ਧਨੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਹਸ੍ਤਿਨਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਗਜੋ ਗਦਾਨਿਪਾਤੇਨ ਸ ਤੇਨ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਾਂ ਵੇਗਾਤ੍ ਪਪਾਤਾਚਲਸਂਨਿਭਃ
ਹਾਥੀ ਗਦਾ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੇ ਤੁ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗਜਬृਂਹਿਤਬृਂਹਿਤੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ।
ਹ੍ਰੇषਾਰਵੇਣ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ਫੋਟੈਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਗਜਂ ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਂ ਚਾਪਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ-ਹਿਨ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਮਤਿਕੋਪਨਃ ਜਮ੍ਭੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਪੀਤਾਜ੍ਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਸ ਸੁਰਾਨ੍ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁष੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍ ਤਿष੍ਠਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਤ੍ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਰਹੋ!' ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਵੇਗੇਨ ਚਲਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਥਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਭੁਦਿਤਸ੍ਯੋਦਯਾਚਲੇ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ।
ਪਤਾਕਿਨਾ ਰਥੇਨਾਜੌ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੁਭ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਸ ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਤੁ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਘਟ੍ਟਯਨ੍ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਨੁष੍ਯਾਹਿਤਸਾਯਕਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਦृਢਮਾਧਤ੍ਤ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਬਾਣਂ ਚ ਤੈਲਧੌਤਾਗ੍ਰਮ੍ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮਜਿਹ੍ਮਗਮ੍
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪੱਕਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਰਣੇ ਚਿਛੇਦ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਜਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਦ੍ਭਾਰਸਾਧਨਮ੍ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਂਸ੍ ਤੈਲਧੌਤਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੋਪੜੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਹृਦਯੇ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ, ਅਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੋਢਿਆਂ 'ਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬਾਣਜਾਲਮਪੀਦृਸ਼ਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਞ੍ਛਕ੍ਰਭੁਜੇਰਿਤਾਨ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੱਕ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਦਸ਼ਧਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਲੌਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਸ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਆਚ੍ਛਾਦਯਤ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵ ਘਨੈਰ੍ਨਭਃ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਦ੍ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਥਾ ਵਾਯੁਰ੍ਘਨਾਟੋਪਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਥ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ ਨ ਵਿਸ਼ੇषਯਤੇ ਯਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਤਦੁਤ੍ਥਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਭੂਦ੍ਗਮਨਗੋਚਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਉਠਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣੈਃ ਮੁਞ੍ਚਦ੍ਭਿਰਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗੰਧਰਵ ਨਗਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ ਜਮ੍ਭਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਣਗਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਜੰਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਈ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪੀਡਿਤਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਸਾਧੁਸਮਾਚਾਰਂ ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਦਾਨਵ ਖੁਦ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੌਸਲਂ ਨਾਮ ਮੁਮੋਚ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ ਤਤੋ ऽਯੋਮੁਸਲੈਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੌਸਲ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਏਕਪ੍ਰਹਾਰਕਰਣੈਰ੍ ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਂ ਤੇषੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗੰਧਰਵ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਂਧਾਯ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਪਰਮ੍ ਏਕੈਕੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਰਥਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸੋ ऽਹਨਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਤਤਃ ਸੁਰਾਧਿਪਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਅਸਤਰ ਉਤਾਰਿਆ।
ਸਂਧ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਪਾਵਕਾਰ੍ਚਿषਃ ਤਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਯਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਆਯੁਧਾਨ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਣਃ
ਜਦ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਲੌਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਅਟੱਲ ਅਸਤਰ ਆ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੈਰਭਵਦ੍ਬਦ੍ਧਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਤਾਨਕਮ੍ ਵਿਤਾਨਕੇਨ ਤੇਨਾਥ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਮੌਸਲੇ ਗਤੇ
ਉਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਇਕ ਛਤ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਛਤ ਨਾਲ ਮੌਸਲ ਅਸਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਮ ਗਿਆ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਜਮ੍ਭੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਤਾਡਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਮਪ੍ਰਮਾਣੈਰੁਪਲੈਸ੍ ਤਤੋ ਵਰ੍षਮਵਰ੍ਤਤ
ਜੰਭ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਤੇਨੋਪਲਨਿਪਾਤੇਨ ਗਤਾਨਿ ਤਿਲਸ਼ਸ੍ਤਤਃ
ਤਵਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਉਸ ਓਲੇ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ, ਝਟ ਹੀ ਰੇਤ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਖਰ ਗਈਆਂ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਮੂਰ੍ਧਸੁ ਨਿਪਪਾਤਾਤਿਵੇਗੇਨਾ-ਦਾਰਯਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਤਤਃ
ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਕਰ ਕੇ, ਪਹਾੜੀ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚਿਰ ਗਈ।