਣਮਯਂ ਪੁਨਃ
ਤਿਲ ਰੱਖ ਕੇ 'ਤਿਲਾ' ਕਹੇ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਪਾਏ; ਪਾਤਰਾ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਲਜਂ ਵਾਥ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਥਾ ਸਾਗਰਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਤਂ ਵਾਪਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਲਜ ਪਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪਾਤਰਾ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।