ਅਥ ਵਿਦ੍ਰਵਮਾਣਂ ਤਦ੍ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਹਂਕਾਰੋਤ੍ਥਿਤਾਰ੍ਚਿषਃ
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਭੋ ਭੋ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਰ੍ਦਤੈਨਂ ਹਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰ੍षਤੈਨਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲੈਰ੍ ਭਞ੍ਜਤੈਨਂ ਚ ਮਰ੍ਮਸੁ
“ਓਹੋ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸਰਾ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ! ਤੇਜ਼ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੋ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ!”
ਕਪਾਲੀ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਿਤਸ਼ਿਖਾਮੁਖਮ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਸਂਰਮ੍ਭਵਿਵृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ।
ਅਧਾਵਦ੍ਭृਕੁਟੀਵਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਮੁਖੋ ਰਣੇ ਦृਢੇਨ ਮੁष੍ਟਿਬਨ੍ਧੇਨ ਸ਼ੂਲਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਭੰਨੇ ਭ੍ਰੂ ਨਾਲ, ਕਪਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ।
ਜਘਾਨ ਕੁਮ੍ਭਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਕਪਾਲੀ ਗਜਦਾਨਵਮ੍ ਤਤੋ ਦਸ਼ਾਪਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾਯੋਮਯੈ ਰਣੇ
ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਦਸੇ ਦਸ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਰਮਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਵਰ੍ष੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ ਸ੍ਰੁਤਸ਼ੋਣਿਤਰਨ੍ਧ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਮੁਖਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਤੀਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੌ ਕृष੍ਣਚ੍ਛਵਿਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਰਦੀਵਾਮਲਂ ਸਰਃ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਰੁਣਨੀਲਾਬ੍ਜਸਂਘਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਦੈਤ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ੁਭ੍ਰਤਨੁਛਾਯੈ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਹਂਸੈਰਿਵਾਵृਤਃ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਰ੍ਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ऽਥ ਪ੍ਰਚਲਤ੍ਕਰ੍ਣਪਲ੍ਲਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਸੁਆਹ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਬਿਭੇਦ ਦਸ਼ਨੈਰ੍ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਗਜਾਸੁਰਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਕ੍ਤਂ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਨਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ऽਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਸ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਦੋ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾ ਨੌਂ ਹੋਰ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੀਰਮਮਰਦ੍ਵਿषਃ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਬਲਿਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਣਭੂਮੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।
ਮृਤਂ ਮਹਿषਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਨੇ ਗੋਮਾਯਵੋ ਯਥਾ ਕਪਾਲਿਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਸ਼੍ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ 'ਚ ਮਰੇ ਮਹਿਸ਼ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨ ਕੁਪਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਵ ਰੁਦ੍ਰਾਨੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ ਮਮਰ੍ਦ ਚਰਣਾਘਾਤੈਰ੍ ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਰੇਣ ਚ
ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਦੈਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੌਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤੁਮੁਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼੍ਰਮਮਾਸਾਦਿਤੋ ਯਦਾ ਤਦਾ ਕਪਾਲੀ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਰਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੀਵ ਚ ਗਜਾਸੁਰਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਫੁਰਿਤਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਦੈਤ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤਯੁਦ੍ਧੋਤ੍ਸਵੋਦ੍ਯਮਮ੍ ਤਤਃ ਪਤਤ ਏਵਾਸ੍ਯ ਚਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੈਰਵਮ੍
ਉਸ ਜੰਗ 'ਚ ਦੈਤ ਨੇ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭੈਰਵ ਚੋਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਰਕ੍ਤੌਘਂ ਚਕਾਰਾਮ੍ਬਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੋਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰਦਾਰ—
ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨਿਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਪਾਲਿਨੋ ਰੂਪਂ ਗਜਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਮ੍
ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜ ਪਏ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕਪਾਲੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭੂਮੌ ਤਮੇਵੋਗ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍ ਏਵਂ ਵਿਲੁਲਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲੇ
ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਢਹਿ ਗਿਆ—
ਦ੍ਵਿਪਾਧਿਰੂਢੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਤਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾ ਤਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਮ੍ਬੁਧਰਾਭੇਣ ਦੁਰ੍ਧਰੇਣਾਪਿ ਦਾਨਵਃ
ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਨਗਾਰਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਸੀ।
ਨਿਮਿਰਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਲੋਡਯਨ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ।
ਯਾਂ ਯਾਂ ਨਿਮਿਗਜੋ ਯਾਤਿ ਦਿਸ਼ਂ ਤਾਂ ਤਾਂ ਸਵਾਹਨਾ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਹੇਤਯਃ ਗਨ੍ਧੇਨ ਸੁਰਮਾਤਙ੍ਗਾ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਿਨਃ
ਜਿਸ-ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ-ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਵਾਸ਼ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਲਾਯਿਤੇषੁ ਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਤਸ੍ਥੌ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅष੍ਟਭਿਃ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਚ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਿਮਿਮਾਤਙ੍ਗੋ ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਾਵਚ੍ਛਕ੍ਰਗਜੋ ਯਾਤੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਸ ਭੈਰਵਮ੍
ਜਦ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਭੈੜਾ ਗੂੰਜ ਮਾਰਿਆ।
ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ ਰਣੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪਲਾਯਿਤੇ ਗਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਰੂਢਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਪਰੀਤਮੁਖੋ ऽਯੁਧ੍ਯਦ੍ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਮਿਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਹ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਯਾ ਦਨ੍ਤਿਨਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਗਣ੍ਡਦੇਸ਼ੇ ऽਹਨਦ੍ਦृਢਮ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਨਿਮਿਰ੍ਨਿਰ੍ਭਯਪੌਰੁषਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਨਿਮੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਉਸ ਮਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ।
ਐਰਾਵਣਂ ਕਟੀਦੇਸ਼ੇ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ਸ ਹਤੋ ਮੁਦ੍ਗਰੇਣਾਥ ਸ਼ਕ੍ਰਕੁਞ੍ਜਰ ਆਹਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਮਗਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਰਣੈਰ੍ ਧਰਣੀਂ ਭੂਧਰਾਕृਤਿਃ ਲਾਘਵਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ऽਮਰਮਹਾਗਜਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਫ਼ੌਰਨ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ—
ਰਣਾਦਪਸਸਰ੍ਪਾਸ਼ੁ ਭੀषਿਤੋ ਨਿਮਿਹਸ੍ਤਿਨਾ ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਰੂਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੁਸ਼ਰ੍ਕਰਪਾਂਸੁਲਃ
ਨਿਮੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕੜੀ ਹਵਾ ਵੱਜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੀ।
ਸਂਮੁਖੋ ਨਿਮਿਮਾਤਙ੍ਗੋ ਜਵਨਾਚਲਕਮ੍ਪਨਃ ਸ੍ਰੁਤਰਕ੍ਤੋ ਬਭੌ ਸ਼ੈਲੋ ਘਨਧਾਤੁਹ੍ਰਦੋ ਯਥਾ
ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਲਹੂ ਵਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਧਾਤ ਦੇ ਝੀਲ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।