ਮृਤਂ ਮਹਿषਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨੇ ਗੋਮਾਯਵੋ ਯਥਾ ਕਪਾਲਿਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਸ਼੍ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮਰੇ ਮਹਿਸ਼ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨ ਕੁਪਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਵ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਮਮਰ੍ਦ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰੇਣ ਚ
ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੌਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤੁਮੁਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦਿਤੋ ਯਦਾ ਤਦਾ ਕਪਾਲੀ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੀਵ ਚ ਗਜਾਸੁਰਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਫੁਰਿਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਦੈਤ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸਵੋਦ੍ਯਮਮ੍ ਤਤਃ ਪਤਤ ਏਵਾਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੈਰਵਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ ਦੈਤ ਨੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭੈਰਵ ਚੋਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਰਕ੍ਤੌਘਂ ਚਕਾਰਾਮ੍ਬਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੋਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰਦਾਰ—
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਪਾਲਿਨੋ ਰੂਪਂ ਗਜਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਮ੍
ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜ ਪਏ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕਪਾਲੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭੂਮੌ ਤਮੇਵੋਗ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍ ਏਵਂ ਵਿਲੁਲਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਢਹਿ ਗਿਆ—
ਦ੍ਵਿਪਾਧਿਰੂਢੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾ ਤਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਮ੍ਬੁਧਰਾਭੇਣ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣਾਪਿ ਦਾਨਵਃ
ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਨਗਾਰਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਨਿਮਿਰਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਲੋਡਯਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ।
ਯਾਂ ਯਾਂ ਨਿਮਿਗਜੋ ਯਾਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਵਾਹਨਾ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਹੇਤਯਃ ਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਃ
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ-ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਲਾਯਿਤੇषੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਤਸ੍ਥੌ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅष੍ਟਭਿਃ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਚ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਮਿਮਾਤਙ੍ਗੋ ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜੋ ਯਾਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਸ ਭੈਰਵਮ੍
ਜਦ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਭੈੜਾ ਗੂੰਜ ਮਾਰਿਆ।
ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ ਰਣੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਲਾਯਿਤੇ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਰੂਢਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਪਰੀਤਮੁਖੋ ऽਯੁਧ੍ਯਦ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਮਿਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਯਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਗਣ੍ਡਦੇਸ਼ੇ ऽਹਨਦ੍ਦृਢਮ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਨਿਮਿਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਪੌਰੁषਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਨਿਮੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਉਸ ਮਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਐਰਾਵਣਂ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ਸ ਹਤੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਥ ਸ਼ਕ੍ਰਕੁਞ੍ਜਰ ਆਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਮਗਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਰਣੈਰ੍ ਧਰਣੀਂ ਭੂਧਰਾਕृਤਿਃ ਲਾਘਵਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ऽਮਰਮਹਾਗਜਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਫ਼ੌਰਨ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ—
ਰਣਾਦਪਸਸਰ੍ਪਾਸ਼ੁ ਭੀषਿਤੋ ਨਿਮਿਹਸ੍ਤਿਨਾ ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੁਸ਼ਰ੍ਕਰਪਾਂਸੁਲਃ
ਨਿਮੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕੜੀ ਹਵਾ ਵੱਜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੀ।
ਸਂਮੁਖੋ ਨਿਮਿਮਾਤਙ੍ਗੋ ਜਵਨਾਚਲਕਮ੍ਪਨਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੋ ਬਭੌ ਸ਼ੈਲੋ ਘਨਧਾਤੁਹ੍ਰਦੋ ਯਥਾ
ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਲਹੂ ਵਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਧਾਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਧਨੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਹਸ੍ਤਿਨਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਪਪਾਤਾਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਗਜੋ ਗਦਾਨਿਪਾਤੇਨ ਸ ਤੇਨ ਪਰਿਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਾਂ ਵੇਗਾਤ੍ ਪਪਾਤਾਚਲਸਂਨਿਭਃ
ਹਾਥੀ ਗਦਾ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੇ ਤੁ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗਜਬृਂਹਿਤਬृਂਹਿਤੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ।
ਹ੍ਰੇषਾਰਵੇਣ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਗੁਣਾਸ੍ਫੋਟੈਸ਼੍ਚ ਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਗਜਂ ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਂ ਚਾਪਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ-ਹਿਨ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਮਤਿਕੋਪਨਃ ਜਮ੍ਭੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਪੀਤਾਜ੍ਯ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਸ ਸੁਰਾਨ੍ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁष੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍ ਤਿष੍ਠਤੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵਤ੍ ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਪ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਰਹੋ!' ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਵੇਗੇਨ ਚਲਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਥਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਯਥਾਦਿਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਭੁਦਿਤਸ੍ਯੋਦਯਾਚਲੇ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ।
ਪਤਾਕਿਨਾ ਰਥੇਨਾਜੌ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੁਭ੍ਰਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਸ ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਤੁ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਘਟ੍ਟਯਨ੍ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਹृਦਯਂ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਧਨੁष੍ਯਾਹਿਤਸਾਯਕਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਦृਢਮਾਧਤ੍ਤ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ਬਾਣਂ ਚ ਤੈਲਧੌਤਾਗ੍ਰਮ੍ ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮਜਿਹ੍ਮਗਮ੍
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪੱਕਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ।