ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਕृष੍ਟੈਰ੍ਵਿਮਲੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੈਃ ਸਂਸ਼ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੈ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸ਼ੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਕਲਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤੇਨ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਃ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਰੁਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਮਂ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ਧਨਦਂ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਭਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਤੀਰ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਿਰृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾष੍ਟਾਭਿਰੇਵ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਨਰੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਤੀਰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਚ ਮਾਤਲਿਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ ਗਰੁਡਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਿਲਸ਼ੋ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਮਜਾਤਾਨਿ ਚਿਛੇਦ ਚ ਧਨੂਂषਿ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਕਵਚਾ ਦੇਵਾ ਵਿਧਨੁष੍ਕਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀਆਂ ਬਕਸੀਆਂ ਤਿਲਾ-ਤਿਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਬਕਸੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਏ।
ਅਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋषਾ ਰਣੇ ਲੋਕਪਾਲਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸ਼ਰੈਰਕ੍ਸ਼ਯੈਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤਦਾ ਦਾਨਵੋ ऽਮਰ੍षਸਂਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਰਾਨਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਵਰ੍षਾਮਰਾਣਾਂ ਤਤੋ ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨਲਾਭਮ੍ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਦ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਏਵ
ਉਹ ਨੇ ਅਮਰਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਇਕ ਤੀਰ ਜੋ ਆਖਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਂ ਪੁਨਰ੍ਦਾਨਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਭੂਤਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਘਾਨਾਂਸਮੂਲੇ ਸਲੀਲਂ ਤਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਤਚ੍ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਮਗ੍ਰੇ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਧੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰੇਤਨਾਥਂ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ ਵਸੁਂ ਤਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਭਾਵਮ੍ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਰ੍ਜਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਰਣੇ ऽਸ਼ੋषਯਦ੍ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਸੁ ਦੀ ਨਿਮਨਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਯ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੇ ਜਲੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਤਭੀਤਾਨ੍ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਪृषਤ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਰੂਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਕਾਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਨਿਲਂ ਲੀਲਯੈਵਾਸੁਰੇਸ਼ਃ
ਅਸੁਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚੌਫੇਰੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਨਮ੍ਯ ਚਾਪਂ ਹਰਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਬਾਣੈਰ੍ ਹਨਤ੍ਸਾਰਥਿਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਹृਦ੍ਯਮ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਕਿਰੀਟਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਨੇਸ਼ੋ ਧਨੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਦ੍ਧਪृष੍ਠਮ੍ ਯਮੋ ਬਾਹੁਦਣ੍ਡਂ ਰਥਾਙ੍ਗਾਨਿ ਵਾਯੁਰ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਮ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਝੰਡਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਮੁਕੁਟ, ਧਨ ਦੇਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਯਮ ਨੇ ਬਾਂਹ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਹਿੱਸੇ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਬਕਤਰ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਮਰੈਰ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਃ ਕृਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਯੁਗਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਂਗਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਮਥਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਦਾ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ,
ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਰਣੀਮ੍ ਅਗਮਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਮੁਦ੍ਗਰੋ ऽਪਿ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪਪਾਤ ਪਰੁषਸ੍ਵਨਃ
ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਮਾਤਲਿਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਦੈਤ ਨੇ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਨਿषਸਾਦ ਵਿਚੇਤਨਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਚ ਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਦੈਤ੍ਯੋ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡਿਨਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗੁੰਡੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਿੰਡੀਪਾਲ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ।
ਵਾਯੁਂ ਚ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ ਧਨੇਸ਼ਂ ਚ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਕੁਟ੍ਟਯਾਮਾਸ ਕੋਪਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਸਮਰੇ ਤਤਃ ਜਘਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸਂਖ੍ਯੇਯੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹਦ ਸੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਧਰਮ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਵਸਾਸਿਕ੍ਤਂ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਕੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਜਦ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਫੈਂਕਣ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृਢਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਪਾਤ ਚਕ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਦ੍ਯੁਤਿ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਚਕਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਜਾ ਪਿਆ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਤਤਃ ਕਾਯੇ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚਾਰ੍ਚਿਤਂ ਚਿਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਯਾਸ਼ਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਰਣੇ ਤ੍ਵਭੂਤ੍ ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਤਾਰਕਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਰ੍ਚਿਃ ਸ਼ਤਧਾ ਖਣ੍ਡਤਾਂ ਗਤਮ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਮਗਮਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਵਾਯੁਨਾਸੁਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਵਜਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਜਾ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜ੍ਵਲਨਾਭਾਸਮ੍ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਯਥਾ ਵਿਨਾਸ਼ਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਙ੍ਕੁਸ਼ਮਾਹਵੇ
ਉਹ ਅੰਗੁਸ਼, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਗੁਸ਼ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁष੍ਟਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਦ੍ਰੁਮਕਨ੍ਦਰਮ੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੀਧਰਂ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਸ੍ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਬਾਲਕਨ੍ਦੁਕਲੀਲਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤ ਨੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੋ ऽਸੁਰਸ੍ਯਾਪਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਚ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਦਹਨਾਲੋਕਾਮ੍ ਅਜਯ੍ਯਾਂ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਦੰਡ ਦੈਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੰਡ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੇਹਾ ਜਲਦਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।