ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨਾਥ ਨਿਰ੍ਧੂਤੇ ਮੇਘਮਣ੍ਡਲੇ ਬਭੂਵ ਵਿਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਡ ਗਏ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੀਲੇ ਕਉਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਚਾਤਿਘੋਰੇਣ ਕਮ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਰਣੇ ऽਤਿਬਲਿਨੋ ऽਪਿ ਯੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਓਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ।
ਤਦਾ ਜਮ੍ਭੋ ऽਭਵਚ੍ਛੈਲੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਃ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਾਪਹਃ
ਫਿਰ ਜੰਭ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਕ੍ਤਨਾਨਾਯੁਧੋਦਗ੍ਰਤੇਜੋ ऽਭਿਜ੍ਵਲਿਤਦ੍ਰੁਮਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤੇ ਵਾਯੌ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤਾਕृਤੌ
ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਪਟ ਤੇ ਸੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਦ ਹਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸ਼ਨੀਂ ਵਜ੍ਰਮਯੀਂ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਯਾਸ਼ਨ੍ਯਾ ਪਤਿਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਚਲਰੂਪਿਣਃ
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਝਟ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵੱਜਰ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਛੱਡਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਵੱਜਰ ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ,
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਾਣਿ ਤੁ ਤਤਃ ਸਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਮਾਯਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨੇ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼ੈਲਮਾਯੋ ऽਥ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ ਬਭੂਵ ਕੁਞ੍ਜਰੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਸਮਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਸ ਮਮਰ੍ਦ ਸੁਰਾਨੀਕਂ ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਨਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ ਬਭਞ੍ਜ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਰੇਣਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਨਾਰਸਿੰਹਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਕृष੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਟ੍ਟਹਾਸਾਨਿ ਕ੍ਰਕਚਾਭਨਖਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮੰਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੰਘ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਆਰੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਨਖ ਸਨ।
ਤੈਰ੍ਵਿਪਾਟਿਤਗਾਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਗਜਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਥਯਤ੍ ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਘੋਰੋ ऽਭਵਤ੍ਫਣਸ਼ਤਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਾ-ਪਾਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਫਣ ਸਨ।
ਵਿषਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਥਃ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਰੁਭੁਜਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤਤੋ ਗਰੁਤ੍ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਤੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਦ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਮ੍ਭੋ ਭੁਜਗਰੂਪਵਾਨ੍ ਕृਤਸ੍ਤੁ ਖਣ੍ਡਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਾਸ੍ਯ ਮਾਯਾ ਵ੍ਯਨਸ਼੍ਯਤ
ਉਸ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰੁੜ ਨਿਕਲੇ; ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਘੇਰ ਕੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਤਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਮਹਾਸੁਰਃ ਚਕਾਰ ਰੂਪਮਤੁਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਪਥਾਨੁਗਮ੍ ਵਿਵृਤ੍ਤਵਦਨੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮ੍ ਇਯੇष ਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਹਾਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾ ਸੁਰਸੇਨਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭੀਮਂ ਪਾਤਾਲੋਤ੍ਤਾਨਤਾਲੁਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਗ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦਾਨਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਬਾਹੁਃ ਸਵਾਹਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਕਿਮਨਨ੍ਤਰਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਯਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਯਦਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਘਟਾਮੋ ऽਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਤਤੋ ਹਰਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮੁਦਾਰਧੀਃ
'ਕਿਸ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅਸੀਂ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੀਏ?' ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਣਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਤਰਭੈਰਵਃ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੁਰਂਦਰ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਹੁਣ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪੁਰੰਦਰ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।'
ਮਯੈष ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਧਿष੍ਠਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪੌਰੁषਃ ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮੋਹਮਾਗਚ੍ਛ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਪ੍ਰਭੋ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ, ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਕਰ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਤੋ ਮੁਮੋਚਾਸੁਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਰ, ਦਾਨਵ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਅਸੁਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਪਪਾਤਾਸੁਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਚ ਸਃ
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਅਸੁਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਪਿਆ।
ਰਣਾਗਾਰਮਿਵੋਦ੍ਗਾਰਂ ਤਤ੍ਯਾਜਾਸੁਰਨਨ੍ਦਨਃ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਅਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਦਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿਯਤ੍ਯਨੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਗਗਨਸ੍ਥਃ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਨਮਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਹਾਰੇ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ਵਜ੍ਰਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ: ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਚਕਰ, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਗਦੇ।
ਕੁਠਾਰਾਨ੍ਸਹ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਨਯੋਗੁਡਾਨ੍ ਵਵਰ੍ष ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਬਨ੍ਧ੍ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨਪਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਨੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੋਲੇ, ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਦੇਵਾਨੀਕੇषੁ ਭੀषਣੈਃ ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਧਰਣਿਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਕੁਣ੍ਡਲੈਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੰਗਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਊਰੁਭਿਰ੍ ਗਜਹਸ੍ਤਾਭੈਃ ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵਾਚਲੋਪਮੈਃ ਭਗ੍ਨੇषਾਦਣ੍ਡਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈ ਰਥੈਃ ਸਾਰਥਿਭਿਃ ਸਹ
ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਰਗੀਆਂ ਉਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ, ਟੁੱਟੇ ਡੰਡੇ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਦੁਃਸਂਚਾਰਾਭਵਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਕਰ੍ਦਮਾ ਰੁਧਿਰੌਘਹ੍ਰਦਾਵਰ੍ਤਾ ਸ਼ਵਰਾਸ਼ਿਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੈਃ
ਧਰਤੀ ਇਤਨੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਚਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ।
ਕਬਨ੍ਧਨृਤ੍ਯਸਂਕੁਲੇ ਸ੍ਰਵਦ੍ਵਸਾਸ੍ਰਕਰ੍ਦਮੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੋਪਸਂਹृਤੌ ਸਮੇ ਸਮਸ੍ਤਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਸ਼ृਗਾਲਗृਧ੍ਰਵਾਯਸਾਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਮੋਦਮਾਦਧੁਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿਕृष੍ਟਲੋਚਨਃ ਸ਼ਵਸ੍ਯ ਰੌਤਿ ਵਾਯਸਃ
ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਕਪੜੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ, ਗਿੱਧ, ਗਿਦੜ ਅਤੇ ਕਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ; ਕਦੇ ਕਦੇ, ਕਾਂ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੀਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖ ਉੱਡੀ ਹੋਈ।