ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਂਯੁਗੇ ਨਵਾ ਸ਼ਿਰੀषਮਾਲੇਵ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਰਾਜਤ
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਲ ਇੱਕ ਤਗੜੀ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਤੇ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਕੋਸ਼ਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਭਾਸਿਤਾਸਿਤਦਿਗ੍ਭਾਗਂ ਲੋਕਪਾਲੋ ऽਪਿ ਨਿਰृਤਿਃ
ਫਿਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਾਲੀ, ਜੋ ਸੁਤਲੇ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੰਧੇਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਚ ਪਤਿਤਸ਼੍ਚਾਗਮਤ੍ਖਡ੍ਗਃ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਜਲੇਸ਼ਸ੍ਤੂਗ੍ਰਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵਿषਪਾਵਕਭੈਰਵਮ੍ ਮੁਮੋਚ ਪਾਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਜਬਨ੍ਧਾਭਿਲਾषੁਕਃ
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫਾਹੀ ਸੁੱਟੀ, ਦੈਤ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਭੁਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਪਃ ਸਦ੍ਯੋ ਵ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਸ੍ਫੁਟਿਤਕ੍ਰਕਚਕ੍ਰੂਰਦਸ਼ਨਾਲਿਰ੍ ਮਹਾਹਨੁਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਦੈਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਤੇ ਕਰਕ-ਕਟਾਰੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਮਰੁਤਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਮਹੋਰਗਾਃ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ—
ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਭੂਯ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਜਨ੍ਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਚਲੋਪਮੇ
ਇਹ ਸਭ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ ਜਘਾਨ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਰਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਢੀਲ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਦਿਸ਼ੋ ਭੀਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਣੋਪਕਰਣਾਨਿ ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਬਚ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਬਨ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਣੇ ਸਕੇਸ਼ਵਾਨ੍ਦृਢੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪਸ਼ੁਮਾਰਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਬੰਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਦਾ ਹੋਵੇ, ਬੰਨ ਲਿਆ।
ਸ ਭੂਯੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਂਘੁष੍ਟਵਿਪੁਲਾਚਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਛਤ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦਿਤਿਸੁਤੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਥਾ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਵੇ।
ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਤਤਃ ਕਿਂਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗਨਾਰੀਵਿਨੋਦਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਨੋਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਨੀਲਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍ਬਰਃ ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਹਿਤਾਸ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁੱਚੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸਨ; ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਗੁਟਣਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚਾਨਾਵਿਲਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰਪਰਿਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਕਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਲਝਣ ਦੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲਨੇਮਿਃ ਸੁਰਾਨ੍ਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸ੍ਥੇਯਂ ਕ੍ਵ ਬਨ੍ਦਿਭਿਰਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਬੰਦੀਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮੇਭਿਰ੍ ਗृਹਂ ਮੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਕੇਵਲਂ ਪਾਸ਼ਬਨ੍ਧੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਰਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਸਿਰਫ਼ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਨਿਵੇਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਧਰਣਿਂ ਗਤਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਪष੍ਟਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥੈਰ੍ ਵਚੋਭਿਃ ਕਮਲਾਸਨਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਤ੍ਵਮੋਂਕਾਰੋ ऽਸ੍ਯਙ੍ਕੁਰਾਯ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਤਭੇਦਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਸਂਹਾਰੇਚ੍ਛੋਸ੍ਤੇ ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ
ਤੂੰ 'ਓਮ' ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪੌੜੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਤਤ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਂ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਤਸ੍ਮਾਦਣ੍ਡਾਤ੍ ਸਾਭਿਧਾਨਾਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਃ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥ੍ਵ੍ਯੋਰ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਖਣ੍ਡਾਵਰਾਮ੍ਯਾਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਣ੍ਡਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਭਾਗਂ ਕਰੋषਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਅੰਡ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਨਾਮ ਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਉਸ ਅੰਡ ਤੋਂ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇਰੌ ਯਜ੍ਜਨਾਯੁਸ੍ਤਵਾਭੂਦ੍ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਸ਼੍ਚਕਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵਾ ਜਨ੍ਮਨਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਯ ਦ੍ਯੌਸ੍ਤੇ ਮੂਰ੍ਧਾ ਲੋਚਨੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਬਣਿਆ; ਜੋ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਸਦੀਵੀ ਜਨਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਰਨ੍ਧ੍ਰਾ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਪਾਦੌ ਭੂਮਿਰ੍ਨਾਭਿਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਮਾਯਾਕਾਰਃ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੋ ਵੇਦੈਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ
ਸੱਪ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਦੇ ਰੋਹ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ; ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਤਃਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਤ੍ਵਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਬ੍ਧਯੋਗਾ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਸਾਂਖ੍ਯੈਰ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਃ ਪ੍ਰਣੀਤਾਃ
ਵੇਦ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵਰਣਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਯੋਗ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸੱਤ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਹੇਤੁਰ੍ਯਾष੍ਟਮੀ ਚਾਪਿ ਗੀਤਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਗੀਯਸੇ ਵੈ ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਚਕਾਰ ਦੇਵੈਰ੍ਭਾਵਾਃ ਕਾਰਣੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦੁਕ੍ਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਠਵਾਂ, ਜੋ ਗਾਇਆ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਸਤਿ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਰਣਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵਾਦਿਸਰ੍ਗੇ ਭੂਯਸ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਵਾਸਨਾਂ ਤੇ ऽਭ੍ਯੁਪੇਯੁਃ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪੇਨਾਨ੍ਤਮਾਯਾਪ੍ਤਿਗੂਢਃ ਕਾਲੋ ਮੇਯੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਖ੍ਯਾਵਿਕਲ੍ਪਃ
ਸਿਰਜਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਜੀਵ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਉਪਜੇ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਵਾਭਾਵਵ੍ਯਕ੍ਤਿਸਂਹਾਰਹੇਤੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸੋ ऽਨਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਚਾਤ੍ਮਨ੍ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਭਿਗੀਤਃ ਸ੍ਥੂਲਾ ਭਾਵਾਸ਼੍ਚਾਵृਤਾਰਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਮ੍
ਤੂੰ ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਹੈਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ; ਜੋ ਸੁਖਮ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਥੂਲ ਜੀਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥੂਲੈਸ੍ਤੈਃ ਪੁਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਤੀਤੋ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਚੈਵਮੁਦ੍ਭੂਤਿਭਾਜਾਮ੍ ਭਾਵੇ ਭਾਵੇ ਭਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਾ ਯੁਨਕ੍ਤਿ ਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਭਾਵਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਜਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਾਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਨੋ ਭਵਾਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਉਹ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ, ਸਥੂਲ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ; ਹਰ ਭਾਵ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਵਿਰੇਮੁਰਮਰਾਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਵਿਕਾਰਿਣਮ੍ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਨੋਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਰ੍ਥਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਸ੍ਤਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ ਅਮਰਾਨ੍ਵਰਦੇਨਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਮ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦਿਖਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।