ਯਾਂ ਯਾਂ ਨਿਮਿਗਜੋ ਯਾਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਵਾਹਨਾ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਹੇਤਯਃ ਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਃ
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ-ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਲਾਯਿਤੇषੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਤਸ੍ਥੌ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅष੍ਟਭਿਃ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਚ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਮਿਮਾਤਙ੍ਗੋ ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜੋ ਯਾਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਸ ਭੈਰਵਮ੍
ਜਦ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਭੈੜਾ ਗੂੰਜ ਮਾਰਿਆ।
ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ ਰਣੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਲਾਯਿਤੇ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਰੂਢਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਪਰੀਤਮੁਖੋ ऽਯੁਧ੍ਯਦ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਮਿਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਯਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਗਣ੍ਡਦੇਸ਼ੇ ऽਹਨਦ੍ਦृਢਮ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਨਿਮਿਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਪੌਰੁषਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਨਿਮੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਉਸ ਮਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਐਰਾਵਣਂ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ਸ ਹਤੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਥ ਸ਼ਕ੍ਰਕੁਞ੍ਜਰ ਆਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਮਗਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਰਣੈਰ੍ ਧਰਣੀਂ ਭੂਧਰਾਕृਤਿਃ ਲਾਘਵਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ऽਮਰਮਹਾਗਜਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਫ਼ੌਰਨ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ—
ਰਣਾਦਪਸਸਰ੍ਪਾਸ਼ੁ ਭੀषਿਤੋ ਨਿਮਿਹਸ੍ਤਿਨਾ ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੁਸ਼ਰ੍ਕਰਪਾਂਸੁਲਃ
ਨਿਮੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕੜੀ ਹਵਾ ਵੱਜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੀ।
ਸਂਮੁਖੋ ਨਿਮਿਮਾਤਙ੍ਗੋ ਜਵਨਾਚਲਕਮ੍ਪਨਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੋ ਬਭੌ ਸ਼ੈਲੋ ਘਨਧਾਤੁਹ੍ਰਦੋ ਯਥਾ
ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਲਹੂ ਵਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਧਾਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਧਨੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਹਸ੍ਤਿਨਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਗਜੋ ਗਦਾਨਿਪਾਤੇਨ ਸ ਤੇਨ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਾਂ ਵੇਗਾਤ੍ ਪਪਾਤਾਚਲਸਂਨਿਭਃ
ਹਾਥੀ ਗਦਾ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੇ ਤੁ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗਜਬृਂਹਿਤਬृਂਹਿਤੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ।
ਹ੍ਰੇषਾਰਵੇਣ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ਫੋਟੈਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਗਜਂ ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਂ ਚਾਪਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ-ਹਿਨ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਮਤਿਕੋਪਨਃ ਜਮ੍ਭੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਪੀਤਾਜ੍ਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਸ ਸੁਰਾਨ੍ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁष੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍ ਤਿष੍ਠਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਤ੍ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਰਹੋ!' ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਵੇਗੇਨ ਚਲਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਥਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਭੁਦਿਤਸ੍ਯੋਦਯਾਚਲੇ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ।
ਪਤਾਕਿਨਾ ਰਥੇਨਾਜੌ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੁਭ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਸ ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਤੁ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਘਟ੍ਟਯਨ੍ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਨੁष੍ਯਾਹਿਤਸਾਯਕਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਦृਢਮਾਧਤ੍ਤ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਬਾਣਂ ਚ ਤੈਲਧੌਤਾਗ੍ਰਮ੍ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮਜਿਹ੍ਮਗਮ੍
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪੱਕਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਰਣੇ ਚਿਛੇਦ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਪਂ ਜਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਨੁ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਧਨੁ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮਾਦਾਯ ਵੇਗਵਦ੍ਭਾਰਸਾਧਨਮ੍ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਂਸ੍ ਤੈਲਧੌਤਾਨਜਿਹ੍ਮਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚੋਪੜੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਹृਦਯੇ ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ, ਅਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੋਢਿਆਂ 'ਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬਾਣਜਾਲਮਪੀਦृਸ਼ਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਞ੍ਛਕ੍ਰਭੁਜੇਰਿਤਾਨ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੱਕ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਛੇਦ ਦਸ਼ਧਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਲੌਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਦਸ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਆਚ੍ਛਾਦਯਤ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍षਾਸ੍ਵਿਵ ਘਨੈਰ੍ਨਭਃ ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਬਾਣਜਾਲਂ ਤਦ੍ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ।
ਯਥਾ ਵਾਯੁਰ੍ਘਨਾਟੋਪਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਦਿਸ਼ੋ ਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਥ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ ਨ ਵਿਸ਼ੇषਯਤੇ ਯਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਤਦੁਤ੍ਥਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਭੂਦ੍ਗਮਨਗੋਚਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਉਠਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣੈਃ ਮੁਞ੍ਚਦ੍ਭਿਰਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਗੰਧਰਵ ਨਗਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਥਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਚਮੂਃ ਜਮ੍ਭਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਣਗਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਜੰਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਈ।