ਲੋਕਾਵਸਾਦਮੇਕਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨਮੇਕਤਃ ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਿਭੇਦਤਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਪ੍ਯੇਕਤਾਂ ਯਾਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਇਵ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਲ੍ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਸਤ੍ਤਾਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਖਿਲੀਭੂਤਵਿਭੂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵੰਡ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਧਨਾਨਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸੇਨਾਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌਜਸਾਂ ਤਨ੍ਨਿਕਰਂ ਬਭੂਵ ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਤਪਸੋ ਬਲੇਨ
ਹਥਿਆਰ, ਜੋਸ਼, ਖਜਾਨੇ, ਹੌਸਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਬਾਣੈਰਨਲਕਲ੍ਪਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤਾਰਕਂ ਹृਦਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਬਾਣਾਨ੍ਗਤਾਨ੍ਹृਦਿ ਨਵਭਿਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਉਹੀ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੌਂ-ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਜਗਦ੍ਧਰਣਸਮ੍ਭੂਤੈਃ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਿਵ ਪੁਰਃਸਰੈਃ ਤਤੋ ऽਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਅਦੁੱਤੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਮਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਤਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਰੁਕਦੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਯਥਾ ਕੁਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਾਗਤਮ੍ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕ੍ਰਮਾਯਾਤਂ ਕੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਕੁਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਸੁਰਭੁਜੇਰਿਤਮ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਪੁਙ੍ਖਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਲਾਘਵਾਤ੍ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਃ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਜਿਤੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਕृष੍ਟੈਰ੍ਵਿਮਲੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੈਃ ਸਂਸ਼ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੈ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸ਼ੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਕਲਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤੇਨ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਃ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਰੁਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਮਂ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ਧਨਦਂ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਭਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਤੀਰ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਿਰृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾष੍ਟਾਭਿਰੇਵ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਨਰੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਤੀਰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਚ ਮਾਤਲਿਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ ਗਰੁਡਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਿਲਸ਼ੋ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਮਜਾਤਾਨਿ ਚਿਛੇਦ ਚ ਧਨੂਂषਿ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਕਵਚਾ ਦੇਵਾ ਵਿਧਨੁष੍ਕਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀਆਂ ਬਕਸੀਆਂ ਤਿਲਾ-ਤਿਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਬਕਸੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਏ।
ਅਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋषਾ ਰਣੇ ਲੋਕਪਾਲਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸ਼ਰੈਰਕ੍ਸ਼ਯੈਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤਦਾ ਦਾਨਵੋ ऽਮਰ੍षਸਂਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਰਾਨਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਵਰ੍षਾਮਰਾਣਾਂ ਤਤੋ ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨਲਾਭਮ੍ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਦ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਏਵ
ਉਹ ਨੇ ਅਮਰਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਇਕ ਤੀਰ ਜੋ ਆਖਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਂ ਪੁਨਰ੍ਦਾਨਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਭੂਤਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਘਾਨਾਂਸਮੂਲੇ ਸਲੀਲਂ ਤਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਤਚ੍ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਮਗ੍ਰੇ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਧੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰੇਤਨਾਥਂ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ ਵਸੁਂ ਤਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਭਾਵਮ੍ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਰ੍ਜਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਰਣੇ ऽਸ਼ੋषਯਦ੍ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਸੁ ਦੀ ਨਿਮਨਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਯ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੇ ਜਲੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਤਭੀਤਾਨ੍ਦਿਸ਼ਾਸੁ ਪृषਤ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਰੂਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਕਾਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਨਿਲਂ ਲੀਲਯੈਵਾਸੁਰੇਸ਼ਃ
ਅਸੁਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚੌਫੇਰੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਵਕਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥਾਨਮ੍ਯ ਚਾਪਂ ਹਰਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਬਾਣੈਰ੍ ਹਨਤ੍ਸਾਰਥਿਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਹृਦ੍ਯਮ੍ ਧ੍ਵਜਂ ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਕਿਰੀਟਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਨੇਸ਼ੋ ਧਨੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਦ੍ਧਪृष੍ਠਮ੍ ਯਮੋ ਬਾਹੁਦਣ੍ਡਂ ਰਥਾਙ੍ਗਾਨਿ ਵਾਯੁਰ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਮ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਝੰਡਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਮੁਕੁਟ, ਧਨ ਦੇਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਧਨੁਸ਼, ਯਮ ਨੇ ਬਾਂਹ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਹਿੱਸੇ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਬਕਤਰ ਵੀ ਵੱਜਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਮਰੈਰ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਃ ਕृਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸ੍ਵਬਾਹੁਯੁਗਬਾਨ੍ਧਵਃ
ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭੀਮਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸਂਗਰੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਗਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਮਥਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਦਾ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ,
ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਧਰਣੀਮ੍ ਅਗਮਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਮੁਦ੍ਗਰੋ ऽਪਿ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪਪਾਤ ਪਰੁषਸ੍ਵਨਃ
ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਮਾਤਲਿਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮਾਤਲੀ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਦੈਤ ਨੇ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਨਿषਸਾਦ ਵਿਚੇਤਨਃ ਖਡ੍ਗੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਚਕਰ੍ਤ ਚ ਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਂ ਚ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਮੌ ਦੈਤ੍ਯੋ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡਿਨਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਗੁੰਡੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਿੰਡੀਪਾਲ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰਿਆ।
ਵਾਯੁਂ ਚ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ ਧਨੇਸ਼ਂ ਚ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਕੁਟ੍ਟਯਾਮਾਸ ਕੋਪਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਨਿਕਾਯਾਨਾਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਸਮਰੇ ਤਤਃ ਜਘਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਸਂਖ੍ਯੇਯੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹਦ ਸੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।