ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਸਾਸਿਕ੍ਤਂ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਕੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਜਦ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਫੈਂਕਣ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृਢਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਪਾਤ ਚਕ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਚਕਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਜਾ ਪਿਆ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਤਤਃ ਕਾਯੇ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਰ੍ਚਿਤਂ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਯਾਸ਼ਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਰਣੇ ਤ੍ਵਭੂਤ੍ ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਰ੍ਚਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਖਣ੍ਡਤਾਂ ਗਤਮ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਮਗਮਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਾਯੁਨਾਸੁਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਵਜਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਜਾ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜ੍ਵਲਨਾਭਾਸਮ੍ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਯਥਾ ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕੁਸ਼ਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਅੰਗੁਸ਼, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਗੁਸ਼ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁष੍ਟਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਕਨ੍ਦਰਮ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੀਧਰਂ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਸ੍ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਕਨ੍ਦੁਕਲੀਲਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤ ਨੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੋ ऽਸੁਰਸ੍ਯਾਪਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਚ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਦਹਨਾਲੋਕਾਮ੍ ਅਜਯ੍ਯਾਂ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਦੰਡ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੰਡ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੇਹਾ ਜਲਦਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਂਯੁਗੇ ਨਵਾ ਸ਼ਿਰੀषਮਾਲੇਵ ਸਾਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਰਾਜਤ
ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਲ ਇੱਕ ਤਗੜੀ ਬਰਛੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਤੇ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਕੋਸ਼ਾਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ ਭਾਸਿਤਾਸਿਤਦਿਗ੍ਭਾਗਂ ਲੋਕਪਾਲੋ ऽਪਿ ਨਿਰृਤਿਃ
ਫਿਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਾਲੀ, ਜੋ ਸੁਤਲੇ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੰਧੇਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਚ ਪਤਿਤਸ਼੍ਚਾਗਮਤ੍ਖਡ੍ਗਃ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਜਲੇਸ਼ਸ੍ਤੂਗ੍ਰਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਵਿषਪਾਵਕਭੈਰਵਮ੍ ਮੁਮੋਚ ਪਾਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਜਬਨ੍ਧਾਭਿਲਾषੁਕਃ
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫਾਹੀ ਸੁੱਟੀ, ਦੈਤ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਭੁਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਪਃ ਸਦ੍ਯੋ ਵ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ਸ੍ਫੁਟਿਤਕ੍ਰਕਚਕ੍ਰੂਰਦਸ਼ਨਾਲਿਰ੍ ਮਹਾਹਨੁਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਦੈਤ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਤੇ ਕਰਕ-ਕਟਾਰੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਵਿਨੌ ਸਮਰੁਤਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਮਹੋਰਗਾਃ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ—
ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਭੂਯ ਸੁਮਹਾਬਲਾਃ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਜਨ੍ਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਚਲੋਪਮੇ
ਇਹ ਸਭ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ ਜਘਾਨ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਰਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਢੀਲ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਸ਼ੇषਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਦਿਸ਼ੋ ਭੀਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਣੋਪਕਰਣਾਨਿ ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਬਚ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਬਨ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਣੇ ਸਕੇਸ਼ਵਾਨ੍ਦृਢੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪਸ਼ੁਮਾਰਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਬੰਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਦਾ ਹੋਵੇ, ਬੰਨ ਲਿਆ।
ਸ ਭੂਯੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਂਘੁष੍ਟਵਿਪੁਲਾਚਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਛਤ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਦਿਤਿਸੁਤੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਥਾ
ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਵੇ।
ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਰਤ੍ਨਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਤਤਃ ਕਿਂਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗਨਾਰੀਵਿਨੋਦਿਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਨੋਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਨੀਲਾਮ੍ਬੁਜਾਮ੍ਬਰਃ ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਹਿਤਾਸ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਸੁੱਚੇ ਨੀਲੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸਨ; ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਗੁਟਣਿਆਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚਾਨਾਵਿਲਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰਪਰਿਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਕਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਲਝਣ ਦੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਲਨੇਮਿਃ ਸੁਰਾਨ੍ਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸ੍ਥੇਯਂ ਕ੍ਵ ਬਨ੍ਦਿਭਿਰਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਬੰਦੀਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮੇਭਿਰ੍ ਗृਹਂ ਮੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਕੇਵਲਂ ਪਾਸ਼ਬਨ੍ਧੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤੈਰਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਸਿਰਫ਼ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਨਿਵੇਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਧਰਣਿਂ ਗਤਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸ੍ਪष੍ਟਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥੈਰ੍ ਵਚੋਭਿਃ ਕਮਲਾਸਨਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਤ੍ਵਮੋਂਕਾਰੋ ऽਸ੍ਯਙ੍ਕੁਰਾਯ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਨ੍ਤਭੇਦਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਸਮ੍ਭੂਤਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਸਂਹਾਰੇਚ੍ਛੋਸ੍ਤੇ ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤੇ
ਤੂੰ 'ਓਮ' ਰੂਪ ਹੈਂ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਪੌੜੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਤਤ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।