ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਤੋ ਮੁਮੋਚਾਸੁਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ, ਦਾਨਵ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਅਸੁਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਪਪਾਤਾਸੁਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਚ ਸਃ
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਅਸੁਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਪਿਆ।
ਰਣਾਗਾਰਮਿਵੋਦ੍ਗਾਰਂ ਤਤ੍ਯਾਜਾਸੁਰਨਨ੍ਦਨਃ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਅਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਯਤ੍ਯਨੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਗਗਨਸ੍ਥਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਨਮਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਹਾਰੇ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ਵਜ੍ਰਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ: ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਚਕਰ, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਗਦੇ।
ਕੁਠਾਰਾਨ੍ਸਹ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨਯੋਗੁਡਾਨ੍ ਵਵਰ੍ष ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਬਨ੍ਧ੍ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨਪਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਨੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੋਲੇ, ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਦੇਵਾਨੀਕੇषੁ ਭੀषਣੈਃ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਧਰਣਿਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੰਗਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਊਰੁਭਿਰ੍ ਗਜਹਸ੍ਤਾਭੈਃ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵਾਚਲੋਪਮੈਃ ਭਗ੍ਨੇषਾਦਣ੍ਡਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਥੈਃ ਸਾਰਥਿਭਿਃ ਸਹ
ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਰਗੀਆਂ ਉਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ, ਟੁੱਟੇ ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਦੁਃਸਂਚਾਰਾਭਵਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ ਰੁਧਿਰੌਘਹ੍ਰਦਾਵਰ੍ਤਾ ਸ਼ਵਰਾਸ਼ਿਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੈਃ
ਧਰਤੀ ਇਤਨੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਚਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ।
ਕਬਨ੍ਧਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲੇ ਸ੍ਰਵਦ੍ਵਸਾਸ੍ਰਕਰ੍ਦਮੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੋਪਸਂਹृਤੌ ਸਮੇ ਸਮਸ੍ਤਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਸ਼ृਗਾਲਗृਧ੍ਰਵਾਯਸਾਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਮੋਦਮਾਦਧੁਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਕृष੍ਟਲੋਚਨਃ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਰੌਤਿ ਵਾਯਸਃ
ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਕਪੜੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ, ਗਿੱਧ, ਗਿਦੜ ਅਤੇ ਕਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ; ਕਦੇ ਕਦੇ, ਕਾਂ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੀਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖ ਉੱਡੀ ਹੋਈ।
ਵਿਕृष੍ਟਪੀਵਰਾਨ੍ਤ੍ਰਕਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਜਮ੍ਬੁਕਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਤਿਭੀषਣਃ ਸ਼੍ਵਚਞ੍ਚੁਚਰ੍ਵਿਤੋ ਬਕਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਮਾਂਸਮਾਹਰਞ੍ਛ੍ਵਜਾਤਯਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵृਕੋ ਗਜਾਸृਜਂ ਪਪੌ ਨਿਲੀਯਤਾਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਕਦੇ ਜੰਬੁਕ ਮੋਟੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਕਦੇ ਡਰਾਉਣਾ ਬਗਲਾ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਬਦਾ; ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ; ਕਦੇ ਭੇਡੀਆ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਹਾਥੀ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਤੁਰਂਗਮਣ੍ਡਲੀ ਵਿਕृष੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਵਜਾਤਿਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਜਾਤਕੈਃ ਪ੍ਰਪੀਤਸ਼ੋਣਿਤਾਸਵੈਃ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਯੁਤੈਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਮੋਦਮਤ੍ਤਸਂਭ੍ਰਮੈਰ੍ ਮਮੈਤਦਾਨਯਾਨਨਂ ਖੁਰੋ ऽਯਮਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗੋਲ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਕਦੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ: 'ਇਹ ਖੁਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ!'
