ਸਂਰਮ੍ਭੇਣਾਪ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਹਤਾਸ੍ਤੁਮੁਲੇਨ ਚ ਗਤਿਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਲੜੇ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਗਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਦਾਨਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਨ੍ਹਰਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯਾਵਧ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਰਾਤਿਨਾਸ਼ਨਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਬਾਣਮਮਿਤ੍ਰਘਾਤਨੇ ਧਨੁष੍ਯਜਯ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਿਮਾਨਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਯਤਾਨ੍ਤਰਾਸ਼ਯੋ ਵਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਿਯਾਭਿਸਂਧ੍ਯ ਤੁ ਵਿਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਕੁਣ੍ਠਦੀਧਿਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਬਰਮਾਰ੍ਗਮੁਨ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੁਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਿਤਂ ਵਿਹਾਯ ਮਾਯਾਮਵਨੌ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ ਬਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਕੁਲਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ, ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਲੱਗਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਘਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਤੇ ਗਭਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ਰੋ ऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਰਣੇ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯਾਸਨਬਨ੍ਧੁਤਾਂ ਗਤੋ ਨਵਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਂ ਵਪੁषਾ ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਤੀਰ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਚਮਕ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੋਟਿਸ੍ਫੁਟਕਾਨ੍ਤਿਸਂਕਟਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾਨਾਕੁਸੁਮਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਧੂਮਜ੍ਵਲਨਾਭਮੂਰ੍ਧਜਂ ਪਪਾਤ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਜਮ੍ਭੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਰਕਃ
ਜਦ ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰੋषਮਗਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਸ ਜਮ੍ਭਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਸੁਰੈ ਰਣਮੁਖੇ ਹਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਾਵਲੇਪਂ ਸਸਂਰਮ੍ਭਂ ਸਗਰ੍ਵਂ ਸਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸਾਵਿष੍ਕਾਰਮਨਾਕਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਭਾਵਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਤਾਰਕਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸ ਜੈਤ੍ਰਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾਮ੍ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈ ਰਣਮੁਖੇ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਪਰਿष੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯऋਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤृਤਮਹਾਨਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਣਾਯਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ ਜਮ੍ਭਾਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਰਾਵਤਦਨ੍ਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਜ੍ਜਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਗੁਪ੍ਤਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਤਪ੍ਤਹੇਮਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲਮ੍
ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨੱਚ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮ੍ ਅਸਂਬਾਧਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਤਂ ਰਥਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਰਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਤਤੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰੁਦ੍ਵਵੌ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਪਣੀ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗੀ।
ਤਤੋ ऽਮ੍ਬੁਧਯ ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ ਤਤੋ ਨष੍ਟਾ ਰਵਿਪ੍ਰਭਾ ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਨਾਤੋ ऽਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਠ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਦਿਸਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਜ੍ਵਲੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ऽਕਮ੍ਪਤ ਵਾਹਿਨੀ ਏਕਤਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਰਸਂਘਸ੍ਤੁ ਚੈਕਤਃ
ਫਿਰ ਅਸਤਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ।
ਲੋਕਾਵਸਾਦਮੇਕਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨਮੇਕਤਃ ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸੁਰਾਸੁਰਵਿਭੇਦਤਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾਪ੍ਯੇਕਤਾਂ ਯਾਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾ ਇਵ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕਿਂਚਿਲ੍ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਸਤ੍ਤਾਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਦृਸ਼੍ਯਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਖਿਲੀਭੂਤਵਿਭੂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵੰਡ ਵੀ ਇਕ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੇਜਾਂਸਿ ਧਨਾਨਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸੇਨਾਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌਜਸਾਂ ਤਨ੍ਨਿਕਰਂ ਬਭੂਵ ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਤਪਸੋ ਬਲੇਨ
ਹਥਿਆਰ, ਜੋਸ਼, ਖਜਾਨੇ, ਹੌਸਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੂਰੀਤਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਥਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਨਵਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਬਾਣੈਰਨਲਕਲ੍ਪਾਗ੍ਰੈਰ੍ ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤਾਰਕਂ ਹृਦਿ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਵੱਟੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਰਬਾਣਾਨ੍ਗਤਾਨ੍ਹृਦਿ ਨਵਭਿਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਾਨਵਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਉਹੀ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੌਂ-ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਜਗਦ੍ਧਰਣਸਮ੍ਭੂਤੈਃ ਸ਼ਲ੍ਯੈਰਿਵ ਪੁਰਃਸਰੈਃ ਤਤੋ ऽਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਅਦੁੱਤੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਮਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਤਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਯਤ੍ਯੇਵ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਰੁਕਦੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਯਥਾ ਕੁਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਾਗਤਮ੍ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਂ ਕ੍ਰਮਾਯਾਤਂ ਕੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਕੁਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਸੁਰਭੁਜੇਰਿਤਮ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਏ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਪੁਙ੍ਖਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਵਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਲਾਘਵਾਤ੍ ਬਾਣਜਾਲੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਃ ਕਙ੍ਕਬਰ੍ਹਿਣਵਾਜਿਤੈਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਾਜ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਤੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।