ਵਿਕृष੍ਟਪੀਵਰਾਨ੍ਤ੍ਰਕਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਜਮ੍ਬੁਕਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਤਿਭੀषਣਃ ਸ਼੍ਵਚਞ੍ਚੁਚਰ੍ਵਿਤੋ ਬਕਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਮਾਂਸਮਾਹਰਞ੍ਛ੍ਵਜਾਤਯਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵृਕੋ ਗਜਾਸृਜਂ ਪਪੌ ਨਿਲੀਯਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਕਦੇ ਜੰਬੁਕ ਮੋਟੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਕਦੇ ਡਰਾਉਣਾ ਬਗਲਾ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਬਦਾ; ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ; ਕਦੇ ਭੇਡੀਆ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹਾਥੀ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤੁਰਂਗਮਣ੍ਡਲੀ ਵਿਕृष੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਵਜਾਤਿਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਜਾਤਕੈਃ ਪ੍ਰਪੀਤਸ਼ੋਣਿਤਾਸਵੈਃ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਯੁਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਮੋਦਮਤ੍ਤਸਂਭ੍ਰਮੈਰ੍ ਮਮੈਤਦਾਨਯਾਨਨਂ ਖੁਰੋ ऽਯਮਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗੋਲ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ: 'ਇਹ ਖੁਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ!'
ਕਰੋ ऽਯਮਬ੍ਜਸਂਨਿਭੋ ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣਪੂਰਕਃ ਸਰੋषਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ऽਪਰਾ ਵਪਾਂ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹ੍ਯਵਾਪ ਯਦ੍ਭृਤੋष੍ਣਸ਼ੋਣਿਤਾਸਵਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਸ਼ਵਚਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਸਾਨ੍ਦ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਇਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਮੇਰਾ ਕੰਨ-ਗਹਣਾ ਹੋਵੇ! ਦੂਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਮੋਟੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਦੀ।
ਚਕਾਰ ਯਕ੍ਸ਼ਕਾਮਿਨੀ ਤਰੁਂ ਕੁਠਾਰਪਾਟਿਤਂ ਗਜਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਜਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸਂਪੁਟਮ੍ ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਸਾਦਮਿਚ੍ਛਤੇ ਸਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਾਸਵਂ ਪਪੁਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਟੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਬਣਾਇਆ, ਘੜਾ ਚੀਰ ਕੇ ਮੋਤੀ ਲੱਭੀ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਇਕੱਠੇ ਪੀ ਰਹੇ।
ਮृਤਾਸ਼੍ਵਕੇਸ਼ਵਾਸਿਤਂ ਰਸਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿਮੁਕ੍ਤਜੀਵਿਤਂ ਸਮਾਨਯਾਸृਗਾਸਵਮ੍ ਨ ਪਥ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੇ ਗਤਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਗੋਚਰਂ ਨਰਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਹਾਤ੍ਯਸੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਕਿਂਨਰਾਨਨਮ੍
ਮਰੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵੱਲੀ ਦਾ ਰਸ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਲਹੂ-ਰਸ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਿੰਦ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; 'ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਧੀਆ ਹੈ,' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ ਨਾਗ ਏष ਨੋ ਭਯਂ ਦਧਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਜੀਵਿਤੋ ਨ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਤਦੇਕਯਾਨਨਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਵਲ੍ਲਭਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਯੋषਿਤਃ ਪਰੇ ਕਪਾਲਪਾਣਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
'ਇਹ ਸੱਪ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਦਾਨਵ ਦੇ ਇਕੋ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ ਸਕਦੀ,' ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ; ਹੋਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਫੜੇ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਹਨ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਦੇਹਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਮਮਾਤਿਭਕ੍ਸ਼੍ਯਚਾਰਿਣਃ ਪਰੇ ऽਵਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਾਪਗਾਸੁ ਧੌਤਮੂਰ੍ਤਯਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਿषੈਰ੍ ਗਜੋਡੁਪੇ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਚੀਕਦੇ, 'ਦੇ, ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੀ ਹਾਂ!' ਹੋਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ; ਹਾਥੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਗਾਢਸਂਕਟੇ ਸੁਰਾਸੁਰੇ ਸੁਸਂਗਰੇ ਭਯਂ ਸਮੁਝ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਾ ਭਟਾਃ ਸ੍ਫੁਟਨ੍ਤਿ ਮਾਨਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਡਰ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਤਤ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਃ ਪਵਨੋ ऽਨਲਃ ਯਮੋ ऽਪਿ ਨਿਰृਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨਿ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ — ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ — ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਨਭਿਸਂਧ੍ਯ ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਰ੍ਥਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਅਸਰ ਰਹੇ।