ਕਰੋ ऽਯਮਬ੍ਜਸਂਨਿਭੋ ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣਪੂਰਕਃ ਸਰੋषਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ऽਪਰਾ ਵਪਾਂ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹ੍ਯਵਾਪ ਯਦ੍ਭृਤੋष੍ਣਸ਼ੋਣਿਤਾਸਵਂ ਵਿਕृष੍ਯ ਸ਼ਵਚਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਸਾਨ੍ਦ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਇਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਮੇਰਾ ਕੰਨ-ਗਹਣਾ ਹੋਵੇ! ਦੂਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਮੋਟੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਦੀ।
ਚਕਾਰ ਯਕ੍ਸ਼ਕਾਮਿਨੀ ਤਰੁਂ ਕੁਠਾਰਪਾਟਿਤਂ ਗਜਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਜਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸਂਪੁਟਮ੍ ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰਸਾਦਮਿਚ੍ਛਤੇ ਸਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਾਸਵਂ ਪਪੁਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਟੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਬਣਾਇਆ, ਘੜਾ ਚੀਰ ਕੇ ਮੋਤੀ ਲੱਭੀ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਇਕੱਠੇ ਪੀ ਰਹੇ।
ਮृਤਾਸ਼੍ਵਕੇਸ਼ਵਾਸਿਤਂ ਰਸਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਵਿਮੁਕ੍ਤਜੀਵਿਤਂ ਸਮਾਨਯਾਸृਗਾਸਵਮ੍ ਨ ਪਥ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੇ ਗਤਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਗੋਚਰਂ ਨਰਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਹਾਤ੍ਯਸੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਕਿਂਨਰਾਨਨਮ੍
ਮਰੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਵੱਲੀ ਦਾ ਰਸ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਲਹੂ-ਰਸ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਿੰਦ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; 'ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਧੀਆ ਹੈ,' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ ਨਾਗ ਏष ਨੋ ਭਯਂ ਦਧਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਜੀਵਿਤੋ ਨ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਤਦੇਕਯਾਨਨਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਵਲ੍ਲਭਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਯੋषਿਤਃ ਪਰੇ ਕਪਾਲਪਾਣਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
'ਇਹ ਸੱਪ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਦਾਨਵ ਦੇ ਇਕੋ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ ਸਕਦੀ,' ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ; ਹੋਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਫੜੇ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਹਨ।
ਵਦਨ੍ਤਿ ਦੇਹਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਮਮਾਤਿਭਕ੍ਸ਼੍ਯਚਾਰਿਣਃ ਪਰੇ ऽਵਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਾਪਗਾਸੁ ਧੌਤਮੂਰ੍ਤਯਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਿषੈਰ੍ ਗਜੋਡੁਪੇ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਹ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਚੀਕਦੇ, 'ਦੇ, ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੀ ਹਾਂ!' ਹੋਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ; ਹਾਥੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰਗਾਢਸਂਕਟੇ ਸੁਰਾਸੁਰੇ ਸੁਸਂਗਰੇ ਭਯਂ ਸਮੁਝ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਾ ਭਟਾਃ ਸ੍ਫੁਟਨ੍ਤਿ ਮਾਨਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਡਰ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਤਤ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਃ ਪਵਨੋ ऽਨਲਃ ਯਮੋ ऽਪਿ ਨਿਰृਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨਿ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ — ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ — ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਨਭਿਸਂਧ੍ਯ ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਰ੍ਥਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਅਸਰ ਰਹੇ।
ਸਂਰਮ੍ਭੇਣਾਪ੍ਯਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸਂਹਤਾਸ੍ਤੁਮੁਲੇਨ ਚ ਗਤਿਂ ਨ ਵਿਵਿਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਲੜੇ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰਤਾਂ ਗਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵ੍ਯਲੀਯਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਦਿਤਾ ਇਵ
ਦਾਨਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਨ੍ਹਰਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯਾਵਧ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਰਾਤਿਨਾਸ਼ਨਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਬਾਣਮਮਿਤ੍ਰਘਾਤਨੇ ਧਨੁष੍ਯਜਯ੍ਯੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਮਾਧਿਮਾਨਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਧਨੁ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਯਤਾਨ੍ਤਰਾਸ਼ਯੋ ਵਧਾਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਿਯਾਭਿਸਂਧ੍ਯ ਤੁ ਵਿਕृष੍ਯ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਕੁਣ੍ਠਦੀਧਿਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਬਰਮਾਰ੍ਗਮੁਨ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਸੁਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਿਤਂ ਵਿਹਾਯ ਮਾਯਾਮਵਨੌ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨੇਨ ਮੁਖੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਤਾ ਬਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਕੁਲਃ
ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ, ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਲੱਗਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਘਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਹਲਕਾ ਤੇ ਗਭਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ਰੋ ऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਰਣੇ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯਾਸਨਬਨ੍ਧੁਤਾਂ ਗਤੋ ਨਵਾਰ੍ਕਬਿਮ੍ਬਂ ਵਪੁषਾ ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਤੀਰ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੂਪ-ਚਮਕ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਰੀਟਕੋਟਿਸ੍ਫੁਟਕਾਨ੍ਤਿਸਂਕਟਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾਨਾਕੁਸੁਮਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਧੂਮਜ੍ਵਲਨਾਭਮੂਰ੍ਧਜਂ ਪਪਾਤ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਜਮ੍ਭੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਰਕਃ
ਜਦ ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰੋषਮਗਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਸ ਜਮ੍ਭਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਸੁਰੈ ਰਣਮੁਖੇ ਹਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।