ਤਥੈਵ ਚ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਮ੍ षਡਪ੍ਯृਤੂਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਨ੍ਧਧੂਪਾਰ੍ਹਣਾਦਿਭਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸਫਾਈ ਕਰੇ, ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਏਵਮਾਵਾਹ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥੋਦਿਤੈਃ ਏਕਾਗ੍ਨੇਰੇਕ ਏਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਵਾਪੋ ਦਰ੍ਵਿਕਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਇਕ ਅਗਨਿ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਕ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਓ ਤੇ ਇਕ ਚਮਚ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯੋ ऽਨ੍ਨਂ ਕੁਸ਼ੇषੁ ਸਃ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਦਿਕੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਆਵਾਹਨਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਆਵਾਹਨ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਣ੍ਡੇਭ੍ਯੋ ਮਾਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ਤਾਨੇਵ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਥਮਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਤੋ ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਖਵਾਏ।
ਯਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਾਦ੍ਧृਤਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਅਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਕਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਿਸ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਹਰੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਅਨਵਾਹਾਰਿਆ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਣ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤੇ ਸਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤਿਲੋਦਕਮ੍ ਤਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਸ੍ਵਧੈषਾਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿੰਗ ਤੇ ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕਹੇ, 'ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੋਵੇ।'
ਵਰ੍ਣਯਨ੍ਭੋਜਯੇਦਨ੍ਨਂ ਮਿष੍ਟਂ ਪੂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕ੍ਰੋਧਪਰਤਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਵਰਨਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਤृਪ੍ਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਕਿਰਨ੍ਸਾਰ੍ਵਵਰ੍ਣਿਕਮ੍ ਸੋਦਕਂ ਚਾਨ੍ਨਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜਦ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਆਚਾਨ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਜ੍ ਜਲਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੋਦਕਮ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਣ੍ਡੋਪਰਿ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਭੋਜਨ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਪਿੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।
ਦੇਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਨਾਸ਼ੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤੇषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਯਾਚੇਤ ਮਾਨਵਃ ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਵੇਦਾਃ ਸਂਤਤਿਰੇਵ ਚ
ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ: 'ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਿਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।'
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਨੋ ਮਾ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ ਬਹੁ ਦੇਯਂ ਚ ਨੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਅਨ੍ਨਂ ਚ ਨੋ ਬਹੁ ਭਵੇਦ੍ ਅਤਿਥੀਂਸ਼੍ਚ ਲਭੇਮਹਿ
'ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦੇਣ ਲਈ ਮਿਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਮਿਲਣ।'
ਯਾਚਿਤਾਰਸ਼੍ਚ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾ ਚ ਯਾਚਿष੍ਮ ਕਂਚਨ ਏਤਦਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਮੰਗੀਏ; ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰਵਨ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਨ੍ਦੁਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੁ ਗੋਜਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਘਟਣ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ ਵਯੋਭਿਰ੍ ਅਭਿਵਾਸ਼ਯੇਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਦ੍ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਖਾਏ।
ਆਧਤ੍ਤ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਂਤਾਨਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਤਾਵਦੁਚ੍ਛੇषਣਂ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਚੇਸ਼ਣ (ਭੋਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ) ਤਾਂਕ ਰਹਿਣ ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਪਿਤृਕਰ੍ਮਣਿ ਇष੍ਟੈਃ ਸਹ ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪਿਤृਸੇਵਿਤਮ੍
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਖਾਓ।
ਪੁਨਰ੍ ਭੋਜਨਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯਾਨਮਾਯਾਸਮੈਥੁਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਕ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਖਾਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਜਾਂ ਸੰਗਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਕਲਹਂ ਚੈਵ ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਿਰੁਦ੍ਵਾਸ੍ਯੇਹ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ, ਝਗੜਾ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ ਤਿਆਗੋ; ਇਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰੋ।
ਕਨ੍ਯਾਕੁਮ੍ਭਵृषਸ੍ਥੇ ऽਰ੍ਕੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਤ੍ ਪਰਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਨੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਤਾ ਸਦਾ
ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ, ਵ੍ਰਿਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਪੀੰਡਿਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯਦੁਦੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਸਧਾਰਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ', ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਯੁਗ੍ਮੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇ ਚਾਰ੍ਕਸਂਕ੍ਰਮੇ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾष੍ਟਕਾਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀषੁ ਚ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਯੁਗਮ ਮਹੀਨੇ, ਆਮ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਅਮਾਵਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ—
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਮਘਾਰੋਹਿਣੀषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਗਮੇ ਗਜਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਵਿष੍ਟਿਵੈਧृਤਿਵਾਸਰੇ
ਆਰਦਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ, ਵਯਤੀਪਾਤ, ਵਿਟੀ ਤੇ ਵਿਧ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਦਿਨ—
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਨਵਮੀ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਚ ਮਾਘਸ੍ਯ ਨਭਸ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨਵਮੀ, ਮਾਘ ਤੇ ਨਭਸ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ—
ਯੁਗਾਦਯਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਿਕਾਃ ਤਥਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦੌ ਚ ਦੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਛੁਕ੍ਲਨਵਮੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ ਤृਤੀਯਾ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨਵਮੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਤੀਜ, ਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ—
ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਪੌषਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ਆषਾਢਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਮੀ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਅਮਾਵਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਦਸਵੀਂ, ਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਸਤਵੀਂ—
ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯਾष੍ਟਮੀ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾषਾਢੀ ਚ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀ ਫਾਲ੍ਗੁਨੀ ਚੈਤ੍ਰੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪਞ੍ਚਦਸ਼ੀ ਸਿਤਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦਯਸ਼੍ ਚੈਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਾਰਿਕਾਃ
ਸ਼ਰਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਕਾਰਤਿਕ, ਫਾਲਗੁਨ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਜੇਸ਼ਠ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਭੇਟ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ੍ਯਾਦੌ ਰਥਮਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰਃ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸਾ ਤੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥਸਪ੍ਤਮੀ
ਜਿਸ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਨੂੰ 'ਰਥ ਸਤਵਮੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿਲੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਰਹਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਿਤਰੋ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਇੱਥੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਪਿਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।