ਸਂਰਮ੍ਭੇਣਾਪ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਹਤਾਸ੍ਤੁਮੁਲੇਨ ਚ ਗਤਿਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਲੜੇ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਗਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਦਾਨਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਨ੍ਹਰਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯਾਵਧ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਰਾਤਿਨਾਸ਼ਨਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਬਾਣਮਮਿਤ੍ਰਘਾਤਨੇ ਧਨੁष੍ਯਜਯ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਿਮਾਨਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਯਤਾਨ੍ਤਰਾਸ਼ਯੋ ਵਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਿਯਾਭਿਸਂਧ੍ਯ ਤੁ ਵਿਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਕੁਣ੍ਠਦੀਧਿਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਬਰਮਾਰ੍ਗਮੁਨ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੁਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਿਤਂ ਵਿਹਾਯ ਮਾਯਾਮਵਨੌ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ ਬਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਕੁਲਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ, ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਲੱਗਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਘਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਤੇ ਗਭਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ਰੋ ऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਰਣੇ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯਾਸਨਬਨ੍ਧੁਤਾਂ ਗਤੋ ਨਵਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਂ ਵਪੁषਾ ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਤੀਰ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਚਮਕ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੋਟਿਸ੍ਫੁਟਕਾਨ੍ਤਿਸਂਕਟਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾਨਾਕੁਸੁਮਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਧੂਮਜ੍ਵਲਨਾਭਮੂਰ੍ਧਜਂ ਪਪਾਤ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਜਮ੍ਭੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਰਕਃ
ਜਦ ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰੋषਮਗਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਸ ਜਮ੍ਭਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਸੁਰੈ ਰਣਮੁਖੇ ਹਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸਾਵਲੇਪਂ ਸਸਂਰਮ੍ਭਂ ਸਗਰ੍ਵਂ ਸਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸਾਵਿष੍ਕਾਰਮਨਾਕਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਭਾਵਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਤਾਰਕਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਸ ਜੈਤ੍ਰਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾਮ੍ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈ ਰਣਮੁਖੇ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਪਰਿष੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯऋਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਵਿਸ੍ਤृਤਮਹਾਨਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਣਾਯਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ ਜਮ੍ਭਾਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਰਾਵਤਦਨ੍ਤਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸਜ੍ਜਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਗੁਪ੍ਤਂ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਤਪ੍ਤਹੇਮਪਰਿष੍ਕਾਰਂ ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਮ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲਮ੍
ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨੱਚ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮ੍ ਅਸਂਬਾਧਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਤਂ ਰਥਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੁੱਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਰਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਂਸ਼ਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਗਰੁਡਧ੍ਵਜਾਃ ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਤਤੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰੁਦ੍ਵਵੌ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਪਣੀ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਗੀ।
ਤਤੋ ऽਮ੍ਬੁਧਯ ਉਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ ਤਤੋ ਨष੍ਟਾ ਰਵਿਪ੍ਰਭਾ ਤਤਸ੍ਤਮਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਨਾਤੋ ऽਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਠ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਦਿਸਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਜਜ੍ਵਲੁਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤੋ ऽਕਮ੍ਪਤ ਵਾਹਿਨੀ ਏਕਤਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਰਸਂਘਸ੍ਤੁ ਚੈਕਤਃ
ਫਿਰ ਅਸਤਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ।