ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਤਦੋਪਲਮਹਾਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵੱਜਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਓਲੇ ਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਜਮ੍ਭੋ ਭੂਧਰਸਂਨਿਭਃ ਐषੀਕਮਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਦ੍ ਅਭੀਤੋ ऽਤਿਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦ ਪਹਾੜੀ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਭ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨੇ ਸਰਕੰਡੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ।
ਐषੀਕੇਣਾਗਮਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਲ੍ਲਭਮ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਤ੍ਯਥ ਚੈषੀਕੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ऽਤਿਦੁਰ੍ਧਰੇ
ਸਰਕੰਡੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਵੱਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸਰਕੰਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਿਆ,
ਜਜ੍ਵਲੁਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਸ੍ਯਨ੍ਦਨਗਜਾਨਿ ਤੁ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤੇਜਸਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ; ਜਦ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਬਭ੍ਰਂਸ਼ੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਿਛਲਾ ਹਥਿਆਰ ਝਟ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕਾਯਂ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸਰਥਂ ਚ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਿਆ, ਜੰਭ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਃ ਸੋ ऽਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਸ਼ਮਨਂ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਫਿਰ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਤੁਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਕੁਲੈਃ ਗਮ੍ਭੀਰਮੁਰਜਧ੍ਵਾਨੈਰ੍ ਆਪੂਰਿਤਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਭਰ ਗਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਕਰਤੁਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਜਲਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਭਿਰ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਪੂਰਿਤਂ ਬਭੌ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਮੇਘਸਂਘਾਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਹਵਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨਾਥ ਨਿਰ੍ਧੂਤੇ ਮੇਘਮਣ੍ਡਲੇ ਬਭੂਵ ਵਿਮਲਂ ਵ੍ਯੋਮ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਹਵਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਡ ਗਏ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੀਲੇ ਕਉਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਚਾਤਿਘੋਰੇਣ ਕਮ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਰਣੇ ऽਤਿਬਲਿਨੋ ऽਪਿ ਯੇ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਓਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ।
ਤਦਾ ਜਮ੍ਭੋ ऽਭਵਚ੍ਛੈਲੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਃ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਤਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਾਪਹਃ
ਫਿਰ ਜੰਭ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਕ੍ਤਨਾਨਾਯੁਧੋਦਗ੍ਰਤੇਜੋ ऽਭਿਜ੍ਵਲਿਤਦ੍ਰੁਮਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤੇ ਵਾਯੌ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤਾਕृਤੌ
ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਪਟ ਤੇ ਸੜਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜਦ ਹਵਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਸ਼ਨੀਂ ਵਜ੍ਰਮਯੀਂ ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤਯਾਸ਼ਨ੍ਯਾ ਪਤਿਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯਾਚਲਰੂਪਿਣਃ
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਝਟ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵੱਜਰ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਛੱਡਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਵੱਜਰ ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ,
ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰਾਣਿ ਤੁ ਤਤਃ ਸਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਮਾਯਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨੇ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼ੈਲਮਾਯੋ ऽਥ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ ਬਭੂਵ ਕੁਞ੍ਜਰੋ ਭੀਮੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲਸਮਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਸ ਮਮਰ੍ਦ ਸੁਰਾਨੀਕਂ ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਨਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ ਬਭਞ੍ਜ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਰੇਣਾਵੇष੍ਟ੍ਯ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਨਾਰਸਿੰਹਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ ਕृष੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਟ੍ਟਹਾਸਾਨਿ ਕ੍ਰਕਚਾਭਨਖਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮੰਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੰਘ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਅਤੇ ਆਰੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਨਖ ਸਨ।
ਤੈਰ੍ਵਿਪਾਟਿਤਗਾਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਗਜਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਥਯਤ੍ ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषੋ ਘੋਰੋ ऽਭਵਤ੍ਫਣਸ਼ਤਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਾ-ਪਾਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਫਣ ਸਨ।
ਵਿषਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਂ ਮਹਾਰਥਃ ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਰੁਭੁਜਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤਤੋ ਗਰੁਤ੍ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਤੈਰ੍ਗਰੁਤ੍ਮਦ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਜਮ੍ਭੋ ਭੁਜਗਰੂਪਵਾਨ੍ ਕृਤਸ੍ਤੁ ਖਣ੍ਡਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਾਸ੍ਯ ਮਾਯਾ ਵ੍ਯਨਸ਼੍ਯਤ
ਉਸ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰੁੜ ਨਿਕਲੇ; ਉਹ ਗਰੁੜਾਂ ਨੇ ਜੰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਘੇਰ ਕੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਤਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਮਹਾਸੁਰਃ ਚਕਾਰ ਰੂਪਮਤੁਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਪਥਾਨੁਗਮ੍ ਵਿਵृਤ੍ਤਵਦਨੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਮ੍ ਇਯੇष ਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਹਾਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾ ਸੁਰਸੇਨਾਵਿਸ਼ਦ੍ਭੀਮਂ ਪਾਤਾਲੋਤ੍ਤਾਨਤਾਲੁਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਸੀ।
ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਗ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਦਾਨਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਬਾਹੁਃ ਸਵਾਹਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਕਿਮਨਨ੍ਤਰਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਯਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਯਦਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਘਟਾਮੋ ऽਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ ਤਤੋ ਹਰਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਜ੍ਰਾਯੁਧਮੁਦਾਰਧੀਃ
'ਕਿਸ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅਸੀਂ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਦਾਨਵ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੀਏ?' ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਣਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਤਰਭੈਰਵਃ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੁਰਂਦਰ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਹੁਣ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪੁਰੰਦਰ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।'
ਮਯੈष ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਧਿष੍ਠਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਪੌਰੁषਃ ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮੋਹਮਾਗਚ੍ਛ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰ ਪ੍ਰਭੋ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ, ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਕਰ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।'