ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਰਣੇ ਚਿਛੇਦ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਜਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਦ੍ਭਾਰਸਾਧਨਮ੍ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਂਸ੍ ਤੈਲਧੌਤਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੋਪੜੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਹृਦਯੇ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ, ਅਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੋਢਿਆਂ 'ਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬਾਣਜਾਲਮਪੀਦृਸ਼ਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਞ੍ਛਕ੍ਰਭੁਜੇਰਿਤਾਨ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੱਕ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਦਸ਼ਧਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਲੌਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਸ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਆਚ੍ਛਾਦਯਤ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵ ਘਨੈਰ੍ਨਭਃ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਦ੍ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਥਾ ਵਾਯੁਰ੍ਘਨਾਟੋਪਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਥ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ ਨ ਵਿਸ਼ੇषਯਤੇ ਯਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਤਦੁਤ੍ਥਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਭੂਦ੍ਗਮਨਗੋਚਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਉਠਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣੈਃ ਮੁਞ੍ਚਦ੍ਭਿਰਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗੰਧਰਵ ਨਗਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ ਜਮ੍ਭਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਣਗਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਜੰਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਈ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਸਾਧੁਸਮਾਚਾਰਂ ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਦਾਨਵ ਖੁਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੌਸਲਂ ਨਾਮ ਮੁਮੋਚ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ ਤਤੋ ऽਯੋਮੁਸਲੈਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੌਸਲ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਏਕਪ੍ਰਹਾਰਕਰਣੈਰ੍ ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਂ ਤੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗੰਧਰਵ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਧਾਯ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਪਰਮ੍ ਏਕੈਕੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸੋ ऽਹਨਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਤਤਃ ਸੁਰਾਧਿਪਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਅਸਤਰ ਉਤਾਰਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ ਤਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਯਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਆਯੁਧਾਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਣਃ
ਜਦ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਲੌਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਟੱਲ ਅਸਤਰ ਆ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਰਭਵਦ੍ਬਦ੍ਧਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਤਾਨਕਮ੍ ਵਿਤਾਨਕੇਨ ਤੇਨਾਥ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਮੌਸਲੇ ਗਤੇ
ਉਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਇਕ ਛਤ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਛਤ ਨਾਲ ਮੌਸਲ ਅਸਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਮ ਗਿਆ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਜਮ੍ਭੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਤਾਡਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਮਪ੍ਰਮਾਣੈਰੁਪਲੈਸ੍ ਤਤੋ ਵਰ੍षਮਵਰ੍ਤਤ
ਜੰਭ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਤੇਨੋਪਲਨਿਪਾਤੇਨ ਗਤਾਨਿ ਤਿਲਸ਼ਸ੍ਤਤਃ
ਤਵਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਉਸ ਓਲੇ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ, ਝਟ ਹੀ ਰੇਤ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਖਰ ਗਈਆਂ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਮੂਰ੍ਧਸੁ ਨਿਪਪਾਤਾਤਿਵੇਗੇਨਾ-ਦਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤਃ
ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਕੇ, ਪਹਾੜੀ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚਿਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ਤਦੋਪਲਮਹਾਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵੱਜਰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਓਲੇ ਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਜਮ੍ਭੋ ਭੂਧਰਸਂਨਿਭਃ ਐषੀਕਮਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਦ੍ ਅਭੀਤੋ ऽਤਿਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦ ਪਹਾੜੀ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਭ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨੇ ਸਰਕੰਡੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ।
ਐषੀਕੇਣਾਗਮਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਲ੍ਲਭਮ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਤ੍ਯਥ ਚੈषੀਕੇ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ऽਤਿਦੁਰ੍ਧਰੇ
ਸਰਕੰਡੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਵੱਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦ ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸਰਕੰਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੈਲਿਆ,
ਜਜ੍ਵਲੁਰ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਸ੍ਯਨ੍ਦਨਗਜਾਨਿ ਤੁ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਤੇਜਸਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ; ਜਦ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਬਭ੍ਰਂਸ਼ੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਿਛਲਾ ਹਥਿਆਰ ਝਟ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਜृਮ੍ਭਤ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕਾਯਂ ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸਰਥਂ ਚ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਿਆ, ਜੰਭ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਃ ਸੋ ऽਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨਵਾਨ੍ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਸ਼ਮਨਂ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਾਮ੍
ਫਿਰ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਤੁਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਜਲਧਰੈਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾਕੁਲੈਃ ਗਮ੍ਭੀਰਮੁਰਜਧ੍ਵਾਨੈਰ੍ ਆਪੂਰਿਤਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਭਰ ਗਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਢੋਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਰੀਨ੍ਦ੍ਰਕਰਤੁਲ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਜਲਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਪਤਨ੍ਤੀਭਿਰ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਪੂਰਿਤਂ ਬਭੌ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੂਂਡ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਨ੍ ਮੇਘਸਂਘਾਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਹਵਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।