ਸਾਵਲੇਪਂ ਸਸਂਰਮ੍ਭਂ ਸਗਰ੍ਵਂ ਸਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸਾਵਿष੍ਕਾਰਮਨਾਕਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਭਾਵਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਤਾਰਕਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸ ਜੈਤ੍ਰਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾਮ੍ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈ ਰਣਮੁਖੇ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਪਰਿष੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯऋਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤृਤਮਹਾਨਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਣਾਯਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ ਜਮ੍ਭਾਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਰਾਵਤਦਨ੍ਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਜ੍ਜਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਗੁਪ੍ਤਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਤਪ੍ਤਹੇਮਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲਮ੍
ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨੱਚ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮ੍ ਅਸਂਬਾਧਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਤਂ ਰਥਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਰਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਤਤੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰੁਦ੍ਵਵੌ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਪਣੀ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗੀ।
ਤਤੋ ऽਮ੍ਬੁਧਯ ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ ਤਤੋ ਨष੍ਟਾ ਰਵਿਪ੍ਰਭਾ ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਨਾਤੋ ऽਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਠ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਦਿਸਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਜ੍ਵਲੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ऽਕਮ੍ਪਤ ਵਾਹਿਨੀ ਏਕਤਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਰਸਂਘਸ੍ਤੁ ਚੈਕਤਃ
ਫਿਰ ਅਸਤਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ।
ਲੋਕਾਵਸਾਦਮੇਕਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨਮੇਕਤਃ ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਿਭੇਦਤਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਪ੍ਯੇਕਤਾਂ ਯਾਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਇਵ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਲ੍ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਸਤ੍ਤਾਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਖਿਲੀਭੂਤਵਿਭੂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵੰਡ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਧਨਾਨਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸੇਨਾਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌਜਸਾਂ ਤਨ੍ਨਿਕਰਂ ਬਭੂਵ ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਤਪਸੋ ਬਲੇਨ
ਹਥਿਆਰ, ਜੋਸ਼, ਖਜਾਨੇ, ਹੌਸਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਬਾਣੈਰਨਲਕਲ੍ਪਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤਾਰਕਂ ਹृਦਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਬਾਣਾਨ੍ਗਤਾਨ੍ਹृਦਿ ਨਵਭਿਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਉਹੀ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੌਂ-ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਜਗਦ੍ਧਰਣਸਮ੍ਭੂਤੈਃ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਿਵ ਪੁਰਃਸਰੈਃ ਤਤੋ ऽਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਅਦੁੱਤੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਮਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਤਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਰੁਕਦੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਯਥਾ ਕੁਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਾਗਤਮ੍ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕ੍ਰਮਾਯਾਤਂ ਕੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਕੁਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਸੁਰਭੁਜੇਰਿਤਮ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਪੁਙ੍ਖਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਲਾਘਵਾਤ੍ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਃ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਜਿਤੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਕृष੍ਟੈਰ੍ਵਿਮਲੈਃ ਸੁਵਰ੍ਣਰਜਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੈਃ ਸਂਸ਼ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੈ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸ਼ੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਕਲਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤੇਨ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਃ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਵਤ੍ਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਰੁਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਮਂ ਦਸ਼ਭਿਰੇਵ ਚ ਧਨਦਂ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਭਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਤੀਰ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਨਿਰृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾष੍ਟਾਭਿਰੇਵ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪੁਨਰੇਕੈਕਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਦੈਤ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਫਿਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਤੀਰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਚ ਮਾਤਲਿਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ ਗਰੁਡਂ ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੱਸ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਿਲਸ਼ੋ ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਮਜਾਤਾਨਿ ਚਿਛੇਦ ਚ ਧਨੂਂषਿ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਕਵਚਾ ਦੇਵਾ ਵਿਧਨੁष੍ਕਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀਆਂ ਬਕਸੀਆਂ ਤਿਲਾ-ਤਿਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਬਕਸੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਏ।
ਅਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋषਾ ਰਣੇ ਲੋਕਪਾਲਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸ਼ਰੈਰਕ੍ਸ਼ਯੈਰ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤਦਾ ਦਾਨਵੋ ऽਮਰ੍षਸਂਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਅੰਤਹੀਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਰਾਨਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ਵਵਰ੍षਾਮਰਾਣਾਂ ਤਤੋ ਬਾਣਮਾਦਾਯ ਕਲ੍ਪਾਨਲਾਭਮ੍ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਦ੍ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਏਵ
ਉਹ ਨੇ ਅਮਰਾਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ, ਇਕ ਤੀਰ ਜੋ ਆਖਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਂ ਪੁਨਰ੍ਦਾਨਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਭੂਤਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਘਾਨਾਂਸਮੂਲੇ ਸਲੀਲਂ ਤਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਤਚ੍ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਮਗ੍ਰੇ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਧੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਤੀਰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰੇਤਨਾਥਂ ਪृषਤ੍ਕੈਰ੍ ਵਸੁਂ ਤਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਭਾਵਮ੍ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਰ੍ਜਲੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕਾਯਂ ਰਣੇ ऽਸ਼ੋषਯਦ੍ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਃ
ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਸੁ ਦੀ ਨਿਮਨਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਯ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੇ ਜਲੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।